چند روزه اینجا انسانها از ملل مختلف دارن درمورد زیبا بودن یا نبودن زبانها با رگ بادکردهی گردن بحث میکنن. یکی از دلایلی که بنده خودم رو اونقدر که دوست دارم باهوش نمیدونم اینه که سابقهی عدم درک سابجکتیویتی و انتزاع رو دارم
از بیجنبهترین انسانها نسبت به دانش و بینسبتترین با تواضع اون توییت رو کوت کردن این حرفو گفتن. اونم در عصر هوش سیلیکونی که نازیدن به ذخیرهسازی نظامنیافته و پراکنده اطلاعات بیش از پیش کماهمیت شده
خدای من چی تو این سریالای تاریخی کرهای هست که جالبن برای هر قشری اینقدر، برای خود منم (که نگاه نمیکنم) aestheticشون فانتزیتر و دورتر از واقعیت به نظر میاد. وجه زیباشناختیشون واقعا چیزهای زیادی برای تعمق کردن دارد
پسر شگفت انگیزه عدهای از پسران همسنم چطوری ازدواج رو بخش ضروری این مرحله از زندگیشون میدونن و تا احتمالا ۵۰ سالگی هم ازش دچار هیییییچ بحرانی نمیشن. ینی وقتی رفتن واسه بچشون پوشک بخرن نمیگن چی شد یهو اینجور شد. چه حدی از چه چیزی برای این میزان اطمینان لازمه، پول اینم حل مکنه مگه