Bir pencere kaldı benden geriye; içinde sönmeyen bir ışık, dışında susmayı öğrenmiş bir şehir. Perdeyi aralayan rüzgâr değil, adını hâlâ içimde saklayan özlemdi. Sana ulaşmayan her cümle geceye karıştı. Ben sustum… Çünkü bazı vedalar en çok sessizli��e yakışır.