علی هستم و حوضم.

حق‌القدمت را با جآن دهم ای دوست.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

تلاش برای یادآوری دوستیت به کسی که نیاز به دشمن داره هیچ کمکی بهش نمی‌کنه، باید بهش بخشید و رد شد.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من
به عاقبت به من آیی که منتهات منم.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

با باز کردن اکانته، چقدر غمگین شدم با دیدنتون، با خوندن پستاتون؛ مخصوصا چند نفرتون که یه زمانی صمیمیتی بینمون بود و الان هیچ چیزی ازش نمونده؛ امیدوارم شرایطتون بهتر شه.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

یه‌ جور تقلای پیوسته برای التیام، از کدوم درد؟ گاهی یادت نمیاد، یه شب که توی اورژانس بستری بودم، دکتر کشیک اومد و از تخت کناریم پرسید خوبی؟ طرف جواب داد خوبا همه اون بیرونن دکتر.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

چه روزایی که از خواب پامیشی و همه چیز برات ساده و گذرا بنظر میاد و شبش حتی نای به یادآوردن نداری، و چه شبایی که مطمئن نیستی تا صبحش دووم بیاری و فرداش داری موج رادیو رو عوض میکنی، یه سریالی بود توش یارو میگفت دیگه از بهتر شدن خسته شدم، ولی زندگی همینه انگار، یه ریکاوری مدام،

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

درستش اينه كه آدم فقط از دست خودش ناراحت باشه، بقيه كه فقط خودشونن، حالا خوب يا بد، شوخى يا جدى، كم يا زياد.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

از شما چه پنهون چند وقتیه بابالنگ‌دراز درونم بدون نامه مونده.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

گاهی حال ابراهیمی‌ رو دارم که چاقو به‌دست آماده‌ی بریدنه اما خداش هیچی نمیگه.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

در واقع خودشون نتونستن، بلکه بیشتر براشون پیش اومده، خلاصه که گلایه‌ها رو کوتاه باید کرد، هر کی پرسید چی شد، جواب فقط یک چیزه، پیش نیومد.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

وقتی پادکست‌های مجتبی شکوری رو گوش می‌کنم، مخصوصا اپیزود‌های ۳ ۴ و ۵ حال خوب جنگ‌جوی خسته، توامان یاد این موضوع می‌افتم که کافکا معتقد بود هرکسی به معنای واقعی از پس زندگی و مسئولیت‌هاش برنمیاد، هر چند که در ظاهر جور دیگه‌ای بنظر بیاد، و تازه اون معدود کسایی هم که از پسش براومدن

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

یادمه خیلی کم سن و سال بودم که برای اولین‌بار ماءالشعیر خوردم، طعم‌دار نبود و حسابی دلمو زد، از دایی پرسیدم آخه چیزی که این همه تلخه‌رو کیا می‌خورن؟ دایی بسادگی جواب داد کسایی که تلخیشو دوست دارن یا تلخیش خیلی اذیتشون نمیکنه.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

حالا شماها بشینید و تماشام کنید

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

قدیم‌ترا رسم دنیا این نبود، شبا به عشق این می‌خوابیدیم که زودتر صبح‌شه، هر وقت گشنه بودیم غذا می‌خوردیم، هر جا خسته می‌شدیم می‌خوابیدیم، تا دلمون می‌گرفت گریه می‌کردیم، هیچی وقت نداشت، زمان یه گوشه نشسته بود و تماشامون می‌کرد، شایدم منتظر بود، که قد بکشیم و بهمون بگه بسه؛

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

مفهومی ببخشه، ترانه‌ای بگه، خیالی کنه و لبخندی بزنه، پس توجه میکنه، با همه‌ی وجودش اهمیت میده، اون هم به قیمت نادیده گرفتن تمامی مسلمات زندگی، بی‌خبر از اینکه واقعیت لحظه‌ای ازش چشم برنداشته.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

اخیرا فهمیدم تاوان هیچ گناهی در زندگی به سنگینی تاوان اسراف در توجه نیست، خوب که نگاه کنی میبینی خط و ربط هر رنجی به توجهی زیادی در گذشته برمیگرده، به لحظه‌ای که آدم ناغافل جوری اهمیت داده که انگار هیچ چیز مهم‌تری وجود نداشته، درحالیکه فارغ از شور و شوق‌های گذرای کودکانه

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

همیشه‌ی خدا چیزهای مهم‌تری هست، ولی آدمیزاد عاشق اینه که با تمام وجودش اهمیت بده، و هرچقدر در اهمیت‌بخشی به چیزی اغراق میکنه، به همون اندازه از توجه به مهمی دیگه چشم‌پوشی میکنه، چاره‌ای هم نداره، پوچی و سبکسری هستی با تمام سنگینی و عمق سردیش مجبورش میکنه معنایی بتراشه

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

Do you remember when you joined Twitter? I do! #MyTwitterAnniversary
اکانت قدیمی عزیزم :)))

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

@AboutSunbeam خواستی باز بری دوچرخه‌سواری هماهنگ کن باهم بریم؛ هم من تنها نیستم هم تو خیالت راحت هست تهدیدی وجود نخواهد داشت.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

ببین این کوچه‌ای که هر روز ازش رد میشی بن‌بسته‌ها..

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

@bitaaaam منم بی‌تا جان همینطور، منم بی‌تا جان

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

و اون‌وقته که تازه متوجه میشه تجربه‌ی زندگی بی‌اصرار، حتی از نامیرایی هم گرانبهاتره.

[علی هستم و حوضم. @DeboyHi]

در منتهاالیه شرق زمین، درست در لبه‌ی دنیا، رودخونه‌ای هست که آبی به رنگ سرخ تیره داره، و هرکس که جرعه‌ای از اون آب بخوره، دیگه هیچ‌وقت لزومی نمیبینه، در هیچ‌چیز، و از اون به بعد هر اتفاق بزرگ و کوچکی در زندگیش بسادگی نفس‌کشیدن براش فهمیدنی و باورکردنی میشه،