“Sonbaharda düşmeyen yaprak, kardeşlerinin gözünde hain, ağacın gözünde sadık, mevsimlerin gözünde ise isyankâr; çünkü herkes durumu kendi açısından görür."
Maksim Gorki
“Arkadaşlarını kaybedeceksin, sevgililerini kaybedeceksin, rahatlığını kaybedeceksin; ama onları kaybederek kendini bulursan, krallardan daha fazlasını kazanmış olursun.”
— Marcus Aurelius
Hayat boyunca bazı insanları, alışkanlıkları ve konfor alanlarını geride bırakmak zorunda kalırız. Her kayıp yalnızca bir eksilme değildir; bazen insanı kendisine yaklaştıran bir dönüşümün başlangıcıdır.
Çünkü insan, başkalarının beklentileriyle yaşarken kendi sesini duymakta zorlanabilir.
Kendini bulduğun bir hayat, kaybettiklerinden çok daha değerlidir.
“Aşıklara düşkünüm ama sevemem, çok uzağım, sürgüne gönderildim.”
— Franz Kafka
Kafka’nın bu cümlesinde, insanın sevgiye duyduğu özlemle sevgiden uzak durması arasındaki çelişki var.
Bazen insan sevilmek, anlaşılmak ve birine yakın olmak ister; fakat kendi korkuları, yalnızlığı ve iç dünyası onu tam da istediği şeyden uzaklaştırır.
İnsan bazen en çok özlediği şeye, ona ulaşmasını engelleyen duvarları da kendisi örer.
“Ne kadar kaçmak ve uzaklaşmak arzusu ile dolu isem, o kadar da bağlanmak, kalmak, bağdaş kurup oturmak istiyorum..”
sait faik abasıyanık https://t.co/PTcNh4cYII