Al Pacino’nun “Tanrı izlemeyi sever, şakacıdır” diye patlayan monoloğu sinemanın en sert Tanrı eleştirisi.
Özgür iradeyi bir kozmik şaka, insanı da bu şakanın kurbanı gibi gösterirken, izleyiciyi hem sarsıyor hem de “Ya doğruysa?” dedirtiyor.
O sahne bittiğinde perde inmiş olsa da akıl hâlâ titreşiyor.