Balkonda otururken, uzun süredir her şeyi değiştirmeye, düzeltmeye, iyileştirmeye ve elimde tutmaya çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. boşluğa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. artık ne olacaksa olsun, halledemedim çünkü.
Herkesin hamurunda yok. Gerçekten yok. Vefa yok, senin kadar sevmek yok, hissetmek yok, mutluluk ya da üzüntü yok, empati yok, insan formundalar ama insanı insan yapan her şeyden mahrumlar. Sadece mekanikler. Algıları bir yere kadar.