Kurak çöllerde yağmura hasret kalmış topraklar gibiyim...
Paramparçayım.
Sarılamadığım,kokusunu içime çekemediğim bir özlemin içindeyim.
Yağmur ol...Yağ üzerime,
Sırılsıklam ıslanmak istiyorum...
Gönlümden satırlar dökülürken,
kalemimi tutan ellerim usulca titrer.
Sanki her titreyiş,kalbimin ritmini kâğıda nakşeder.
Mürekkep sadece akmaz; ruhumda yaşayan duygular gibi sayfalara yayılır.
Ve kalbim,her cümlenin sonuna
adını görünmeyen bir imza gibi bırakır...
Gönül kalemi yazar,
kalp dile gelir.
Kalemi tutan el,yalnız kâğıda değil,
insanın ruhuna da dokunur.
Her kelime bir nefes,
her satır bir sarılıştır.
Bazen mutluluk gözyaşları eşlik eder cümlelere,bazen sessizlik konuşur satır aralarında...
Hayat en güzel şiirler gibidir,
Kimi mısraları gözyaşıyla yazılır,kimi mısralar gülümsemeyle okunur.
Ama sonunda geriye yalnızca sevgiyle yaşanmış satırlar kalır...
Hayat;bazen yağmur olup omuzlarına düşer,bazen güneş olup yüzünü okşar.
Önemli olan,hangi mevsimde olduğun değil;kalbinde baharı yaşatıp yaşatamadığındır.!
Çünkü umut yeşeriyorsa,ömür hala güzeldir...
Gün,umudu olanın yüzüne gülümser.Dünün yorgunluğu geceyle kalsın.Her sabah yeni bir başlangıçtır;yeter ki insan içindeki ışığı söndürmesin.
Bir ömür boyunca kalbinize iyi insanlar,yolunuza güzel kapılar çıksın..
...Günaydın umutla yeşeren her çiçek kokusunda özlemi dindirir...
Çocukluğumda umutla koştuğum sokaklarda, kerpiç evlerin huzuru sinerdi içimize. Her kapı açıktı, her yürek misafirine emanetti. Gözleri gülen insanlar paylaşmanın en güzel hâlini yaşatırdı. Meğer en güzel masal, çocukluğummuş.
Yokluğunda geceler ateş gibi içime düşerken,sessizliğe sarılıp seni sever gibi yandım.Yalnızlık bile adını fısıldadı kulağıma;
ben her nefeste sana biraz daha tutuldum.Çünkü adını,hayat diye andım...
Git dersen giderim…
Fakat deme.Çünkü biliyorum,gidişim susturmaz içindeki fırtınayı;sadece ikimizi de yarım bırakır...
.... Huzurlu geceler diliyorum...
Hayatıma güneş gibi doğdun;karanlığıma ışık,yorgunluğuma huzur oldun.
Gözlerinde gördüğüm sevgi,kalbime yeniden can veren en güzel duaydı.
Şimdi her nefesimde,adını değil;bana hissettirdiğin o eşsiz huzuru taşıyorum...
Keşke kalbimi avuçlarına bırakabilseydim...
O zaman anlardın; suskunluğumun ne kadar gürültülü,gülüşümün ne kadar yaralı,ve sevgimin ne kadar derin olduğunu.Bazı duygular dile sığmaz,yalnızca bir kalbin ritminde yaşar...