günün en güzel anı ona gününü anlattığın an gibi geliyor bana kafka milena’ya mektuplarında diyor ki: “insanlarla konuşasım gelmiyor ama sana evdeki perdeleri bile anlatasım var. aşkın doğurduğu her şeyi paylaşma ve söyleme isteği…🤍
Bu dünyada hepimiz biraz yorgunuz. Nazik bir söz, sıcak bir gülümseme ve küçük bir iyilik… Bazen birinin yeniden iyi hissetmesi için yeterlidir. Güzel olan her şeyi paylaşın. Çünkü en çok ruhumuzun buna ihtiyacı var
İnsanlar sessiz kalınca sohbet bitmiş sanıyor. Oysa ben en çok konuşma ihtiyacı duymadığım insanın yanında huzur buluyorum. Bazen sadece bakmak, nefesini hissetmek ve aynı anın içinde kalmak yetiyor.
biriyle birlikte bir şeyleri daha güzel yapacağına inanmanın o gıdıklayıcı mutluluğu yetiyor bana biliyorum ki yeniden inşa edebiliriz, güzelleştiririz, her şeyi yapabiliriz. sevginin bu inanç etrafında şekillenmesine sonsuz inanıyorum.