Onze politieke beslissingen nemen we op basis vd kernwaarden;
vrijheid, verantwoordelijkheid, verdraagzaamheid, sociale rechtvaardigheid en gelijkwaaardigheid
VVD heeft niets meer met liberalisme, individualiteit en economie.
Het klassiek liberale profiel van de VVD is geworden tot een spaghetti van polder afspraken met progressieve smaakaccenten. Een knoten aan bypasses dat alleen maar kan leiden tot een dodelijk infarct. Even vormloos en ongrijpbaar als D66 en vooral interessant voor marketeers, multinationals en lobbyisten. Ze had al niets meer met de middenklasse, MKBer, de ZZPer.
En de nieuwe generatie maakt nu ook duidelijk, ze hebben niets met huizenbezit en de AOW’er.
Een belangrijke stap in de professionalisering van onze organisatie.
Johan Mulder, de eerste voorzitter van de stichting fractieondersteuning Belang van Enschede
De kwestie Rijnstraat is nog steeds niet opgelost.
Tijdens de raadsvergadering van 8-6-2026 hebben wij verzocht de notulen aan te passen, omdat toegezegde gesprekken nog altijd niet hebben plaatsgevonden en betrokken inwoners daardoor in onzekerheid blijven.
Wat ons betreft staat dit dossier niet op zichzelf. Het niet of pas zeer laat nakomen van toezeggingen lijkt inmiddels eerder een patroon dan een incident.
Tegelijkertijd worden inwoners wel geconfronteerd met harde termijnen, strikte deadlines en directe gevolgen wanneer zij niet tijdig reageren.
Meerdere verzoeken om in gesprek te gaan en duidelijkheid te geven zijn tot op heden zonder resultaat gebleven.
Des te opmerkelijker is dat jaren geleden al onderzoek werd gedaan naar de bestuurscultuur binnen de gemeente. Het rapport van Pro Facto droeg niet voor niets de veelzeggende titel: "Gemeente Enschede: moeilijk garen mee te spinnen?"
Voor Belang van Enschede is dit opnieuw een bevestiging waarom een betrouwbare overheid ons belangrijkste speerpunt blijft. Afspraken moeten worden nagekomen. Toezeggingen moeten worden uitgevoerd. En inwoners verdienen een overheid die net zo betrouwbaar is als zij zelf geacht worden te zijn.
In het Belang van Enschede en de Enschedeër.
Nooit opgeven.
Niets doen is geen optie
Laat raadsleden zich realiseren: wijken zijn geen reservaten waar bewoners binnen de hekken van een vooraf geprogrammeerde selfscan mogen rondlopen. Participatie betekent niet dat bewoners zelf mogen afrekenen voor een toekomst die al door consultants, lobbyisten en bestuurders is ingescand, terwijl de meest bevoorrechten altijd nog elders kunnen winkelen.
Lees het hier: https://t.co/oztgQD4wXg
Het antwoord moet zijn:
We hebben grote problemen met huisvesten mensen die uit de huizen moesten op het Pathmos. Bouwen zijn we druk mee bezig maar u weet: netcongestie, stikstof, oplopende prijzen, mensen en materialen. Er is dus geen plek voor statushouders in Enschede.
Want als fundamentele vragen onbeantwoord blijven en dossiers blijven voortduren zonder werkelijk herstel, dan is de menselijke maat in Enschede inderdaad voltooid verleden tijd.
lees het hier: https://t.co/L2P10INNub
Als fundamentele vragen onbeantwoord blijven en dossiers eindeloos voortslepen zonder echt herstel, dan is de menselijke #maat inderdaad verleden tijd. #Enschede is daarin helaas geen uitzondering. Dit speelt in steeds meer #gemeenten door heel #Nederland.
https://t.co/YazLdTZ2wi
Of de bewoording handig is, hij @GidiMarkuszower gaat over zijn eigen woorden. Het is echter telkens hetzelfde zielige verhaal over apothekers uit Aleppo, tolken uit Afghanistan, artsen, IT-specialisten en technici en nu dan Palestijnen uit Griekenland.
De werkelijkheid is dat Nederland jaarlijks miljarden euro’s uitgeeft aan asielopvang, huisvesting, begeleiding, zorg en aanvullende voorzieningen, terwijl de druk op de samenleving steeds verder oploopt. Ondertussen wachten Nederlandse jongeren jarenlang op een woning, staat de zorg onder druk, raakt de energie-infrastructuur overbelast en nemen de spanningen in wijken toe.
AZC’s functioneren bovendien niet als tijdelijke noodopvang, maar steeds vaker als doorstroomlocaties richting permanente vestiging. Statushouders krijgen vervolgens voorrang op sociale huurwoningen in een markt waar veel Nederlanders nauwelijks nog betaalbaar kunnen wonen.
Daarnaast moet een eerlijk debat mogelijk blijven over culturele en religieuze spanningen die met grootschalige migratie gepaard kunnen gaan. Een deel van de nieuwkomers hangt overtuigingen aan die op gespannen voet staan met westerse vrijheden, gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, vrijheid van meningsuiting en democratische waarden.
Dat benoemen is geen haat, is niet weerzinwekkend, maar een noodzakelijke maatschappelijke discussie die te lang is weggedrukt onder politieke correctheid.
Deze kaste heeft haar eigen normen verheven tot absolute waarheid en een complete vinkjescultuur opgebouwd om het eigen handelen moreel te rechtvaardigen.
Lees het hier:
https://t.co/ugPaZT01Nf
Ronald Plasterk beschrijft in zijn column treffend hoe de rollen tussen ‘progressief’ en ‘conservatief’ volledig zijn omgedraaid. Waar de progressieven van voor de industriële revolutie juist voorstanders waren van technische en economische vooruitgang omdat die de levensstandaard van de werkende klasse verhoogde, zien we nu bij een groot deel van het hedendaagse links een diep wantrouwen tegen groei, opschaling en grootschalige technologie. In plaats daarvan heerst er een nostalgische hang naar kleinschaligheid, zero growth en een geromantiseerd pre-industrieel bestaan.
Deze observatie raakt de kern van wat ik in dit boek betoog. John Locke zelf, de grondlegger van het klassieke liberalisme, zou waarschijnlijk hebben erkend dat zijn ideeën over individuele rechten, eigendom en beperkte overheid, wanneer radicaal doorgevoerd, in bepaalde contexten zelfs tot socialistische of communistische arrangementen hadden kunnen leiden — zeker in een wereld die nog niet was getransformeerd door de ongekende productiviteitswinst van de industriële revolutie. In zijn tijd viel zelfs een sterke herverdeling van grond en middelen nog binnen een liberale denkkader, omdat de totale welvaart nog zo beperkt was.
De industriële revolutie zelf heeft dat denkkader echter fundamenteel veranderd. Zij toonde aan dat economische groei en technologische vooruitgang geen zero-sum game zijn, maar een positieve-sum game die vrijwel iedereen uiteindelijk beter af kan laten zijn. Precies daarom is het zo ironisch dat het hedendaagse ‘progressieve’ kamp in belangrijke mate afscheid heeft genomen van het geloof in vooruitgang, terwijl een groeiend deel van wat traditioneel als ‘conservatief’ of ‘rechts’ wordt gezien juist dat klassieke progressieve vuur - geloof in wetenschap, technologie, schaalvoordelen en economische dynamiek - heeft overgenomen.
Plassterk heeft gelijk: de romantische illusie van een eenvoudiger, kleinschaliger, ‘natuurlijker’ bestaan komt vooral voort uit de verwende nostalgie van hogeropgeleide elites. Voor de lagere inkomensgroepen en de armere delen van de wereld betekent die nostalgie in deze vooral één ding: duurdere energie, duurdere voeding en minder kansen. De geschiedenis van de landbouw en kernenergie laat dat pijnlijk duidelijk zien.
Wie werkelijk liberaal wil zijn in de traditie van Locke, moet daarom niet krampachtig vasthouden aan het etiket ‘links’ of ‘rechts’, maar durven erkennen dat de werkelijke breuklijn van deze tijd elders ligt: tussen hen die geloven dat de mensheid haar toekomst actief kan verbeteren door rede, innovatie en groei, en hen die de mens vooral als een probleem zien dat zijn voetafdruk moet minimaliseren.
In die zin is het klassieke liberalisme niet verdwenen. Het heeft alleen van jas gewisseld.
En is die jas wat ik benoem als mijn visie: een modern klassiek-liberaal nationalisme met libertaire wortels. Maar vooral ook waarom ik mijn politieke thuis heb gevonden bij Belang van Nederland (BVNL)
Vrijheid is kostbaar en niet vanzelfsprekend. Onze voorouders hebben dat aan den lijve ondervonden en het ons duidelijk gemaakt. Laten we vandaag daarom niet alleen herdenken, maar vooral ook samen blijven strijden voor het behoud van onze vrijheid.
En dat ‘netbewust bouwen’ voor 43 miljoen extra is dus reeds bedacht in 2021.
Want toen was het: “Het nieuwe stadhuis van Amersfoort gaat niet 75, maar 108 miljoen (inmiddels 118) euro kosten. Dat komt, volgens verantwoordelijk wethouder Stegeman, omdat het pand een stuk duurzamer wordt dan eerder bedacht was”
Weer zo’n rapport waarin “het platteland” wordt neergezet alsof ouders minder ambitieus zijn. Dat soort framing helpt niemand en doet geen recht aan de werkelijkheid.
Ondertussen holt de kwaliteit van ons onderwijs achteruit: steeds meer jongeren hebben moeite met lezen, schrijven en rekenen. Dáár zou de focus moeten liggen.
Onderwijs is er om kennis en kunde over te dragen, talent te ontwikkelen en jongeren op te leiden tot zelfstandige, kritisch denkende mensen. Niet om complete regio’s weg te zetten of te sturen op basis van aannames.
Misschien eerst de basis op orde, voordat we elkaar de maat nemen.
Wie in Den Haag weigert verantwoordelijkheid te nemen voor stappen vooruit — hoe klein ook — laat uiteindelijk de rekening neer bij gemeenten. Bij bestuurders die het moeten uitleggen. En bij inwoners die het moeten dragen.
https://t.co/aVGMc1X61d
Geen inperking gelijk aan een asielstop dat is het gevolg voor gemeenten:
- Spreidingswet en voorrang statushouders woningen blijft
- De instroom blijft structureel hoog → opvang, huisvesting, zorg en onderwijs blijven onder druk.
- Gemeenten blijven brandjes blussen, zonder zicht op afbouw.
- Geen perspectief richting inwoners → vertrouwen verdampt.
Dit raakt gemeenten niet alleen uitvoerend, maar ook bestuurlijk: zij moeten uitleggen wat landelijk niet wordt opgelost.
In het Belang van Enschede.
Nooit opgeven.
Niets doen is geen optie.
#EersteKamer
Wat de verkenners hebben gepresenteerd, is geen neutrale weergave, maar een politiek gekleurde interpretatie. Er is dan ook geen sprake meer van een verslag, maar van selectie.
https://t.co/Got9CGOylF
“In de Enschede zijn donderdag, een dag na de installatie van de nieuwe gemeenteraad, ook al schriftelijke vragen gesteld over de kwestie. Erwin Versteeg van Belang van Enschede uit kritiek op het feit dat het college een advies van de lokale bezwarencommissie naast zich neerlegt.”