من حتی فضای امنی برای حرف زدن، ابراز ناراحتی، خوشحالی یا درددل کردن ندارم. هر بار که از احساساتم حرف میزنم، بهجای شنیده شدن، در جایگاه متهم قرار میگیرم جایی که قرار بود فرصتی برای گفتوگو باشه تبدیل میشه به میدان عذاب وجدان دادن و تخریب شخصیت و رفتارم.
مغزم یه کمیتهی گزینش اطلاعات داره که به بیمصرفترین خاطرات صلاحیت ورود به حافظهی بلندمدت میده؛ مکالمات چند سال پیش، جزئیات اتفاقات بیاهمیت و حرفهای آدمهایی که حتی دیگه نمیشناسمشون رو نگه میداره، ولی اسم فیلم و کتاب اطلاعات ژن و وریانت رو به دلایل نامعلوم رد صلاحیت میکنه
سعی کن با کسی وارد رابطه بشی که اونقدر بالغ باشه که بگه؛ بیا دربارش حرف بزنیم و باهم حلش کنیم، تا اینکه بچگانه رفتار کنه بازی های ذهنی راه بندازه و نادیدهت بگیره تا شاید جلب توجه کنه.