gerçekten tecrübe ettiğim bir şey varsa o da imtihanın eşiğinden geçen insanları kırmamak gerektiğidir. tuzunuz kuru, atıp tutuyorsunuz. teselli verdiğinizi ya da işe yaradığınızı sanıyorsunuz ama kalp kırıyorsunuz. allah gönlü kırıklarla beraberdir, bunu unutmayın. dikkat edin
bilmemekte huzur vardır. beklememekte huzur vardır. mesafe koymakta huzur vardır.her şeyi düzeltmemekte,olanı olduğu gibi kabul etmekte, açıklama
yapmamakta, huzur vardır.
simdi ne bileyim ki icindeki kaybetme korkusu ayaklanıp seni daraltmıyorsa gittigin her yerde burada olsaydı diye ic gecirmiyorsan kalabalık bir sofrada tek eksik seyin ben oldugumu düsünmüyorsan sevgiden bahsetmeye gerek yok.
Bana göre evliliği ayakta tutan şey aşkın şiddeti değil, zor günlerde gösterdiğiniz karakterdir. Konuşabilmek, anlamaya çalışmak, kırdığınızda onarmak, özür dilemek, birbirini korumak ve sabretmek… Aşk kapıyı açar;ama aynı evde kalmayı karakter öğretir. Evlilik tam olarak budur.