The U.S. maintains a strong political, strategic and financial interest in the Great Sea Interconnector (GSI), viewing the subsea electricty cable linking Greece, Cyprus and Israel as a vital project for Eastern Mediterranean security and energy diversification.
A bipartisan group of members of Congress @RepNicole, @RepGusBilirakis, @repdinatitus, @RepSchneider and @ChrisPappasNH is calling on the U.S. government to make the GSI a priority of its policy in the Eastern Mediterranean, directly linking the electricity interconnection between Greece, Cyprus and Israel with the India-Middle East-Europe Economic Corridor (IMEC). The Eastern Mediterranean Gatway Act was approved by the Senate Foreign Relations Committee, seeking to deepen U.S. energy and defence co-operation with key partners as India, Greece, Cyprus, Israel and Egypt and to integrate their critical infrastructure into the broader connectivity framework envisioned under IMEC. It highlights the key energy projects, including GSI. The bill anchors Eastern Mediterranean in U.S. foreign policy.
The "3+1" framework remains the cornerstone of stability in the Eastern Mediterranean and represents the western edge of a broader strategic realignment across the Middle East.
Turkey is trying to block Israel's energy link to Europe, working once again to destabilize the Eastern Mediterranean region. The Erdogan regime constantly violates Article 1 of the North Atlantic Treaty "The parties undertake to settle any international dispute in which they may be involved by peaceful means in manner that international peace and security and justice are not endangered..."
Why is Turkey still in NATO?
@Turkeyout2028
Ένας καλός φίλος της Ελλάδας επανεκλέχθηκε για 24η θητεία!
Συγχαρητήρια στον Ρεπουμπλικανό Κρις Σμιθ, @RepChris_Smith για την ανανέωση της θητείας του στη Βουλή των Αντιπροσώπων (Νιου Τζέρσεϊ, 4η Περιφέρεια) για το 119ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ειναι ο παλαιότερος Βουλευτής ο οποίος εκλέγεται ανελλιπώς απο το 1981.
Έχει μακρά δράση και παρέμβαση στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοκρατικής οπισθοδρόμησης και εξωτερικής πολιτικής που αφορούν την ��ουρκία, τόσο μέσω της προεδρίας/συνεδρίασης επιτροπών του Κογκρέσου όσο και μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών απο τη δεκαετία του 1990.
Ενδεικτικά το νομοθετικό του έργο στο 119ο Κογκρέσο τα δυο προηγούμενα χρόνια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εξωτερική πολιτική:
- Νόμος για την Πύλη της Ανατολικής Μεσογείου (2025)
- Νόμος για τη Συνεργασία στην Αντιμετώπιση της Τρομοκρατίας και για την Θαλάσσια Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο (2025)
- Ψήφισμα Καταδίκης της Τουρκίας για την Κύπρο (2025)
- Ακρόαση για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Τουρκία (2026)
- Аκρόαση για την Κύπρο και την πολιτική Ερντογάν (2026)
- Νόμος για την Καταγραφή της Συνεργασίας Ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας (2026)
Ευχές για καλή συνέχεια στο παραγωγικό έργο του στις Επιτροπές Διεθνών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
#USmidterm2026🇺🇸
Εμείς πάντως προειδοποιούσαμε από τις 19 Ιουλίου 2019. Ποιος μας άκουγε όμως…
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφηκε τέσσερις μήνες αργότερα, στις 27 Νοεμβρίου 2019.
21 Οκτωβρίου 2026
Κρίς Κωνσταντινίδης | Διεθνολόγος | Αναλυτής Υψηλής Στρατηγικής & Ασφάλειας
Το πρώτο μήνυμα που πρέπει να λάβει η Άγκυρα είναι η μετονομασία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας σε «Υπουργείο Πολέμου», πριν από την ανακήρυξη ΑΟΖ και επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Δεύτερο, η Άγκυρα πρέπει να γνωρίζει ότι, αν επιχειρήσει το απονενοημένο, δεν μπορεί να προεξοφλεί πως η ελλαδική απάντηση θα περιορ��στεί στην ανακατάληψη. Η τουρκική ηγεσία φαίνεται να ξεχνά ότι το ιστορικό βάθος της περιοχής μας επιβάλλει ιδιαίτερη περίσκεψη σε όποιον «ανοίγει» ζήτημα συνόρων. Όποιος λοιπόν επιβουλεύεται ξένα εδάφη, είτε πρόκειται για τα ελλαδικά νησιά είτε για την ��λεύθερη Κύπρο είτε ακόμη και για την Ιερουσαλήμ, οφείλει πρώτα να αναλογιστεί τι διακινδυνεύει ο ίδιος…
Εμείς πάντως προειδοποιούσαμε από τις 19 Ιουλίου 2019. Ποιος μας άκουγε όμως…
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφηκε τέσσερις μήνες αργότερα, στις 27 Νοεμβρίου 2019.
Σχεδόν έναν χρόνο πριν, στις 12 Δεκεμβρίου 2025, ��ίχα μιλήσει δημόσια για το ενδεχόμενο τριμερούς συνάντησης Τραμπ–Πούτιν–Σι ως πιθανής κορύφωσης της πορείας προς μια νέα «Γιάλτα», στην εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» με τον κ. Λάμπρο Καλαρρύτη.
Σήμερα, αυτή ακριβώς η τριμερής βρίσκεται στη διπλωματική συζήτηση, επιβεβαιώνοντας τη συγκεκριμένη εκτίμησή μου. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, φέρεται να την έχει προτείνει, ενώ το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει ότι το ενδεχόμενο έχει τεθεί.
Γιατί η Μόσχα επενδύει στην παράταση του πολέμου; Πώς συνδέονται η φθορά της Ουκρανίας, οι αντοχές της Ευρώπης και οι αμερικανορωσικές συνεννοήσεις; Τι σημαίνει η Οδησσός για τη ρωσική στρατηγική και πόσα γνωρίζουμε για τις πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες της Ρωσίας;
Οι απαντήσεις βρίσκονται στη συζήτηση εκείνη, μαζί με την ανάλυση που συνέδεε το Ουκρανικό με την ευρύτερη ανακατανομή ισχύος και σφαιρών επιρροής.
Ακούστε ολόκληρη τη συζήτηση εκείνης της ημέρας και συγκρίνετε όσα ανέλυα τότε με όσα εξελίσσονται σήμερα. Το πλήρες βίντεο στην πρώτη απάντηση ↓
Εννέα μήνες μετά, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την ανάλυσή μου της 30ής Δεκεμβρίου 2025 στην εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» με τον κ. Λάμπρο Καλαρρύτη. https://t.co/6TIxCVVoqP
Για όσους θέλουν να αντιληφθούν πώς φτάσαμε στη συμφωνία ΗΠΑ–Ρωσίας για το ρ��σικό ντίζελ και στην απαίτηση Τραμπ για αντικατάσταση του Ζελένσκι, παραθέτω τη συζήτηση εκείνη, στην οποία είχα ήδη αναλύσει τις εξελίξεις που παρακολουθούμε σήμερα.
Ναι, οι σφαίρες επιρροής έχουν συμφωνηθεί άτυπα και, ναι, οδεύουμε προς μια νέα Γιάλτα.
8 Οκτωβρίου 2026
Κρίς Κωνσταντινίδης
Διεθνολόγος | Αναλυτής Υψηλής Στρατηγικής & Ασφάλειας
Δύο χρόνια μετά, οι δηλώσεις Ρούμπιο στην Αθήνα επιβεβαιώνουν τη στρατηγική εκτίμηση που διατύπωσα στο άρθρο μου στο Sigmalive στις 13 Σεπτεμβρίου 2024 με τίτλο «Great Sea Interconnector: Η πρώτη πρόβα για τον East Med», https://t.co/eyXT0GVvx3 στο οποίο έγραφα ότι «άτυπα οι ΗΠΑ εγγυώνται το έργο και το προωθούν».
Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ συνέδεσε τη στήριξη στον GSI με την ανάγκη εναλλακτικών ενεργειακών διαδρόμων και ασφαλών εφοδιαστικών αλυσίδων, επικαλούμενος το Ιράν και το Ορμούζ ως παράδειγ��α του κινδύνου ενεργειακού εκβιασμού. Αναφερόμενος στην αντιμετώπιση των εμποδίων, επισήμανε τη δυνατότητα αξιοποίησης της σχέσης της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα.
Πρέπει επίσης να συνυπολογίσουμε ότι η επίσκεψή του έγινε χωρίς αντίστοιχη στάση στην Τουρκία και ότι ακολούθησε η επαναβεβαίωση, από κυβερνητικές ��ηγές, της θέσης που είχε ήδη διατυπώσει ο Γεραπετρίτης, ότι δηλαδή η Άγκυρα μπορεί να ενημερωθεί για τις εργασίες, αλλά δεν θα ζητηθεί η άδειά της…
Με απλά λόγια, κατά την ερμηνεία μου, το μήνυμα των ΗΠΑ προς την Ελλάδα διαβάζεται ως:
«προχωρήστε το έργο, έχετε τη στήριξή μας, καθώς εξυπηρετεί και τα δικά μας στρατηγικά ενεργειακά συμφέροντα. Θα χρησιμοποιήσουμε την επιρροή μας για να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια, καθώς μια ελληνοτουρκική σύγκρουση θα έβλαπτε και τις τρεις χώρες». Η ουσία είναι ότι μια τέτοια σύγκρουση θα υπονόμευε και τους αμερικανικού�� στρατηγικούς σχεδιασμούς, γεγονός που εξηγεί γιατί η Ουάσιγκτον τη χαρακτηρίζει αδιανόητη και δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να την επιτρέψει.
7 Οκτωβρίου 2026
Κρίς Κωνσταντινίδης
Διεθνολόγος | Αναλυτής Υψηλής Στρατηγικής & Ασφάλειας
Ναι, και φυσικά νιώθουμε το Ισραήλ 🇮🇱🇨🇾🇬🇷
Η 7η Οκτωβρίου ήταν, για εμάς τους Έλληνες της Κύπρου, μια μικρογραφία όσων βίωσε ο τόπος μας σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα το 1974, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
Ένοπλοι μέσα σε κοινότητες, άμαχοι εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους, εκτελέσεις, βιασμοί, απαγωγές, πανικός, λεηλασίες, εκτοπισμός. Ο εξευτελισμός και ο τρόμος διαλύουν την κοινωνική συνοχή, μετατρέποντας τη βία κατά των αμάχων σε μέσο επιβολής τετελεσμένων, ενώ και στις δύο περιπτώσεις, τόσο του Ισραήλ όσο και της Κύπρου, ανάμεσα στις πολλαπλές και βαθιές συνέπειες αυτής της βαρβαρότητας ��ίναι και ο κλονισμός της εμπιστοσύνης του πολίτη προς το κράτος, καθώς η εμπειρία ότι έμεινες απροστάτευτος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι υπονομεύει την πεποίθηση ότι αύριο θα είσαι ασφαλής.
Όποιος θέλει (και το αντέχει το στομάχι του) να προσεγγίσει, μέσα από μια τηλεοπτική απεικόνιση, έστω ένα μικρό μέρος της βαρβαρότητας που βίωσαν οι κοινότητες του νότιου Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου του 2023, ας δει το επεισόδιο 8 της 5ης σεζόν της σειράς Fauda στο Netflix, έχοντας κατά νου όσα υπέστη η μισή Κύπρος το 1974.
Μέσα από τη συστηματική μελέτη μου για την Τουρκία, αναγνωρίζω στη μέθοδο της επίθεσης ομοιότητες με τον τρόπο δράσης των Τούρκων στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της βάρβαρης τουρκικής εισβολής του 1974, τις οποίες αξιολογώ μαζί με τη στενή σχέση Άγκυρας–Χαμάς, την πολιτική κάλυψη που ακολούθησ�� και τη συνολική στάση της τουρκικής ηγεσίας, τις ενέργειες και τις αντιδράσεις της από την 7η Οκτωβρίου σε όλη τη μετέπειτα πορεία του πολέμου.
Αυτή η συνδυαστική ανάγνωση ενισχύει την προσωπική μου εκτίμηση ότι ο τουρκικός ρόλος ενδέχεται να έφτανε βαθύτερα, δηλαδή από τη διευκόλυνση της προπαρασκευής και τη μεταφορά τεχνογνωσίας έως ακόμη και τη συμβολή στον σχεδιασμό της όλης επίθεσης.
Το «Ποτέ ξανά» ενώνει το Ισραήλ και την Κύπρο στην ίδια απαίτηση, να μη βρεθεί ξανά ο κόσμος μας απροστάτευτος μέσα στα σπίτια του, οι κοινότητές μας στο έλεος του βάρβαρου εισβολέα και η επιβίωσή μας στη διάθεση του επιτιθέμενου. Για εμάς, το «Δεν ξεχνώ» πρέπει να γίνει «Ποτέ ξανά» μέσα από την ισχύ και την αποφασιστικότητα ενός κράτους που προστατεύει τους πολίτες του και διεκδικεί την ελευθερία του. Αυτό οφείλουμε στους ήρωές μας και στις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς.
Ανήκουμε σε ένα έθνος με πολεμική παράδοση από την αρχαιότητα και γνωρίζουμε ότι η ελευθερία απαιτεί ισχύ και θέληση να την υπερασπιστείς. Η αντοχή του Ισραήλ απέναντι σε απειλές από επτά μέτωπα προκαλεί θαυμασμό και μας θέτει ενώπιον της δικής μας ευθύνης. Do it like Israel. Να θωρακίσουμε τον τόπο μας, να καταστήσουμε το κόστος κάθε επιβουλής απαγορευτικό. Η εποχή της υποχωρητικότητας και του «δώσε κι άλλο» στον κατακτητ�� έχει παρέλθει.
Ναι, και γι’ αυτό σήμερα εμείς οι έλληνες της Κύπρου νιώθουμε το Ισραήλ όσο κανένας άλλος!
1 Οκτωβρίου 2026
Κρίς Κωνσταντινίδης
Διεθνολόγος | Αναλυτής Υψηλής Στρατηγικής & Ασφάλειας
Χρόνια πολλά στην Κυπριακή Δημοκρατία μας! Ένα έθνος, δύο κράτη 🇨🇾🇬🇷
Η ανάρτηση της αμερικανικής πρεσβείας αναπτύσσεται σε δύο αλληλοενισχυόμενα επίπεδα στρατηγικής επικοινωνίας, το λεκτικό και, κυρίως, το οπτικό, όπου συμπυκνώνονται το πολιτικό βάρος και ο συμβολισμός του όλου μηνύματος.
Α) Στο λεκτικό μέρος:
1. Το «είμαστε υπερήφανοι» προσδίδει πολιτικό βάρος στη συμμετοχή.
2. Το «για πρώτη φορά» σηματοδοτεί ένα νέο βήμα.
3. Το «ισχυρότερη κάθε χρόνο» υποδηλώνει συνέχεια και αυξανόμενο βάθος στη διμερή συνεργασία.
4. Η ρητή αναφ��ρά στην Εθνική Φρουρά υπογραμμίζει τη στρατιωτική και θεσμική διάστασή της.
Β) Στην εικόνα βρίσκεται το πιο σημαντικό δηλαδή ο συμβολισμός που πέρασε «κάτω από τα ραντάρ».
Το αμερικανικό άγημα παρελαύνει με τη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών να κυματίζει μπροστά στο έμβλημα /λογότυπο επιγραφή της Κυπριακής Δημοκρατίας συνδέοντας έτσι οπτικά την αμερικανική στρατιωτική παρουσία με την κυπριακή κρατική υπόσταση και κυριαρχία.
Εκεί, λοιπόν αγαπητοί φίλοι, βρίσκεται το ισχυρότερο μήνυμα ολόκληρης της ανάρτησης, και πολλαπλοί οι αποδέκτες του τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό…
Την στήριξη στο υφιστάμενο κράτος που αποτυπώνεται στο Αμερικανικό «μήνυμα» και κατ επέκταση εικόνα ας το λάβουν σοβαρά υπόψη όσοι πολιτικοί μας προωθούν μετά μανίας και ετσιθελικά τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με σκοπό τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ας πάψουν να εξισώνουν παραπλανητικά το ενιαίο κράτος με το Σύντα��μα του 1960, χρησιμοποιώντας το ως φόβητρο, γιατί ακριβώς το ενιαίο κράτος, κύριοι, δεν συνεπάγεται υποχρεωτική αναπαραγωγή της συνταγματικής αρχιτεκτονικής του 1960 και των δεδομένων του περασμένου αιώνα, όταν το Κυπριακό αφορά τον 21ο αιώνα, ένα διαφορετικό διεθνές σύστημα, διαφορετικούς συσχετισμούς ισχύος και μια Κυπριακή Δημοκρατία που είναι ήδη κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εναρμονισμένη με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
ΜΕΡΟΣ Β
Επανερχόμενος στο Ισραήλ, το στρατηγικό του λάθος ήταν η υποτίμηση του ποιος θα κάλυπτε το κενό ισχύος που θα άφηνε πίσω του ο Άσαντ. Εδώ εντοπίζεται και μια ευρύτερη αδυναμία της ισραηλινής στρατηγικής κουλτούρας. Το Ισραήλ έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσμ��τικό στο τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο, όχι όμως πάντοτε εξίσου αποτελεσματικό στη μετατροπή αυτής της υπεροχής σε μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής.
Η διαρκής έκθεση σε άμεσες απειλές, το περιορισμένο στρατηγικό βάθος και η ανάγκη ταχείας αντίδρασης στο ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον ασφαλείας της Μέσης Ανατολής έχουν διαμορφώσει έναν τρόπο στρατηγικής σκέψης με ισχυρή έμφαση στην άμεση εξουδετέρωση της απειλής. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικό στον άμεσο χρονικό ορίζοντα, αφήνοντας όμως λιγότερο χώρο στην αποτίμηση των συνεπειών που παράγει η ίδια η επιτυχία σε βάθος χρόνου.
20/08/2026 | 21:06
Κρίς Κωνσταντινίδης
Διεθνολόγος | Αναλυτής Υψηλής Στρατηγικής & Ασφάλειας
ΜΕΡΟΣ Α
Τον Σεπτέμβριο του 2025, στο άρθρο μου στην SLpress με τίτλο: «Το στρατηγικό λάθος του Ισραήλ στη συριακή σκακιέρα» ολόκληρο το άρθρο 👉 https://t.co/LvkrdOI16X υποστήριζα ότι η ανατροπή του Άσαντ, παρά τα σημαντικά ��μεσα οφέλη που προσέφερε στο Ισραήλ μέσω της αποδυνάμωσης του ιρανικού άξονα, σε βάθος χρόνου θα δημιουργούσε ένα δυνητικά σοβαρότερο στρατηγικό πρόβλημα.
Το κενό ισχύος στη Συρία θα επέτρεπε στην Τουρκία να εδραιωθεί βαθύτερα και το Ισραήλ θα κατέληγε να έχει απέναντί του, αντί ενός αποδυναμωμένου και σχετικά προβλέψιμου Άσαντ, έναν πολύ ισχυρότερο περιφερειακό δρώντα, με σαφώς μεγαλύτερες στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές δυνατότητες.
Σήμερα, σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν σε σημαντικό βαθμό αυτή την εκτίμησή μου. ��ο Ισραήλ χρησιμοποιεί πλέον στρατιωτική ισχύ στη Συρία για να εμποδίσει την τουρκική στρατιωτική εδραίωση, ενώ ο ανταγωνισμός Άγκυρας και Ιερουσαλήμ γίνεται ολοένα πιο εμφανής. Η ίδια η ισραηλινή ηγεσία, στο ανώτατο επίπεδο, μιλά πλέον ανοικτά για την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία ως απειλή για το Ισραήλ και αντιμετωπίζει την αυξανόμενη τουρκική ισχύ ως παράγοντα με ευρύτερες συνέπειες για την περιφερειακή ασφάλεια.
Το ζήτημα όμως υπερβαίνει πλέον τη συριακή σκακιέρα και αποκτά συστημικές προεκτάσεις. Η Τουρκία λειτουργεί ως ταλαντευόμενος δρών ανάμεσα στη Συλλογική Δύση, υπό αμερικανική ηγεμονία, και στον ανατολικό συνασπισμό Κίνας, Ρωσίας, Ιράν και Βόρειας Κορέας. Παραμένει θεσμικά ενταγμένη στον δυτικό συνασπισμό, αξιοποιεί όμως τον ανταγωνισμό μεταξύ των δύο κέντρων ισχύος για να διευρύνει τη στρατηγική της αυτονομία και να αυξάνει τη διαπραγματευτική της ισχύ.
Η αυξανόμενη τουρκική ισχύς στη Συρία και η σύγκρουσή της με τα συμφέροντα ενός από τους σημαντικότερους στρατηγικούς εταίρους των ΗΠΑ στην περιοχή εντείνουν αυτή την αντίφαση. Όσο η Άγκυρα ταλαντεύεται μ��ταξύ των δύο συνασπισμών, τόσο ενισχύονται οι φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Συλλογικής Δύσης και περιορίζεται η δυνατότητα της Ουάσιγκτον να μετατρέπει τη συνολική ισχύ των συμμάχων της σε συνεκτική στρατηγική ισχύ.
Μπορεί η μονοπολική στιγμή των Ηνωμένων Πολιτειών να έχει παρέλθει και η κυβέρνηση Μπάιντεν να επέμενε σε μια αντίληψη αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας που δεν αναγνώριζε τους άλλους πόλους ως ισότιμα κέντρα διαμόρφωσης της διεθνούς τάξης, όμως η σημερινή κυβέρνηση Τραμπ εμφανίζεται περισσότερο προσαρμοσμένη στη νέα κατανομή ισχύος. Μια πραγματικότητα που, κατά την εκτίμησή μου, παραπέμπει στη διαμόρφωση ενός Δικεντρικού–Πολυπολικού Συστήματος, το οποίο ακόμη δεν έχει παγιωθεί.
Εδώ βρίσκεται και η κρίσιμη παράμετρος. Η αναγνώριση αυτής της νέας πραγματικότητας δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει την επιδίωξη της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας. Εξακολουθεί να επιδιώκει τη διατήρηση της θέσης της ως ισχυρότερης παγκόσμιας δύναμης και, πρωτίστως, της ηγεμονικής της θέσης εντός του δυτικού συνασπισμού.
Η συνοχή αυτού του συνασπισμού αποτελεί συνεπώς συντελεστή της αμερικανικής ισχύος. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία ο δυτικός πυρήνας εμφανίζει ήδη τριβές μεταξύ Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι οι τριβές αυτές αφορούν κυρίως τη διαχείριση της αμερικανικής ηγεμονίας και όχι τη δομική συνοχή του δυτικού συνασπισμού, η οποία παραμένει ισχυρή.
Η περίπτωση της Τουρκίας είναι διαφορετική. Η Άγκυρα δεν αμφισβητεί μόνο επιμέρους επιλογές της Ουάσιγκτον, αλλά ταλαντεύεται μεταξύ δύο ανταγωνιστικών συνασπισμών και αξιοποιεί αυτή τη θέση για να αυξάνει τη στρατηγική της αυτονομία. Έτσι προσθέτει μια διαφορετικής φύσης φυγόκεντρη πίεση, ακριβώς σε μια περίοδο κατά την οποία οι ΗΠΑ χρειάζονται τη μέγιστη δυνατή συνοχή της Συλλογικής Δύσης απέναντι στον ανατολικό συνασπισμό.
Συνεχίζεται στο Μέρος Β
23/06/26 | 22:57
Κρις Κωνσταντινίδης | Διεθνολόγος | Αναλυτής Υψηλής Στρατηγικής & Ασφάλειας
Η Υποκρισία Σας Ξεχειλίζει: Μιλάτε για Διαφθορά, Σιωπάτε για το Ανάν
Όσο ο Νίκος Αναστασιάδης βρισκόταν στην πλευρά του Σχεδίου Ανάν, συγκεκριμένοι κύκλοι, δήθεν δεξιόστροφοι και κατά φαντασία αριστερόστροφοι, ελάχιστα ενοχλούνταν από ό,τι τον αφορούσε. Όταν όμως άλλαξε πορεία στο Κυπριακό και συγκρούστηκε με τη λογική μιας διζωνικής (δια)λύσης που θα θεσμοποιούσε την τουρκική επιρροή στην Κύπρο, άρχισε μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση.
Το πραγματικό πολιτικό ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη της διαφθοράς, αλλά η εσκεμμένη εργαλειοποίησή της. Η διαφθορά λειτουργεί ως πρόσχημα και αξιοποιείται επιλεκτικά, ώστε ορισμένες υποθέσεις να προβάλλονται ή να αποσιωπώνται ανάλογα με τα συμφέροντα που θίγονται.
Το αφήγημα περί διαφθοράς συνδέεται άμεσα με το Κυπριακό, καθώς δεν στοχεύει μόνο στην ανάδειξη υπαρκτών παθογενειών, αλλά στη σταδιακή αναδιαμόρφωση της αντίληψης του πολίτη για την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία. Όταν το νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος παρουσιάζεται συστηματικά ως θεσμικά απονομιμοποιημένο, δημιουργείται στο κοινωνικό σώμα η εντύπωση ότι δεν υπάρχει κρατική υπόσταση άξια υπεράσπισης.
Από τη στιγμή που ο πολίτης πειστεί ότι το κράτος του είναι ανίατα διεφθαρμένο και θεσμικά αποτυχημένο, η διάλυσή του παύει να παρουσιάζεται ως κίνδυνος και αρχίζει να παρουσιάζεται ως λύση.
Εκεί λοιπόν παράγεται η επικίνδυνη εξίσωση ανάμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία και το κατοχικό ψευδοκράτος, με τελικό στόχο να καταστεί ψυχολογικά και πολιτικά αποδεκτή η διάλυση του κράτους μας μέσα από μια διζωνική (δια)λύση που θα παρουσιάζεται ως δήθεν κάθαρση, εξυγίανση και επανεκκίνηση.
Η διαφθορά ασφαλώς υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπίζεται. Το ζήτημα εδώ είναι η εσκεμμένη εργαλειοποίησή της εις βάρος της κρατικής μας υπόστασης.
Όποιος διαθέτει βασικές γνώσεις οικονομικών και πολιτικής κοινωνιολογίας αντιλαμβάνεται ότι η διαφθορά δεν αποτελεί αιτία, αλλά σύμπτωμα βαθύτερων θεσμικών, οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών.
Η διαφθορά αγαπητοί μου φίλοι παράγεται (Θα τα αναφέρω πολύ περιληπτικά είναι και άλλα)
όταν συνυπάρχουν ισχυρό κίνητρο ή όφελος, ευκαιρία λόγω αδιαφάνειας, γραφειοκρατίας, μονοπωλιακής πρόσβασης ή συγκέντρωσης εξουσίας, χαμηλό ρίσκο λόγω ανεπαρκούς ελέγχου, αδύναμης δικαιοσύνης και μικρής πιθανότητας τιμωρίας, και ασθενής εσωτερικός φραγμός, δηλαδή έλλειψη παιδείας, συλλογικότητας και αίσθησης κοινού συμφέροντος. Σε αυτά προστίθεται η πολιτική βούληση, γιατί ακόμη και όπου υπάρχουν πόροι, νόμοι και θεσμικά εργαλεία, χωρίς πραγματική πρόθεση λογοδοσίας το φαινόμενο αναπαράγεται.
Τη δεκαετία του 2000 οι παθογένειες είχαν πράγματι εξαφανιστεί ή μήπως η οικονομική ευφορία τις καθιστούσε πολιτικά ανεκτές; Ελάχιστοι μιλούσαν τότε για διαφθορά, όχι επειδή δεν υπήρχε, αλλά επειδή η οικονομία παρήγαγε ευημ��ρία και κοινωνική ανοχή. Σήμερα, υπό συνθήκες οικονομικής πίεσης, οι ίδιοι κύκλοι εμφανίζονται ως τιμητές της κάθαρσης. Αυτό δεν είναι αρχή, αλλά υποκρισία.
Η υποκρισία περισσεύει, διότι όσοι εμφανίζονται σήμερα ως αδιάλλακτοι πολέμιοι της διαφθοράς αποφεύγουν συστηματικά να αγγίξουν το μεγαλύτερο σκάνδαλο πολιτικής διαφθοράς στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον χρηματισμό υπέρ του «ναι» στο Σχέδιο Ανάν.
Εκεί δεν μιλάμε απλώς για διαφθορά, αλλά για εξαγορά πολιτικής βούλησης σε ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή για εσχάτη προδοσία!
Αν πράγματι επιθυμούμε κάθαρση και πάταξη της διαφθοράς, τότε είναι καιρός να ανοίξει επιτέλους αυτό το κεφάλαιο. Οι υπηρεσίες ασφαλείας της Κυπριακής Δημοκρατίας οφείλουν να διερευνήσουν ποιοι χρηματίστηκαν, ποιοι εξαγοράστηκαν, ποιοι ενδεχομένως εκβιάστηκαν, ποιοι διατηρούσαν αθέμιτες σχέσεις ή ύποπτες διασυνδέσεις με ξένες πρεσβείες και γενικότερα ποιοι λειτούργησαν εις βάρος των συμφερόντων του ίδιου το��ς του κράτους σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.
Κάθαρση; Ας ξεκινήσουμε εκεί όπου διακυβεύτηκε η ίδια η κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Χρόνια πολλά,
Ο πατέρας μου μαζί με τους συναγωνιστές του δεν αγωνίστηκαν ούτε για διζωνικές τουρκο-λύσεις, ούτε για έντιμους συμβιβασμούς,
αλλά ούτε και για το «εφικτό».
Αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας.
Αγωνίστηκαν για να μην γράφει η ταυτότητά μας σήμερα «μισταρκοί» των Εγγλέζων.
Εσείς ειδικά που ανήκετε στα δύο μεγάλα κόμματα, θα έπρεπε να σας απαγορεύεται να πλησιάζετε, σε απόσταση τουλάχιστον 100 μέτρων, από μνημόσυνα, ανδριάντες, χώρους ταφής και κρησφύγετα των ηρώων.
Η ΕΟΚΑ γέννησε το κράτος μας.
Ένα έθνος -Δύο κράτη 🇬🇷🇨🇾
Αθάνατοι
@ShayGal84@Sigmalive_EN@GeopoliticoGR@cirithungol21 I sent it to you not to compete over who wrote it first, but to show that we’re on the same side . I’ve been writing about the bases for many years, and that there has been a systemic effort by the British to undermine Cyprus–Israel cooperation.