استاد اول کلاس مثل همیشه پرسید «خب این هفته چی دیدین، چی خوندین، چی کار کردین؟» و ناگهان متوجه شدم بیشترین چیزی که دیدم قیافه مشتری و بیشترین چیزی که خوندم پیامهای کارفرما بوده. غم.
این که شغلم بیمعنیه رو پذیرفتم، ولی این که همهچیزش هم در یکجور اضطرار اتفاق میافته واقعا داره دیوانهم میکنه. همهش باید با اون چیز بیمعنی مثل مسئلهی مرگ و زندگی برخورد کنی و مغزم دیگه نمیکشه.