Bülent ÖDEV

Yiyecek ve İçecek İşletmeciliği
Fenerbahçe SK Kongre Üyesi

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

0 (sıfır) aksiyon. Saat 14:40
👏

[Akbank Destek @AkbankDestek]

@BulentOdev Merhaba Bülent Bey, sizi beklettiğimiz için çok üzgünüz. Talebinizle ilgili yapılan incelemenin acil olarak tamamlanması için ilgili birimlerimize bilgi verdik. Anlayışınız için teşekkür eder, iyi günler dileriz.

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Konunun hala çözülmemiş olması şaka gibi, ödeme yapın diye mesaj atmaları daha bi’ şaka gibi. Ödedim parayı da ATM’niz yuttu. Sizin ATM’niz. İstanbul’un göbeğinde üzerinde kossskoca Akbank yazan kıpkırmızı ATM

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

@AkbankDestek Ataşehir Watergarden’da 2 ayrı seferde 2 ayrı günde yatırılmak istenen yüklü paranın 2 (!) kez de ATM’de kalması, 4’er gün bankada rehin tutulması ve bu nedenle ödenemeyen kredi kartının faiz borcunun işlemeye devam etmesi. Harika. Aynen sloganınız gibi “sizin için”.. Doğru. Bu çile, bu haksızlık “bizim için” @Akbank

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

@AkbankDestek Ataşehir Watergarden’da 2 ayrı seferde 2 ayrı günde yatırılmak istenen yüklü paranın 2 (!) kez de ATM’de kalması, 4’er gün bankada rehin tutulması ve bu nedenle ödenemeyen kredi kartının faiz borcunun işlemeye devam etmesi. Harika. Aynen sloganınız gibi “sizin için”.. Doğru. Bu çile, bu haksızlık “bizim için” @Akbank

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

@AkbankDestek Ataşehir Watergarden’da 2 ayrı seferde 2 ayrı günde yatırılmak istenen yüklü paranın 2 (!) kez de ATM’de kalması, 4’er gün bankada rehin tutulması ve bu nedenle ödenemeyen kredi kartının faiz borcunun işlemeye devam etmesi. Harika. Aynen sloganınız gibi “sizin için”.. Doğru. Bu çile, bu haksızlık “bizim için” @Akbank

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Abi uzun zamandır HOOTERS görmedim diyorlar, güncel bilgi rica edeceğim :) @RadyoSivrisinek @nihatsirdar #UzunZamandırGörmedim

[Can Yılmaz @canyilmaz1]

Türk futbolunun en büyük başarısı nedir diye sorsalar, sanırım artık sahadaki sonuçları değil, sonuçlardan bağımsız olarak umut satabilme becerisini söylerim.
Çünkü biz dünyada belki de başarısızlığı bu kadar uzun süre başarı gibi pazarlayabilen ender milletlerden biriyiz.
Her turnuva öncesi aynı filmi izliyoruz. Bu kez farklıyız, bu kez hazırız, çok iyi bir jenerasyon geliyor. Sonra turnuva başlıyor ve birkaç hafta sonra eve dönüyoruz.
Eskiden milli takım kaybettiğinde insanlar gerçekten üzülürdü. Çünkü ortada kaçırılmış bir fırsat vardı. Şimdi ise kaybetmek bile kurumsallaştı. Maç bitiyor, teşekkür mesajları yayınlanıyor, videolar hazırlanıyor. Sanki Dünya Kupası’ndan elenmedik de yeni sezon ürün lansmanını tamamladık. Hatta bazen futbolun kendisi, reklam kampanyalarının arasına sıkışmış küçük bir ayrıntı gibi duruyor. Bir oyuncunun hangi arabaya bindiğini, hangi saat markasıyla çalıştığını, hangi şampuanı kullanıp hangi krakeri yediğini biliyoruz. Ama son üç beş maçta kaç ikili mücadele kazandığını bilmiyoruz. Eskiden başarı para getirirdi, şimdi bazen para başarıdan önce geliyor. Henüz büyük bir şey kazanmadan yıldız gibi yaşamak, kupaya dokunmadan efsane muamelesi görmek mümkün.
Belki de Türk futbolunun en büyük rakibi Almanya, İspanya ya da Arjantin değildir. Belki de en büyük rakibi kendi anlattığı hikâyedir. Çünkü biz futbol oynamaktan çok futbol hikâyesi anlatmayı seviyoruz. Daha ilk düdük çalmadan destan yazıyor, grup aşaması başlamadan yarı final hesapları yapıyoruz. Sonra sahadaki gerçeklik gelip suratımıza tokat gibi çarpıyor. O zaman da dönüp hakemi, çimi, fikstürü, havayı, şansı konuşuyoruz. Bir tek futbolu konuşmuyoruz.
Oysa dünyanın büyük futbol ülkeleri kendilerini olduklarından büyük göstermeye çalışmıyorlar. Çünkü gerçekten büyükler. Biz ise bazen büyük görünmeye çalışırken büyümeyi unutuyoruz. İşin acıklı tarafı şu, Bu ülkede yetenek de var, potansiyel de. Ama bir noktadan sonra formanın ağırlığı yerine reklam sözleşmelerinin ağırlığı hissedilmeye başlanıyor. Futbolun en acımasız tarafı budur. Sahaya çıktığında herkes eşitlenir. Takipçi sayısı, reklam anlaşmaları, mavi tikler, photoshop pozlar, bolca hamaset, bol sıfırlı primler anlamını yitirir. Geriye yalnızca karakter, mücadele, cesaret ve istek kalır. Dünya Kupası da biraz bunun turnuvasıdır. Kim daha çok isterse onun hikâyesi büyür, kim daha çok konuşursa değil. “Vatandaşlarımızdan özür dileriz…” cümlesini yeteri kadar duyduk. Yıllardır hikâyeyi sahada yazmak yerine mikrofonun önünde anlatmaya çalışıyoruz. Belki de sorun budur. Belki de bu yüzden her turnuva sonunda aynı cümleyi duyuyoruz, “Önümüze bakacağız...” Biz yıllardır önümüze bakıyoruz zaten. Belki de artık biraz aynaya bakmanın zamanı gelmiştir.

#BizimÇocuklar
#DünyaKupası2026
#WorldCup
#FifaDünyaKupası

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Sanırım Milli Takım ve biz ile ilgili okuduğum en doğru yazı.

[Can Yılmaz @canyilmaz1]

Türk futbolunun en büyük başarısı nedir diye sorsalar, sanırım artık sahadaki sonuçları değil, sonuçlardan bağımsız olarak umut satabilme becerisini söylerim.
Çünkü biz dünyada belki de başarısızlığı bu kadar uzun süre başarı gibi pazarlayabilen ender milletlerden biriyiz.
Her turnuva öncesi aynı filmi izliyoruz. Bu kez farklıyız, bu kez hazırız, çok iyi bir jenerasyon geliyor. Sonra turnuva başlıyor ve birkaç hafta sonra eve dönüyoruz.
Eskiden milli takım kaybettiğinde insanlar gerçekten üzülürdü. Çünkü ortada kaçırılmış bir fırsat vardı. Şimdi ise kaybetmek bile kurumsallaştı. Maç bitiyor, teşekkür mesajları yayınlanıyor, videolar hazırlanıyor. Sanki Dünya Kupası’ndan elenmedik de yeni sezon ürün lansmanını tamamladık. Hatta bazen futbolun kendisi, reklam kampanyalarının arasına sıkışmış küçük bir ayrıntı gibi duruyor. Bir oyuncunun hangi arabaya bindiğini, hangi saat markasıyla çalıştığını, hangi şampuanı kullanıp hangi krakeri yediğini biliyoruz. Ama son üç beş maçta kaç ikili mücadele kazandığını bilmiyoruz. Eskiden başarı para getirirdi, şimdi bazen para başarıdan önce geliyor. Henüz büyük bir şey kazanmadan yıldız gibi yaşamak, kupaya dokunmadan efsane muamelesi görmek mümkün.
Belki de Türk futbolunun en büyük rakibi Almanya, İspanya ya da Arjantin değildir. Belki de en büyük rakibi kendi anlattığı hikâyedir. Çünkü biz futbol oynamaktan çok futbol hikâyesi anlatmayı seviyoruz. Daha ilk düdük çalmadan destan yazıyor, grup aşaması başlamadan yarı final hesapları yapıyoruz. Sonra sahadaki gerçeklik gelip suratımıza tokat gibi çarpıyor. O zaman da dönüp hakemi, çimi, fikstürü, havayı, şansı konuşuyoruz. Bir tek futbolu konuşmuyoruz.
Oysa dünyanın büyük futbol ülkeleri kendilerini olduklarından büyük göstermeye çalışmıyorlar. Çünkü gerçekten büyükler. Biz ise bazen büyük görünmeye çalışırken büyümeyi unutuyoruz. İşin acıklı tarafı şu, Bu ülkede yetenek de var, potansiyel de. Ama bir noktadan sonra formanın ağırlığı yerine reklam sözleşmelerinin ağırlığı hissedilmeye başlanıyor. Futbolun en acımasız tarafı budur. Sahaya çıktığında herkes eşitlenir. Takipçi sayısı, reklam anlaşmaları, mavi tikler, photoshop pozlar, bolca hamaset, bol sıfırlı primler anlamını yitirir. Geriye yalnızca karakter, mücadele, cesaret ve istek kalır. Dünya Kupası da biraz bunun turnuvasıdır. Kim daha çok isterse onun hikâyesi büyür, kim daha çok konuşursa değil. “Vatandaşlarımızdan özür dileriz…” cümlesini yeteri kadar duyduk. Yıllardır hikâyeyi sahada yazmak yerine mikrofonun önünde anlatmaya çalışıyoruz. Belki de sorun budur. Belki de bu yüzden her turnuva sonunda aynı cümleyi duyuyoruz, “Önümüze bakacağız...” Biz yıllardır önümüze bakıyoruz zaten. Belki de artık biraz aynaya bakmanın zamanı gelmiştir.

#BizimÇocuklar
#DünyaKupası2026
#WorldCup
#FifaDünyaKupası

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Real Madrid de işi bilmiyor derler mi? Derler.

[Real Madrid C.F. @realmadrid]

👋 ¡Bienvenido, Mourinho! 👋

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

@onorewankenobi Ağzını açanlardan daha kötü olmayacağını biliyorum.

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Mehmet Ali Aydınlar’ın tüm eleştirilere karşı haklı cevaplarının olduğunu biliyorum. Bu cevaplarla camiayı ikna edeceğine de inanıyorum. Umarım adaylığını yeniden koyar.

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

@cuneytkaseler @cenkbasak1907 Aliço😞

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Evet, ah o günler.

[Cüneyt Kaşeler @cuneytkaseler]

Hayatımın en güzel tribün yılları burada geçti.

[Koray Pehlivanoğlu @Kpehlivanoglu]

Bu ara alevlenen köpek nefretinin derinine inince şunu görüyorsunuz:

Mesele aslında köpek değil.

Köpek, sadece hedef tahtasına konmuş en savunmasız canlı.

Asıl mesele, bir yaşam biçimine duyulan öfke.

Hayvanı sevene, ağacı koruyana, sokaktaki canın yaşam hakkını savunana, “önce yok etmeyelim” diyene karşı birikmiş bir hınç var.

Çünkü bazıları için dünya, insanın emrine verilmiş sınırsız bir mülk. Her şey istismarlarına açık bir köle

Ağaç kesilir.
Hayvan kovulur.
Dere kurutulur.
Kuş susturulur.
Sokak sterilize edilir.
İtiraz eden de “duyar kasan elit” ilan edilir.

Köpekler üzerinden aslında bize saldırıyorlar. Öç almaya çalışıyorlar.
Bizim yaşam hakkı hassasiyetimizi zayıflık, doğayla birlikte yaşama fikrimizi şımarıklık, hayvan hakkı dediğimiz şeyi de “beyaz Türk takıntısı” sanıyorlar.

Oysa mesele sınıf değil, uygarlık meselesi.

Bir toplumun kalitesi, en güçlüye nasıl davrandığıyla değil; en savunmasıza nasıl davrandığıyla ölçülür.
Köpeğe duydukları öfke, sadece köpeğe değil; birlikte yaşama ahlakının kendisine yönelmiş bir öfke.

Akıllarınca bizden öç alıyorlar.

Ama farkında değiller:

Bir ülke, köpeklerden kurtularak değil; yaşam hakkını savunarak medeni olur.

[Zeyna in the º0 🌍 @onbasizeyna]

Şebnem Ferah’a verilen reaksiyonu sadece ‘müzik zevki’ sanıyorsanız mevzuyu kaçırıyorsunuz.

İnsanlar sadece bir rock sanatçısına bilet almıyor. Kendi gençliğine, kaybettiği ülkeye, artık var olmayan bir atmosfere dokunmaya çalışıyor.

Bir dönem üniversite şenlikleri vardı bu ülkede. Gerçekten vardı. Öğrenci dediğin şey AVM’de story çekip kahve zincirinde oturan bir müşteri profili değildi sadece. Çimlerde saatlerce oturulurdu. Vega çıkardı. Şebnem Ferah çıkardı. Mor ve Ötesi çıkardı. İnsanlar birbirine benzemeden aynı yerde durabiliyordu.

Ve en önemlisi, herkes bu kadar öfkeli değildi.

Şimdi daha çok Z kuşağı, ‘Şebnem kim ya’, ‘vasat rockstar’ falan yazıyor. Yazabilir. Zevk meselesi. Kimse herkes aynı şeyi sevsin demiyor zaten. Ama bazı yorumlarda korkunç bir tarih yoksunluğu var. İnsan kendi yaşamadığı dönemin duygusunu küçümsememeli. Çünkü bazen cehalet, fikir sahibi olmak değil; bağlamdan habersiz özgüven oluyor.

Arkadaşlar, muhtemelen çoğunuz müziğe Spotify algoritmasıyla doğdunuz. Biz bir şarkının klibini görmek için saatlerce power, mtv falan açık bekliyorduk. Siz her şeye sınırsız erişimle büyüdünüz ama hiçbir şeye tam bağlanamadan büyüdünüz. Aradaki fark bu.

Bir de şu var. O dönem insanlar birbirini sürekli politik kimlik etiketiyle tartmıyordu. Şimdi bir sanatçının söylediği bir selam, ettiği bir cümle yüzünden komple insan silmeye çalışılıyor. Herkes birbirine savcı gibi davranıyor. Sürekli bir linç mahkemesi kuruluyor. Bu konuda bile ve bu çok yoruuc maalesef:)

Bu yüzden Şebnem Ferah’a olan ilgi sadece nostalji değil. İnsanların ‘normal’ hissedebildiği son dönemlerden birine duyduğu özlem. Tıpkıı Çilekeş'de olduğu gibi. Ama tabi ki ve tabi ki Şebnem'in sesini, müziğini, performansını, hep bi ağızdan o şarkıları söylemeyi özledik. Mevzuyu basitleştirmeyim :)

Ama kötü haber de şu ki, bazı şeyler geri gelmiyor. Mesele sadece bir konser hiçbir zaman değil. Ülkenin ruh hali değişti. Kampüs kültürü gitti. Ucuz konserler gitti. Bir arada yaşama refleksi gitti. Genç olmanın o hafif yanı gitti.

Şimdi geriye dönüp bunu anlatınca bazı insanların anlamaması çok normal. Çünkü insan hiç yaşamadığı bir kaybın yasını tutamaz. 🥲

[TURYİD @TURYID]

TURYİD Başkanı Kaya Demirer, Oksijen TV'den Berna Abik ile gastronomi sektörünü ve ülkemizde her 28 kişiden 1'ini, yani sektör çalışanlarımızın geleceğini doğrudan ilgilendiren dijital gönüllü bahşiş yasasını konuştu.
@KMDemirer @GazeteOksijen
https://t.co/bL5KGOVS7u

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

@Fenerbahce

[Bülent ÖDEV @BulentOdev]

Fenerbahçe kongre üyelerinin yaş ortalamasını tahmin ediyorum ama bilmiyorum. Keşke bilsek. Hatta tüm kulüpler açıklasa bu önemli veriyi.