DEI Expert | Former Adviser to the President of Cyprus for Multiculturalism and Diversity | Co-founder of Accept - LGBTI Cyprus. 'Live & let live' (he/him)
Θυμάμαι ακόμα την παρουσία του Γιώργου Βασιλείου στο Πρώτο Pride της Κύπρου το 2014. Ήρθε, με βρήκε πριν ξεκινήσω την ομιλία μου και μου είπε πόσο σημαντικό ήταν για τον ίδιο να δώσει το παρών, μεταφέροντας και τη στήριξη της @VassiliouEU που τότε ήταν στις Βρυξέλλες.
Σε μια εποχή που η ΛΟΑΤΚΙ+ ορατότητα στην Κύπρο ήταν μηδαμινή, η παρουσία του πρώην Προέδρου δεν ήταν απλά συμβολική, αλλά για εμάς ήταν μια τεράστια στήριξη που νομιμοποιούσε τον αγώνα μας που δεχόταν επίθεσεις από παντού μέχρι να φτάσει η μέρα της Πορείας. Ήταν ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα σε όλη την κοινωνία.
Τέτοιους πολιτικούς χρειαζόμαστε σήμερα. Ανθρώπους που τολμούν να βγαίνουν μπροστά για τα αυτονόητα, ακόμα κι όταν αυτά δεν είναι «δημοφιλή». Αυτή η κληρονομιά του θα μείνει για πάντα.
Στο επανιδείν, Πρόεδρε. Σε ευχαριστούμε για το θάρρος σου. 🏳️🌈💜
Η πολιτική τέχνη ως δοκιμασία της δημοκρατίας
Ο δημόσιος διάλογος των τελευταίων ημερών αναφορικά με το αλλοιωμένο έργο του Γιώργου Γαβριήλ ανέδειξε κυρίως πόσο βαθιά προβληματική παραμένει η πολιτική σκηνή στη Κύπρο.
Άσχετα με το τι πιστεύει ο καθένας μας για τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων, η τέχνη του Γιώργου Γαβριήλ είναι ξεκάθαρα πολιτική. Όπως πολιτική τέχνη ήταν η La Nona Ora (Ενάτη Ώρα) του Μαουρίτσιο Κατελάν, η Γκουέρνικα του Πικάσο, ή τα έργα του Banksy. Η πολιτική τέχνη δεν δημιουργείται για να καθησυχάζει. Δημιουργείται για να ενοχλεί, να θέτει ερωτήματα, να προκαλεί δημόσια συζήτηση.
Η πολιτική τέχνη δεν αρκείται στο να είναι «όμορφη» ή ουδέτερη. Μπαίνει συνειδητά στον δημόσιο διάλογο και αγγίζει ζητήματα εξουσίας, ταυτότητας και ορίων. Δεν είναι κομματική, ούτε προπαγανδιστική. Είναι ερωτηματική. Ζητά από την κοινωνία να σκεφτεί όσα συνήθως αποφεύγει.
Η πολιτική τέχνη απαιτεί και πολιτική απάντηση. Και εδώ ακριβώς φάνηκε, για ακόμη μια φορά, ότι απουσιάζει καθολικά ένα σοβαρό πολιτικό στίγμα στην Κύπρο του σήμερα. Aυτό που είδαμε δεν ήταν πολιτική απάντηση, αλλά πανικός. Έλλειψη ψυχραιμίας, έλλειψη θεσμικού λόγου και, κυρίως, έλλειψη πολιτικής αυτοπεποίθησης. Και αυτό πρέπει να μας ανησυχεί.
Κοιτάζοντας συγκεκριμένα τη στάση της σημερινής ηγεσίας του Δημοκρατικού Συναγερμού απέναντι σε ζητήματα πολιτισμού και ελευθερίας της έκφρασης ήταν ξεκάθαρο πως αυτή δεν ήταν απλώς ατυχής. Ήταν αποκαλυπτική. Αποκαλυπτική μιας βαθύτερης πολιτικής μετατόπισης που απομακρύνει το κόμμα από τον ιστορικό του ρόλο ως φιλελεύθερης, ευρωπαϊκής και δημοκρατικής παράταξης.
Ο λόγος που υιοθετήθηκε από την ηγεσία δεν θυμίζει το μέχρι πρότινος κόμμα εξουσίας με θεσμική ευθύνη, όπως το ξέραμε. Θυμίζει λόγο φοβικό, καταγγελτικό και επικίνδυνα λαϊκιστικό. Όχι τον λαϊκισμό των άκρων, αλλά τον πιο ύπουλο. Εκείνον που προέρχεται από το πρώην κέντρο της εξουσίας και επιχειρεί τώρα να νομιμοποιήσει την αγανάκτηση ως πολιτική στάση.
Ο λαϊκισμός αυτός έχει κόστος. Και το κόστος δεν αφορά μόνο στην ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Αφορά στη σχέση του ΔΗΣΥ με τον προοδευτικό και φιλελεύθερο ψηφοφόρο του. Έναν ψηφοφόρο που αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν είναι πια δεδομένο. Όχι επειδή άλλαξε ο ίδιος, αλλά επειδή το κόμμα του μετακινείται μακριά από τις αξίες που τον κράτησαν πολιτικά παρόντα επί δεκαετίες.
Ναι, είναι πιθανό ο ΔΗΣΥ να περάσει πρώτος το κατώφλι των εκλογών τον Μάιο. Όχι όμως επειδή πείθει, εμπνέει ή ενώνει. Αλλά κυρίως λόγω της αδυναμίας των υπόλοιπων κομμάτων να αρθρώσουν πειστικό λόγο και να αναδείξουν ηγεσίες με ενοποιητική δυναμική. Μια τέτοια πρωτιά δεν αποτελεί στρατηγική επιτυχία. Είναι εύθραυστη και πολιτικά κενή.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η έλλειψη στρατηγικής σε κοινωνικά θέματα. Αντί για ουσιαστική αυτοκριτική και επανασύνδεση με την κοινωνία, φαίνεται να επιλέγεται ένας στενός, μικροπρεπής στόχος: η εκλογική επιβίωση σήμερα, σε σχέση με την ακροδεξιά, ώστε να διατηρηθεί ο έλεγχος της συζήτησης αύριο, ιδίως ενόψει των προεδρικών εκλογών. Χωρίς όραμα. Χωρίς καθαρό πολιτικό αφήγημα σε ότι αφορά τα κοινωνικά θέματα και αξίες. Χωρίς ανάληψη ευθύνης.
Η παράταξη ιδρύθηκε για να υπερασπίζεται ελευθερίες, όχι για να τις αμφισβητεί. Για να ενώνει, όχι για να πολώνει. Αν αυτή η πυξίδα χαθεί, τότε ακόμη και μια εκλογική πρωτιά δεν θα μπορεί να κρύψει το ουσιαστικό πολιτικό πρόβλημα: την απώλεια εμπιστοσύνης από τον ίδιο της τον κόσμο.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν ο ΔΗΣΥ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Το ερώτημα είναι ποιος ΔΗΣΥ θα φτάσει σε αυτές και ποιο τίμημα θα πληρώσει μετά.
Η πολιτική τέχνη δεν απειλεί τη δημοκρατία.
Την εκθέτει.
Και ο τρόπος που αντιδρούμε σε αυτήν αποκαλύπτει πόσο ώριμοι είμαστε ως κοινωνία.
Απόψεις, ξανά στη Λεμεσό: Γιώργος Γαβριήλ, το ΔΗΣΥ, το Pride, η προοδευτική Λεμεσός, γκέι πολιτικοί στη Κύπρο και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης. Με την Παναγιώτα Καψούλη στο LemesosTv.
https://t.co/aIiKqSPqIQ
Αρκετά πρωινή και πολύ χαλαρή συζήτηση σήμερα στο LemesosTv με κάμποσο γέλιο. Ευχαριστώ τον Πάρη Ονησιφόρου και την Παναγιώτα Καψούλη.
https://t.co/XHOUoWgg4e
Νομικισμοί: Συζητηση στο νέο podcast με τον @Marinos_Nomikos. Για τον @DISY1976, την ακροδεξιά, τους ΛΟΑΤΚΙ και για την ζωή στη Κύπρο! 😀
https://t.co/PeO2Rxj0xu
Περπατώντας σήμερα στη Λευκωσία με την @EuropaDonnaCY για την ενίσχυση της ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού και τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης. #PinkWalk
Ανακοίνωση Απόσυρσης Υποψηφιότητας
Η απόφασή μου να θέσω υποψηφιότητα στις επερχόμενες Βουλευτικές εκλογές ήταν καθαρά πολιτική. Ήθελα στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα να ακουστεί και μια φωνή σύγχρονη, φιλελεύθερη, την οποία πιστεύω ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει τώρα ανάγκη. Μια υπενθύμιση του φιλελεύθερου και πολυσυλλεκτικού Δημοκρατικού Συναγερμού που ξέρουμε πως υπάρχει και που υπερασπίζεται αξίες οι οποίες συχνά παρερμηνεύονται, μακριά από λαϊκισμό.
Η πορεία μου όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από οργανωμένα σύνολα πολιτών αλλά και στη συνέχεια μέσα στην πολιτική, ήταν πάντοτε προσηλωμένη στη στήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Πιστεύω ακράδαντα πως η διαφορετικότητα είναι μεγάλο συλλογικό πλεονέκτημα. Την υπηρέτησα ακόμη και σε δύσκολες συνθήκες, με προσωπικό και πολιτικό κόστος.
Θεωρώ πολύ χρήσιμο που η συζήτηση γύρω από την υποψηφιότητά μου άνοιξε εσωτερικά έναν διάλογο για την ανάγκη υπεράσπισης αυτών των αξιών. Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι αυτή η συζήτηση μπορεί να φέρει και αντίθετα αποτελέσματα, δημιουργώντας πόλωση τόσο στο κόμμα όσο και μετέπειτα στην κοινωνία.
Γι’ αυτό αποφάσισα να αποσύρω το ενδιαφέρον μου για την υποψηφιότητα στις Βουλευτικές εκλογές. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Αντίθετα, ήταν μια από τις πιο δύσκολες που χρειάστηκε να πάρω. Ωστόσο, θεωρώ πως είναι η σωστή. Δεν θέλω η υποψηφιότητά μου να λειτουργήσει διχαστικά.
Θα συνεχίσω να είμαι παρών και ενεργός στη συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα, μέσα στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Θα συνεχίσω την προσπάθειά μου να ακούγονται οι διαφορετικές φωνές, να ενδυναμώνονται οι δράσεις και να καλλιεργείται η κατανόηση γύρω από αυτά τα θέματα. Καλώ φίλους και υποστηρικτές που ανησυχούν για τον φιλελεύθερο Δημοκρατικό Συναγερμό όπως τον ξέραμε, να μιλήσουν δημόσια και να συμμετέχουν για το κοινό καλό.
Για μένα στόχος δεν ήταν ποτέ η καρέκλα, αλλά η υπεράσπιση αρχών και αξιών που έχουν σημασία για όλους μας.
Μετά από πολλή σκέψη και συζήτηση με ανθρώπους που εμπιστεύομαι, πήρα την απόφαση να κατέλθω υποψήφιος με τον Δημοκρατικό Συναγερμό στη Λευκωσία. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι πάντα υπερασπιζόμουν τη φωνή των διαφορετικών και των πιο αδύναμων. Δεν κατεβαίνω για το αξίωμα. Κατεβαίνω γιατί πιστεύω ότι οι αξίες για τις οποίες εργάστηκα χρόνια χρειάζονται υπεράσπιση – περισσότερο από ποτέ. Θέλω να δυναμώσω τη φωνή που σήμερα κινδυνεύει να χαθεί. Τη φωνή του Συναγερμού που έδωσε χώρο στον διάλογο, που υπερασπίστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα, που έμαθε να ενώνει και να προχωρά. Για την Κύπρο που πρέπει πραγματικά να έχουμε.
1. Ένας πολυσυλλεκτικός και φιλελεύθερος ΔΗΣΥ
Το τελευταίο διάστημα έχει κυριαρχήσει ο φόβος για την άνοδο της ακροδεξιάς. Με λύπη βλέπω πως η παράταξη αδυνατεί να βρει τους σωστούς τρόπους αντίδρασης, πολλές φορές κάνοντας κινήσεις που προσομοιάζουν σε αυτό που θέλει να αποτρέψει.
Πιστεύω σε έναν ΔΗΣΥ που δίνει λύσεις μέσα από τη διαφορετικότητα των μελών του. Αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι η δύναμη της παράταξης, εκεί που άλλοι υστερούν. Έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Πιστεύω σε έναν ΔΗΣΥ που ξέρει να κάνει δύσκολες αλλά ώριμες επιλογές όταν χρειάζεται, μακριά από τον λαϊκισμό. Και αυτό σημαίνει και ευέλικτο κράτος, μείωση φόρων, λιγότερη γραφειοκρατία, απλούστερους κανόνες, και πάταξη της απάτης που διαλύει την κοινωνική συνοχή.
2. Αληθινή μάχη κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής
Ο κόσμος του Δημοκρατικού Συναγερμού, θέλει μια Κύπρο όπου όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες, αξιοκρατία, χωρίς διαπλοκή. Η ίδια η κοινωνία απαιτεί δικαιοσύνη και διαφάνεια. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε με ρουσφέτι, με προνόμια για λίγους και αδικίες για πολλούς. Ο ΔΗΣΥ πρέπει πλέον με καθαρότητα να ηγηθεί αυτής της μάχης. Με θεσμικές τομές, με διαφάνεια στις διαδικασίες, με ψηφιακό κράτος, με πραγματική λογοδοσία και ταχεία απονομή δικαιοσύνης.
3. Ισχυρή φωνή για δικαιώματα και κοινωνική συνοχή
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός χρειάζεται να μιλά καθαρά για τα δικαιώματα όλων: γυναικών, ΛΟΑΤΚΙ+, ατόμων με αναπηρία, νέων, ηλικιωμένων, μειονοτήτων. Θέλουμε μια κοινωνία που δεν αφήνει κανέναν πίσω, με κοινωνικό κράτος που στηρίζει αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη.
Ξέρω τι σημαίνει να νιώθεις στο περιθώριο. Γι’ αυτό θέλω να δυναμώσω τη φωνή μου και την φωνή όσων δεν ακούγονται, ώστε ο ΔΗΣΥ να είναι η παράταξη που προστατεύει τους ευάλωτους και δίνει χώρο στη διαφορετικότητα. Σε μια εποχή όπου ο δημόσιος λόγος γίνεται όλο και πιο ακραίος, θέλω να είμαι η ψύχραιμη, ισορροπημένη φωνή που ενώνει αντί να διχάζει.
Το Κυπριακό
Με απογοητεύει η διαδικασία για την λύση του Κυπριακού τα τελευταία χρόνια. Λείπει το όραμα, λείπει η στρατηγική, οι δράσεις μας έχουν περιοριστεί σε ευχολόγια και ο κόσμος έχει κουραστεί. Αυτό που χρειάζεται είναι αφύπνιση: καθαρές θέσεις, ενότητα και ηγεσία που θα ξαναδώσουν ελπίδα και προοπτική. Ο ΔΗΣΥ πρέπει να είναι δυνατός όταν έρθει η ώρα, για να διασφαλίσει μια δίκαιη και λειτουργική λύση.
Δεν πιστεύω στις υπερβολές ούτε στον λαϊκισμό. Πιστεύω στον διάλογο, στον σεβασμό και στη κατανόηση της αντίθετης άποψης και στη δύναμη των αρχών μας. Θέλω να δώσω χώρο σε μετριοπαθείς φωνές, με ανοιχτές ιδέες, που μιλούν καθαρά και χωρίς φόβο. Αυτό έκανα μέχρι σήμερα, και αυτό σκοπεύω να κάνω τώρα.
Δεν κατεβαίνω για μένα. Κατεβαίνω για να δυναμώσουμε μαζί τη φωνή του Δημοκρατικού Συναγερμού. Για να ξαναβρεί η παράταξή μας την υπερήφανη φωνή της και για να προχωρήσει η Κύπρος με ενότητα, αξιοπρέπεια και ευρωπαϊκό όραμα.
Ζητώ τη στήριξή σας σε αυτή την προσπάθεια.
Here is a recap of the Ukraine situation, for those choosing to reject propaganda and continue seeking truth:
December 1994, Ukraine agrees to give up its nuclear arsenal in return for security guarantees from the US, UK, France, China and Russia.
February 2014, Russia invades and subsequently annexes Crimea, President Obama does next to nothing. War through weakness.
July 2019, Trump admin withholds $250 million in military aid to Ukraine to apply pressure to investigate alleged corruption by Hunter and Joe Biden.
February 2022, Russia invades a weakened Ukraine, world expects Zelenskyy to flee and Kyiv to fall within days. Ukrainians fight bravely for 3+ years, inflict hundreds of thousands of casualties on Russian army, weaken Putin politically.
U.S. has sent ~$70 billion in outdated military equipment to Ukraine since start of war, providing opportunity for U.S. military to modernize its weaponry. We’ve sent an additional $30+ billion in budget support, $75 billion in ancillary appropriations related to war.
~50,000 Ukrainians have died defending their homeland, protecting U.S. and Western interests in the process. Meanwhile, the U.S. President and V.P. are calling democratically-elected Zelenskyy a dictator and berating him in Oval Office in pursuit of a financial payoff.
The U.S. should be thanking Ukrainians, who have fought for our common interests with only modest financial support from a country with a ~$30 trillion GDP.
America can and will reclaim its backbone again soon, with better policy and messaging from common sense moderates.
Slava Ukraina.
Δεν είμαι εγώ ο Πρόεδρος της Accept εδώ και πολλά χρόνια. Με τον ρόλο μου όμως, ως Συντονιστής της Ομάδας ΛΟΑΤΚΙ+ & Συμμάχοι του ΔΗΣΥ, ζήτησα εδώ και καιρό από την Αρχηγό του κόμματος να ξεκαθαρίσει αυτά τα θέματα, ειδικά αν υπάρχει αλλαγή σκέψης που δεν γνωρίζουμε. Με λυπεί ότι πρέπει να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να συζητήσουμε το θέμα αντί να είναι προγραμματισμένο, σε μια παράταξη με τόσο ικανά και έμπειρα στελέχη.
@Skonte1@moioannides@AndreasSeraphi1@DISY1976 Για να μην λυπάσαι χωρίς λόγο, σε ενημερώνω πως ο διορισμός ήταν αμισθί και τέτοια θέση δεν υφίσταται έτσι και αλλιώς εδώ και δύο χρόνια και κανένας δεν λέει ότι είμαστε μοντέρνοι.
Ο ΔΗΣΥ φαίνεται να πέφτει πάλι στην παγίδα του ΕΛΑΜ σε ΛΟΑΤΚΙ+ θέματα και δεν συμβάλει με σοβαρή συζήτηση ή ρεαλιστικές θέσεις, παρά το ότι υπερέχει κατά πολύ σε συλλογική νοημοσύνη. Δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι ακραίοι. Αντί να παίζουμε το παιχνίδι τους, θα έπρεπε να το αποδομήσουμε.
Η συζήτηση για την πλατφόρμα eΔΕΑ του Υπουργείου Παιδείας θα έπρεπε να γίνεται με λογική και σοβαρότητα, με στόχο να βοηθήσει όλους τους Κύπριους. Αλλά ξαναμπήκαμε στην ανούσια κουβέντα για το αν θέλουμε ή όχι το "Γονέας 1" και "Γονέας 2", σαν να μην έχουμε καταλάβει ότι το 2025 οι οικογένειες μπορεί να είναι διαφορετικές από ό,τι φανταζόμαστε, ή λες και δεν υπάρχουν άλλες λύσεις και είμαστε όλοι στο χείλος του γκρεμού.
Λειτουργοί και δασκάλοι το ξέρουν καλύτερα, γιατί πρέπει να βρούν λύσεις όταν ένα παιδί παρουσιάζεται μόνο με τους παπούδες του, όταν ο ένας από τους δύο γονείς δεν το αναγνωρίζει και, ναι, όταν εμφανίζεται στο σχολείο με δύο μητέρες. Η πολιτική πρέπει να το αναγνωρίζει αυτό και να μην κρύβεται πίσω από τις ad-hoc λύσεις που θα αναγκάζει τον καθένα να διαχειριστεί τα πράγματα με τις δικές του προκαταλήψεις. Και αυτό για το καλό των ίδιων των παιδιών.
Προσωπικά, με πείθει η απάντηση του Υπουργείου Παιδείας. Δεν θεωρώ ότι υπήρξε σκοπιμότητα, και πόσο μάλλον η λεγόμενη “woke agenda” (!) όχι για κανένα άλλο λόγο πέραν του ότι το ούτε το Υπουργείο Παιδείας δεν φημίζεται για τα αντανακλαστικά του σε αυτά τα θέματα.
Πότε πάρθηκε απόφαση του κόμματος για αυτό Μιχάλη? Πότε συζητήθηκε η οποία αλλαγή στις φιλελεύθερες αξίες που είχαμε μέχρι σήμερα ως κομμα? Αυτό που γράφεις πιο πάνω είναι η δική σου άποψη, αφού την τελευταία φορά που ρωτήθηκε ο αρχηγός κόμματος είπε πως ναι, το ΔΗΣΥ είναι υπέρ του γάμου και της τεκνοθεσιας. Πότε ακριβώς έγινε η αλλαγή χωρίς να μας πει και τους υπόλοιπους κανένας κάτι?