Coert 500💉🧗‍♀️☔ 🇪🇺🇳🇱

MANY PEOPLE ARE SAYING THE LINE TO PISS ON HIS GRAVE WILL START IN CANADA. IT’LL BE TREMENDOUS, PROBABLY THE GREATEST LINE IN HISTORY. AND WE’LL BE EATING A LOT OF ASPARAGUS, THE FINEST ASPARAGUS, SO BIG, SO STRONG. THANK YOU FOR YOUR ATTENTION TO THIS MATTER. CHT 🇨🇦

261

84K

Who to follow

Ron Scher 🐼...De verschrikkelijke deugmens.

@Ronscher1

Weg met wapdrab, fascisten en vatniks.

Eve5🌱🌱🌈🐈🐕🐾🌞🎶🐞

@pandemotie

🌹vega(n), woke and proud of it 😃, solidair, inclusief, zorg voor elkaar, anti-fascistisch

ZONE21 radio moddergat

@zone21NL

Onafhankelijke berichtgeving sinds 2017. (Was EZAZ) https://t.co/7lgitI0FVw Volg ZONE21: https://t.co/ta0xhpQEZu

Coert_ retweeted

Franky & Coen

@FrankyandCoen

1 day ago

Door de ogen van Franky “Zijn jullie niet bang?” Wij zijn frietbakkers en vroeger was het spannendste in ons leven als we een keer de kibbeling te lang lieten doorbakken. Tot de oorlog in Oekraïne begon. Onze eerste rit richting de grens. De chaos in Polen. Duizenden vluchtelingen. Mensen die huilden. De eindeloze stroom verhalen die binnenkwam. Het was allemaal spannend. Het eerste luchtalarm vond ik zelfs eng. Maar ook dat wende. Waar ik eerst nog de schuilkelder in ging, deed ik dat later helemaal niet meer. We gingen steeds verder Oekraïne in. Onze basis werd uiteindelijk Kramatorsk in de Donbas. En het werd steeds spannender. Als we terug in Nederland waren, vonden we het gewone leven doodsaai. We waren gewend geraakt aan actie. Aan spanning. Aan adrenaline. We misten Oekraïne, maar misschien nog meer de spanning. Ondertussen probeerden we zoveel mogelijk te doen. Acties die we vroeger veel te gevaarlijk zouden hebben gevonden, namen we juist aan. Dat waren vaak precies de acties die we wilden doen. We sliepen nauwelijks maar voelden dat bijna niet eens. Adrenaline nam het over. Iedere melding kon betekenen dat ergens mensen vastzaten die wij misschien konden ophalen. Het voelde alsof het bij ons niet mis kon gaan. En dat gaf energie omdat we het gevoel hadden dat we écht iets konden betekenen. Er waren ook geen kleine problemen meer. Iedere dag draaide om echte dingen. Veiligheid. Eten. Leven. Overleven. Explosies werden langzaam achtergrondgeluid. Een luchtalarm onderbrak ons gesprek nauwelijks nog. We zagen gewonden. We zagen doden. Maar wij? Wij waren niet bang. Wij voelden ons onsterfelijk. En dat was juist het gevaarlijkste van alles. Want je moet soms bang zijn om goed te kunnen functioneren. Adrenaline was onze motor. Maar nu is dat veranderd. We hebben vrienden verloren en gezien hoe snel het fout kan gaan. En nu? Ja. We zijn bang. Maar we gaan toch door. Niet voor de adrenaline. Maar voor het resultaat. Omdat er nog steeds gezinnen met kinderen vastzitten aan het front. Omdat mensen nog steeds hulp nodig hebben. Vroeger was adrenaline de motor. Tegenwoordig is het de verantwoordelijkheid. Nu zetten we onze angst bewust opzij. Soms zelfs met knikkende knieën. Ja, we zijn regelmatig bang. #standwithukraine

FrankyandCoen's tweet photo. Door de ogen van Franky
“Zijn jullie niet bang?”

Wij zijn frietbakkers en vroeger was het spannendste in ons leven als we een keer de kibbeling te lang lieten doorbakken. Tot de oorlog in Oekraïne begon.

Onze eerste rit richting de grens. De chaos in Polen. Duizenden vluchtelingen. Mensen die huilden. De eindeloze stroom verhalen die binnenkwam. Het was allemaal spannend. Het eerste luchtalarm vond ik zelfs eng. Maar ook dat wende. Waar ik eerst nog de schuilkelder in ging, deed ik dat later helemaal niet meer. We gingen steeds verder Oekraïne in. Onze basis werd uiteindelijk Kramatorsk in de Donbas. En het werd steeds spannender.

Als we terug in Nederland waren, vonden we het gewone leven doodsaai.
We waren gewend geraakt aan actie. Aan spanning. Aan adrenaline.
We misten Oekraïne, maar misschien nog meer de spanning.

Ondertussen probeerden we zoveel mogelijk te doen. Acties die we vroeger veel te gevaarlijk zouden hebben gevonden, namen we juist aan. Dat waren vaak precies de acties die we wilden doen.
We sliepen nauwelijks maar voelden dat bijna niet eens. Adrenaline nam het over.

Iedere melding kon betekenen dat ergens mensen vastzaten die wij misschien konden ophalen. Het voelde alsof het bij ons niet mis kon gaan. En dat gaf energie omdat we het gevoel hadden dat we écht iets konden betekenen. Er waren ook geen kleine problemen meer. Iedere dag draaide om echte dingen. Veiligheid. Eten. Leven. Overleven.

Explosies werden langzaam achtergrondgeluid.
Een luchtalarm onderbrak ons gesprek nauwelijks nog.

We zagen gewonden. We zagen doden. Maar wij?
Wij waren niet bang. Wij voelden ons onsterfelijk.
En dat was juist het gevaarlijkste van alles.
Want je moet soms bang zijn om goed te kunnen functioneren.

Adrenaline was onze motor. Maar nu is dat veranderd.
We hebben vrienden verloren en gezien hoe snel het fout kan gaan.

En nu?
Ja. We zijn bang. Maar we gaan toch door.
Niet voor de adrenaline. Maar voor het resultaat.
Omdat er nog steeds gezinnen met kinderen vastzitten aan het front.
Omdat mensen nog steeds hulp nodig hebben.

Vroeger was adrenaline de motor.
Tegenwoordig is het de verantwoordelijkheid.

Nu zetten we onze angst bewust opzij. Soms zelfs met knikkende knieën. Ja, we zijn regelmatig bang.

#standwithukraine

314

Coert_ retweeted

WestEndJane

@WestEndJane

1 day ago

It’s gonna be lit 🤣

770

Coert 500💉🧗‍♀️☔ 🇪🇺🇳🇱 @Coert_

1 day ago

Aangezien opleiding en vakkennis ook maar een mening zijn heb ik besloten om mij vanaf heden aan te bieden als loodgieter. "DE LEKENLOODGIETER HELPT U BIJ ALLE LEKKAGES"

Coert_'s tweet photo. Aangezien opleiding en vakkennis ook maar een mening zijn heb ik besloten om mij vanaf heden aan te bieden als loodgieter.

"DE LEKENLOODGIETER HELPT U BIJ ALLE LEKKAGES" https://t.co/AvSL06E3dd

Coert 500💉🧗‍♀️☔ 🇪🇺🇳🇱 @Coert_

1 day ago

Nog steeds janken over 1974 en 1978?

Coert 500💉🧗‍♀️☔ 🇪🇺🇳🇱 @Coert_

1 day ago

@avdh1984 Die tijd is geweest en dat was niet echt een succes.

Coert 500💉🧗‍♀️☔ 🇪🇺🇳🇱 @Coert_

1 day ago

"Absoluut geen klasse en geen humor."

Gianl1974

@Gianl1974

1 day ago

*BRITISH WRITER PENS THE BEST DESCRIPTION OF TRUMP* Someone asked "Why do some British people not like Donald Trump?" Nate White, an articulate and witty writer from England wrote the following response: A few things spring to mind. Trump lacks certain qualities which the British traditionally esteem. For instance, he has no class, no charm, no coolness, no credibility, no compassion, no wit, no warmth, no wisdom, no subtlety, no sensitivity, no self-awareness, no humility, no honour and no grace – all qualities, funnily enough, with which his predecessor Mr. Obama was generously blessed. So for us, the stark contrast does rather throw Trump's limitations into embarrassingly sharp relief. Plus, we like a laugh. And while Trump may be laughable, he has never once said anything wry, witty or even faintly amusing – not once, ever. I don't say that rhetorically, I mean it quite literally: not once, not ever. And that fact is particularly disturbing to the British sensibility – for us, to lack humour is almost inhuman. But with Trump, it's a fact. He doesn't even seem to understand what a joke is – his idea of a joke is a crass comment, an illiterate insult, a casual act of cruelty. Trump is a troll. And like all trolls, he is never funny and he never laughs; he only crows or jeers. And scarily, he doesn't just talk in crude, witless insults – he actually thinks in them. His mind is a simple bot-like algorithm of petty prejudices and knee-jerk nastiness. There is never any under-layer of irony, complexity, nuance or depth. It's all surface. Some Americans might see this as refreshingly upfront. Well, we don't. We see it as having no inner world, no soul. And in Britain we traditionally side with David, not Goliath. All our heroes are plucky underdogs: Robin Hood, Dick Whittington, Oliver Twist. Trump is neither plucky, nor an underdog. He is the exact opposite of that. He's not even a spoiled rich-boy, or a greedy fat-cat. He's more a fat white slug. A Jabba the Hutt of privilege. And worse, he is that most unforgivable of all things to the British: a bully. That is, except when he is among bullies; then he suddenly transforms into a snivelling sidekick instead. There are unspoken rules to this stuff – the Queensberry rules of basic decency – and he breaks them all. He punches downwards – which a gentleman should, would, could never do – and every blow he aims is below the belt. He particularly likes to kick the vulnerable or voiceless or female – and he kicks them when they are down. So the fact that a significant minority – perhaps a third – of Americans look at what he does, listen to what he says, and then think 'Yeah, he seems like my kind of guy' is a matter of some confusion and no little distress to British people, given that: • Americans are supposed to be nicer than us, and most are. • You don't need a particularly keen eye for detail to spot a few flaws in the man. This last point is what especially confuses and dismays British people, and many other people too; his faults seem pretty bloody hard to miss. After all, it's impossible to read a single tweet, or hear him speak a sentence or two, without staring deep into the abyss. He turns being artless into an art form; he is a Picasso of pettiness; a Shakespeare of shit. His faults are fractal: even his flaws have flaws, and so on ad infinitum. God knows there have always been stupid people in the world, and plenty of nasty people too. But rarely has stupidity been so nasty, or nastiness so stupid. He makes Nixon look trustworthy and George W look smart. In fact, if Frankenstein decided to make a monster assembled entirely from human flaws – he would make a Trump.

$Gianl1974's tweet photo. *BRITISH WRITER PENS THE BEST DESCRIPTION OF TRUMP* Someone asked "Why do some British people not like Donald Trump?" Nate White, an articulate and witty writer from England wrote the following response: A few things spring to mind. Trump lacks certain qualities which the British traditionally esteem. For instance, he has no class, no charm, no coolness, no credibility, no compassion, no wit, no warmth, no wisdom, no subtlety, no sensitivity, no self-awareness, no humility, no honour and no grace – all qualities, funnily enough, with which his predecessor Mr. Obama was generously blessed. So for us, the stark contrast does rather throw Trump's limitations into embarrassingly sharp relief. Plus, we like a laugh. And while Trump may be laughable, he has never once said anything wry, witty or even faintly amusing – not once, ever. I don't say that rhetorically, I mean it quite literally: not once, not ever. And that fact is particularly disturbing to the British sensibility – for us, to lack humour is almost inhuman. But with Trump, it's a fact. He doesn't even seem to understand what a joke is – his idea of a joke is a crass comment, an illiterate insult, a casual act of cruelty. Trump is a troll. And like all trolls, he is never funny and he never laughs; he only crows or jeers. And scarily, he doesn't just talk in crude, witless insults – he actually thinks in them. His mind is a simple bot-like algorithm of petty prejudices and knee-jerk nastiness. There is never any under-layer of irony, complexity, nuance or depth. It's all surface. Some Americans might see this as refreshingly upfront. Well, we don't. We see it as having no inner world, no soul. And in Britain we traditionally side with David, not Goliath. All our heroes are plucky underdogs: Robin Hood, Dick Whittington, Oliver Twist. Trump is neither plucky, nor an underdog. He is the exact opposite of that. He's not even a spoiled rich-boy, or a greedy fat-cat. He's more a fat white slug. A Jabba the Hutt of privilege. And worse, he is that most unforgivable of all things to the British: a bully. That is, except when he is among bullies; then he suddenly transforms into a snivelling sidekick instead. There are unspoken rules to this stuff – the Queensberry rules of basic decency – and he breaks them all. He punches downwards – which a gentleman should, would, could never do – and every blow he aims is below the belt. He particularly likes to kick the vulnerable or voiceless or female – and he kicks them when they are down. So the fact that a significant minority – perhaps a third – of Americans look at what he does, listen to what he says, and then think 'Yeah, he seems like my kind of guy' is a matter of some confusion and no little distress to British people, given that: • Americans are supposed to be nicer than us, and most are. • You don't need a particularly keen eye for detail to spot a few flaws in the man. This last point is what especially confuses and dismays British people, and many other people too; his faults seem pretty bloody hard to miss. After all, it's impossible to read a single tweet, or hear him speak a sentence or two, without staring deep into the abyss. He turns being artless into an art form; he is a Picasso of pettiness; a Shakespeare of shit. His faults are fractal: even his flaws have flaws, and so on ad infinitum. God knows there have always been stupid people in the world, and plenty of nasty people too. But rarely has stupidity been so nasty, or nastiness so stupid. He makes Nixon look trustworthy and George W look smart. In fact, if Frankenstein decided to make a monster assembled entirely from human flaws – he would make a Trump.$