@AhmetAkgunduz 1990’lı yıllarda seni adam sanır kitaplarını alırdım. Meğerse zalim de olsa güce yalaka güce tapan beş para etmezlerdenmişsin. Kitapların için verdiğim paraya acıyorum. Hakkım varsa da helal etmiyorum.
@serefkaya0666@GrsN_454 İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi raciun,
Kıymetli dostum başınız sağ olsun.
Değerli eşinize Allah’tan rahmet sana ve tüm sevdiklerine sabırlar diliyorum. Mekanı cennet olsun.
Nasıl bir çağa evrildik, yapay zeka denilen şey, duygularınızı ve düşüncelerinizi saniyeler içerisinde resme dökebiliyor. Adalet ve hukuk hakkındaki düşüncelerimi ancak bu şekilde ifade edebilirdim.
İnsanlara kahretsem de içimdeki Vatan sevgisini öldüremiyorum.
Dün, kızımın okuduğu devlet lisesinde uluslararası kültür festivali düzenlendi. Her sene düzenleniyor. Öğrenciler, ülkelerini ve kültürlerini tanıtan performanslar sergiliyor.
Bugüne kadar Türkiye'yi temsilen hiç kimse katılmamış.
Kızım bu duruma üzüldüğü için bu sene başvurdu ve talebi kabul edildi. Fakat, kendisine eşlik edebilecek bir Türk bulamadı. Oysa Vietnam bile ülkesini 10 öğrenciyle temsil etti.
Içeriden bakınca göremeyen şeyler, dışardan bakınca fark ediliyor. Hep kendimizi kandırmışız, yazık!.
İnsan Olmak!
Bir anda her şey oluverdi. Her şey bir anda yok olacak.
Ölüme ayarlı, yaşamaya odaklı insan ömrünü, bu şekilde tarif edebilirim.
Yaşadıkça büyüyen, büyüdükçe küçülen, zayıf iken güçlü, güçlü iken zayıf, bedeni yaşlansa da nefsi hep diri kalan insan; zıtlıklar aleminin baş kahramanıdır. Bilmediği halde her şeyi biliyormuş, sahip olmadığı halde her şeye sahipmiş gibi kibirli. Kesin öleceğini bilse dahi düşman saflarına dalan asker kadar cesur lakin, fındık faresinden korkup kaçacak kadar da ödlek. Kendini; Tanrı kadar güçlü, kâinat kadar büyük zanneder ama, hastalanmasına veya ölmesine neden olabilecek alışkanlıklarına söz geçirebilmekten aciz. Tüm insan neslinin kendi soyundan oluşmasını isteyecek kadar üretken ve istekli fakat, bütün canlıları yok edebilecek silaha sahip olduğunda ise pimini çekecek kadar da kindar ve öfkeli. Doyduğu zaman müsrif, açken cinayet işleyebilecek ölçüde tamahkar. Çok sevdiğini öldürecek kadar kıskanç, namusunu satacak kadar da geniş olabiliyor. Atomu parçalamaya muktedir akla da başkasının götünde kıl olmaya razı cehalete de sahip.
Ben merkezli insan; Yalnızca sen ve ben ama sadece ben,
Sevmeyi seven, sevilmeyi daha çok seven ben,
Önce kendini seven sonra seni seven ben,
Severken yaşayan, yaşadığı için seven ben,
Bilinmeyeni bilen, görünmeyeni gören, söylenmeyeni söyleyen yine ben.
Yüzbinlerce insan bir gecede kimliğinden, mesleğinden, itibarından koparılıyor.
Sadece işlerini değil; sosyal çevrelerini, umutlarını ve gelecek tasavvurlarını da kaybediyorlar.
KHK meselesi yalnızca hukuki bir süreç değildir.
Bu, kitlesel dışlanmışlığın; sosyolojik ve psikolojik travmanın somutlaşmış halidir.
Aynı mağduriyet, şiddete meyilli ya da öfkeyi yöntem olarak benimsemiş başka gruplara uygulanmış olsaydı, sonuçları çok daha sert olurdu.
Ama burada farklı bir insan profili vardı.
Bu insanlar; saygın, narin, kırılgan ve vicdanlıydı.
Zorbalıkla karşılaştıklarında öfkeye değil içe kapanmaya yöneldiler.
Mücadele etmek yerine sustular.
En sevdiği oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi…
Hayata küstüler.
Ve en tehlikelisi şu oldu:
Umutlarını kaybeden iyi insanlar, toplumun sessizliğine gömüldü.
Narin bir çiçek gibi kurumaya başlayan bu ruhlar; insanlardan, ideolojilerden, hatta insani değerlerden uzaklaştı.
Geriye yalnızca hayatta kalma içgüdüsü kaldı.
Oysa toplumların ekolojik dengesi, iyi ve doğru insanların varlığıyla ayakta durur.
İyiler çekildiğinde boşluk oluşur.
Ve o boşluk, sadece yıkmayı bilenler tarafından doldurulur.
Bir toplum için en büyük tehlike, kötülerin varlığı değil;
iyilerin susmasıdır.
Yüzbinlerce insan bir gecede kimliğinden, mesleğinden, itibarından koparılıyor.
Sadece işlerini değil; sosyal çevrelerini, umutlarını ve gelecek tasavvurlarını da kaybediyorlar.
KHK meselesi yalnızca hukuki bir süreç değildir.Bu, kitlesel dışlanmışlığın; sosyolojik ve psikolojik travmanın somutlaşmış halidir.
Aynı mağduriyet, şiddete meyilli ya da öfkeyi yöntem olarak benimsemiş başka gruplara uygulanmış olsaydı, sonuçları çok daha sert olurdu.
Ama burada farklı bir insan profili var.
Bu insanlar; saygın, narin, kırılgan ve vicdanlıydı.
Zorbalıkla karşılaştıklarında öfkeye değil içe kapanmaya yöneldiler.
Mücadele etmek yerine sustular.
En sevdiği oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi…
Hayata küstüler.
Ve en tehlikelisi şu oldu:
Umutlarını kaybeden iyi insanlar, toplumun sessizliğine gömüldü.
Narin bir çiçek gibi kurumaya başlayan bu ruhlar; insanlardan, ideolojilerden, hatta insani değerlerden uzaklaştı.
Geriye yalnızca hayatta kalma içgüdüsü kaldı.
Oysa toplumların ekolojik dengesi, iyi ve doğru insanların varlığıyla ayakta durur.
İyiler çekildiğinde boşluk oluşur.
Ve o boşluk, sadece yıkmayı bilenler tarafından doldurulur.
Bir toplum için en büyük tehlike, kötülerin varlığı değil;
iyilerin susmasıdır.
Yüzbinlerce insan bir gecede kimliğinden, mesleğinden, itibarından koparılıyor.
Sadece işlerini değil; sosyal çevrelerini, umutlarını ve gelecek tasavvurlarını da kaybediyorlar.
KHK meselesi yalnızca hukuki bir süreç değildir.
Bu, kitlesel dışlanmışlığın; sosyolojik ve psikolojik travmanın somutlaşmış halidir.
Aynı mağduriyet, şiddete meyilli ya da öfkeyi yöntem olarak benimsemiş başka gruplara uygulanmış olsaydı, sonuçları çok daha sert olurdu.
Ama burada farklı bir insan profili vardı.
Bu insanlar; saygın, narin, kırılgan ve vicdanlıydı.
Zorbalıkla karşılaştıklarında öfkeye değil içe kapanmaya yöneldiler.
Mücadele etmek yerine sustular.
En sevdiği oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi…
Hayata küstüler.
Ve en tehlikelisi şu oldu:
Umutlarını kaybeden iyi insanlar, toplumun sessizliğine gömüldü.
Narin bir çiçek gibi kurumaya başlayan bu ruhlar; insanlardan, ideolojilerden, hatta insani değerlerden uzaklaştı.
Geriye yalnızca hayatta kalma içgüdüsü kaldı.
Oysa toplumların ekolojik dengesi, iyi ve doğru insanların varlığıyla ayakta durur.
İyiler çekildiğinde boşluk oluşur.
Ve o boşluk, sadece yıkmayı bilenler tarafından doldurulur.
Bir toplum için en büyük tehlike, kötülerin varlığı değil;
iyilerin susmasıdır.
Epstein dosyası kamuya açılınca, cinsel istismar ile yapılan şantaj ve iğrençlikler sanki ilk defa oluyormuş gibi yansıtılıyor.
Oysa cinsel istismarlar, insanlık tarihinde hep olagelmiştir.
Hasan Sabbah’ın Alamut Kalesi ile Epstein’in Karayipler deki adası, benzer yöntemlerle aynı amaçlara hizmet etmedi mi?
Cariyelik sistemi cinsel istismar değil mi?
Kadınların cinselliği, casusluk işlerinde en etkili araç olarak her zaman tercih edilmesi mi?
Sex işçiliği veya turizmi diye adlandırılarak, legalleştirilen iğrençlikler, cinsel istismarın neşvünema bulmuş hali değil mi?
Kralları tahtından indiren, savaşların ve tarihin seyrini değiştiren olayların altında cinsel istismarlar çıkmadı mı?
İnsanlık medeniyeti değiştikçe, cinsel istismarların sadece yöntemleri değişmiştir. Amaç ve sonuç hiç değişmedi.
Erkeklerdeki şehvet ve uçkur düşkünlüğü evrime uğramadığı sürece de devam edecektir.
Yasaklar ve ceza yöntemleri bu iğrençlikleri yok etmekte yetersiz kalıyor maalesef.
İzmir’de yürütülen ve kamuoyuna casusluk soruşturmasıyla duyurulan olaylarda, casus amaçlı kadınların, Türk subayları ile olan ilişkisi deşifre olunca güç dengelerinin nasıl değiştiğine ve bu iğrençliklerin kumpas adıyla nasıl kapatıldığına hep birlikte şahit olmadık mı? Bu soruşturmanın kapatılması için çığırtkanlık yapanların bu gün kadın hakları savunuculuğuna soyunanları da abesle iştigal değil mi?