@AdelinaSfishta@o_karli79 Resmi bir belgen varsa eyvallah yada seninde Kürtlerle bir sorunun var gibi gözüküyor yada iç ana doluya falan gidip teker teker kürtleri saydınsa ayrı bişey
@devzenran Ben onu tanımak ulaşmak istedim Avrupa da epey’de uğraştım ama kimse nerde olduğunu nerde yaşadığını bilmiyordu yada ben net bişey öğrenemedim 2008 de yurtdışından döndüm gene tesadüfi bir yerde arkadaş ortamında sesine denk geldik ben orda gene dedim ben bu kadını görmek için
@devzenran Heyfa zımaneme yeryüzünde bu kadar kadar kulağa xoş gelen bir dil olamaz sözler kelamlar olamaz diyorum lakin varsa da kürtçe kadar xoş değildir ha.
@JinaParezer Bu herife insanlıktan payını almamış birine cevap vermeniz onun da kendisini bir halt saymasına neden oluyor buda sizin eksikliğiniz olur kanaatimce
Yılmaz Güney'in "Yol" filmini, 1984'te Malatya'da, halamın Çöşnük mahallesindeki evinde, İsveç'ten kaçak yollarla getirtilmiş bir video kasetten seyrettim. Günlerce baş dönmem geçmedi. Filmde geçen birkaç Kürtçe (Kurmancî) sözcük ile "Ahmedê Mala Mûsa" stranı beni alt üst etti. Bir filmde Kürtçe sözcükler duyabileceğim hiç aklıma gelmezdi. Dört yıl sonra aynı evde, geçenlerde sessiz sedasız vefat eden Abdülkadir Konuk'un "Çözülme" adlı kitabını da okuyunca politik kimliğim aşağı yukarı şekillendi. Dilimizi, kültürümüzü, mücadelemizi tanımak, yaşamak ve sürdürmek temel yaklaşım ve özetim oldu. Güney'in diğer filmlerini de izledim, ama yeterince anlamamışım diye düşünüyorum şimdi. Aynı baş dönmesi ile bakmışım. Şimdilerde YouTube'daki Güney Filmcilik kanalından tekrar izleyince, Güney sinemasındaki derinliği bir ölçüde algılamaya başladığımı düşünüyorum. Ehmedê Xanî'ye "kavram öncesi düşünür" demiştim. Güney'e ise "vizör öncesi yönetmen" diyebilirim. Sürü'deki at ve traktör karşılaşması, Yol'da bir karede sevinçle kaplı yüzün bir karede dehşetle kaplanması, Seyithan'da sonsuz çeltik tarlalarındaki yenik adam, Umut'taki ölü at sahnesi zamanın çok ötesinde değil mi? Ehmedê Xanî'nin Mem û Zîn'ini çevirirken hep onun ne kadar yalnız olduğunu hissettim. Etrafında ruhunun derinliğini anlayacak kimse yokmuş. Derin bir vadiye seslenmiş, ama yankısı aradan geçen 330 yılın sonunda bile yeterince dönmemiş bir hayat onunki. Güney ise, uğultu sözcüğüyle özetlenebilecek bir atmosferde, "Gençlik Öyküleri"nden "Boynu Bükük Öldüler"e, oradan Duvar'a başka ve uzak bir zihnin içinde yaşayıp 50. yaşını göremeden öldü. Bu kadar kısa bir hayatın içine doldurduğu bunca anlam, tekrar görülmeyi bekleyen bir hazine...