Social entrepreneur | Dutch Leaders - inspired to empower people - meaningful leadership community | life coach | Stichting Emovere | Embassy of the Earth
Update #IranProtests (235):
Dit is Zahra Hosseinzadeh (36) uit Urmia, W-#Iran.
Ze nam deel aan de protesten en werd gearresteerd door repressietroepen.
Na haar arrestatie heerste er een maand lang complete stilte rondom haar. Niemand had iets van haar vernomen.
Gisteren werd ze ter dood veroordeeld door de Revolutionaire Rechtbank van Urmia.
Ze heeft geen ouders die haar zaak kunnen volgen.
Haar leven is in groot gevaar.
Wees s.v.p. haar stem zijn. #IranMassacre
The evening this photo was taken, Charlie and I were hounded by people in the audience who hurled hatred at me for being gay and Charlie for giving me a platform.
The crowd got unruly and rowdy, and afterwards we sat in a holding room waiting for our escort and car out.
I was shaken. I hadn’t experienced anything like it before. Charlie looked me directly in the eyes and said this: “God loves you, you are a part of this movement, and we’ve got your back.”
Charlie and TPUSA always did, though I was too deeply immature and new to the realities of being a public figure that I didn’t realize how much they actually did support and protect me in a myriad of different ways.
That is who Charlie Kirk was. I will not allow his humanity to be reduced to soundbites spread by people who never met him and want to use his Biblical beliefs as an excuse to paint him as a hateful, extremist caricature.
Charlie was about growing the movement. He always knew that politics is about addition and not subtraction. I am but one of the many public figures supported and created by Charlie.
This is why he will never be forgotten. This is why his legend and movement will only grow. It’s not that he was just a great man, but that he was also a good one. Few are both, but Charlie was.
There will be nothing that I do for the rest of my existence in public life that isn’t directly influenced by his belief in me when it mattered.
You are with the Father, my brother in Christ. Rest in Peace.
@angelablabla Beseffen we veel te weinig. Ondanks dat ik vroeger op mijn fiets kilometers om fietste of liep om een meisje thuis te brengen. Gewoon. Omdat dit je plicht is.
@dendolly1 Wat een topper deze man! 70 aanklachten allemaal verworpen. Heel goed. Was ooit een tegenlicht uitzending met veel meer eigen gemaakte producten. Erg interessant.
Na de rechtszaak bij de Raad van State j.l. november oordeelde de Raad van State dat de boetes voor de artsen Rob Elens @hapelensrob, Niek Rogger, Alexander van Walraven @drsvanwalraven en Katharina Deutsch niet worden kwijtgescholden.
https://t.co/36m2IXC2bK
Deze artsen gaan nu naar het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ze hebben hiervoor uw hulp nodig. Elke donatie is welkom en als u geen middelen heeft, kunt u helpen door dit bericht te delen.
Het mag niet zo zijn dat de overheid en de Inspectie op de stoel van de arts gaan zitten. Zoals Rob Elens bij de rechtszaak vertelde "de inspecteurs hoeven de nabestaanden niet in de ogen te kijken, ik wel". Als overheid en Inspectie artsen voor gaan schrijven welke medicijnen ze wel en niet mogen voorschrijven, is uiteindelijk de patiënt de dupe.
https://t.co/vIgl4SVB81
Mijn nieuwe stuk. Bijzonder goed ontvangen. Nog veel te weinig gelezen. Op de een of andere manier retweet en deel ik me een ongeluk voor vrienden en collega's, maar andersom... nah. Boeien verder. Misschien wel een top 3 stuk ooit.
“Mag ik je wat vragen?” - Column✍🏻
Mijn hartslag schoot omhoog. Altijd. Zeker vroeger, toen ik nog in de kast zat. Als iemand ineens over “de Pride” begon, of “homo’s” noemde, hoopte ik maar één ding: laat het niet over mij gaan. Laat ze niets vragen, laat me verdwijnen. Die angst is nooit helemaal weggegaan. En dat terwijl ik inmiddels open ben over wie ik ben. Je zou denken dat je, eenmaal uit de kast, eindelijk vrij kunt bewegen. Maar in plaats van opgelucht te zijn, blijf je alert. Want zichtbaar zijn is ook gevaarlijk geworden.
Tegelijkertijd weet ik: ik mag niet klagen. Mijn coming-out was een zachte landing. Ik werd opgevangen door de allerliefste vrienden en familie. Mijn vrienden waren warm, oprecht en veilig. Mijn familie stond achter me, zonder voorbehoud. De relatie met hen is alleen maar sterker geworden. En dat geeft rust. Ik woon in de Achterhoek. En zeker nu, ben ik daar oprecht blij mee. Hier voel ik ruimte. Niet dat alles hier perfect is. Natuurlijk niet. Maar er is een soort rust, een menselijkheid, een gemoedelijkheid die me beschermt tegen de scherpte die ik in onder andere Amsterdam ervaar.
Mijn vriend woont in Nunspeet, midden in de biblebelt. Als je de verhalen en beelden moet geloven, is het er een gevaarlijke plek voor homo’s. Je hoort de frames: dat je er niet veilig bent, niet welkom, dat het er ‘zwart’ is voor wie anders is. Maar wat ik daar zelf zie en ervaar is anders. Mensen zijn er rustig, beschaafd en oprecht vriendelijk. Geen scheldpartijen, geen dreigingen, geen angst. Gewoon leven en laten leven. Het is een verrassende werkelijkheid die soms vergeten wordt, maar die ik belangrijk vind om te benoemen. Want ook daar kan het anders zijn. En dat verdient aandacht.
En dat beeld wordt breder gedeeld. In een interview uit 2018 zei Teunis, een homoseksuele jongen uit Urk – óók biblebelt – iets wat me is bijgebleven: “In de hoofdstad werd ik bespuugd. In Urk gebeurt dat niet. Urk gaat met de tijd mee. Mensen kijken hooguit even na. Ik denk dat het op Urk net zo werkt. Zo van: het zijn homo’s, maar het zijn wel ónze homo’s.” Dat zegt iets. Het bevestigt wat ik zelf ook zie: de veronderstelde tegenstelling tussen progressieve steden en ‘conservatievere’ dorpen klopt lang niet altijd. Er is een verschil tussen niet alles begrijpen en actief haten. En in veel dorpen is er ruimte gegroeid. Stil, zonder vlaggen, maar wel écht.
En juist daarom is het stuitend dat, als het over homohaat gaat, bestuurders als Marjolein Moorman (Amsterdam, GroenLinks/PvdA) stelselmatig blijven wijzen naar de biblebelt. Ook in de media wordt dat frame telkens opnieuw opgerakeld. Maar dat beeld klopt niet meer. Nee, ik zeg niet dat het daar perfect is. Maar het is er wél aanzienlijk veiliger dan op plekken als Amsterdam. Daar, in de stad van de regenboogvlaggen en Pride-vlaggetjes, is de werkelijkheid voor veel LHBTI’ers rauw en onveilig. Leven en laten leven staat in veel kleinere gemeenschappen inmiddels hoger in het vaandel dan in onze zelfverklaarde progressieve hoofdstad.
In Amsterdam daalt de homo-acceptatie hard. Vorig jaar bleek uit de Gezondheidsmonitor Jeugd 2023 van de GGD Amsterdam dat nog maar 43 procent van de tweede- en vierdeklassers homoseksualiteit normaal vindt. Dat was een flinke daling ten opzichte van twee jaar eerder, toen dit nog 63 procent was. Een alarmerende trend, die níét zomaar een landelijke afspiegeling is. Staatssecretaris Mariëlle Paul bevestigt op basis van onderzoek van de Universiteit van Amsterdam dat deze daling in slechts een paar regio’s speelt, met Amsterdam als opvallende negatieve uitschieter.
Het onderzoek laat zien dat onder meer jongens, vmbo-leerlingen, religieuze jongeren en jongeren met een migratieachtergrond minder positief staan tegenover LHBTI’ers. Dat is pijnlijk, maar het zijn feiten. Feiten die we niet langer kunnen wegmoffelen onder algemene slogans of door te wijzen naar andere regio’s. Geen afschuiven meer. Handel. 1/2