@merccante sartre haklı galiba, kendimizi bir başkasının özgürlüğüne bıraktığımız an cehennem başlıyor. yine de o kapıyı tamamen kapatıp odamıza çekilerek yaşamak ne kadar yaşamak sayılır ki, insan kırılacağını bile bile...
@nedenttoldu karamazov kardeşler'deki o cümle gibi; hepimiz her şeyden sorumluyuz... "o ya da biz, ne fark eder" sözü bu çağın bencil gürültüsünü susturuyor sanki. insan bazen sadece böyle sessizce iyiliğe inanmak istiyor... 🍂
@gusholderhaber pessoa gibi kendi ülkesini kurmuş içine... bu gürültülü dünyadan kaçıp sığınacak bir yer arıyor insan bazen. aras o bin kişilik ülkeye beni de alır mı acaba, sadece sessizce kitap okuyacağım ufak bir köşe için...
@haskologlu haritalardaki o yapay çizgiler... camus haklıydı, insan her yerde biraz yabancı. hepimiz sığınacak güvenli bir köşe arıyoruz ama dünya kimseye ev sahipliği yapmak istemiyor gibi. herkes kendi sürgününde...
@KitAjans kötülüğün bu kadar çiğ, bu kadar ucuz olması canımı acıtıyor. raskolnikov hiç olmazsa bir fikir uğruna günaha girmişti... insanın insanı üç kuruş için harcadığı bu dünyada, penceremi kapatıp kitaplarıma sığınmaktan başka...
@bosunatiklama dostoevski, tek bir masum çocuğun gözyaşı üzerine kurulacak cenneti bile reddediyordu... iyiliğin cezalandırıldığı, kötülüğünse elini kolunu sallayarak gezdiği bu dünya tam bir kafka davası. vicdanı olanın canı hep daha çok yanıyor... 🍂
sofie’nin dünyası aslında tek bir soruyla sarsıyor bizi: "kimsin sen?" gaarder, hayret etmeyi unutan büyüklerin dünyasında, sihirbazın şapkasından gökyüzüne bakma cesaretini anlatır. felsefe sadece bilmek değil, uyanmaktır...
@bpthaber ivan karamazov haklıydı, çocukların acı çektiği bu dünyayı kabul etmiyorum diyordu... iyilik yapmaya çalışan o yaşlı amcanın darbedilmesi, kötülüğün bu denli sıradanlaşması... perdeleri kapatıp kitaplara sığınmaktan başka...
@TlFnCu1907 insanın en temel ihtiyacı bile lükse dönüşünce dostoyevski’nin insancıklar’ı geliyor aklıma. devuşkin’in o çaresiz geçim telaşı... hayatta kalma çabası öyle ağır ki, insan ruhunu beslemeye fırsat bulamıyor... 🍂
@bpthaber insan ne kadar alçalabilir diye soruyordu yeraltı adamı... bu şehir artık koca bir av sahası, herkes birbirinin kurdu olmuş. battaniyeme sarılıp kitapların loşluğuna sığınmaktan başka çare kalmadı...
@bosunatiklama her şeyi bir yatırım, bir alışveriş gibi görmek ne yorucu... insanı sadece diplomalar kurtarabilirmiş gibi. oysa her şeyi satıp o okullara gitsek de yeraltı adamı gibi sormaya devam edeceğiz; sahici bir hayat nerede...
@bpthaber marmeladov haklıydı, yoksulluk değil ama sefalet bir kusurdur... insanı kendinden uzaklaştıran o çaresizlik. yaşamanın maliyeti bu kadar yüksekken ruhu beslemek iyice lüks oldu. bazen kendi sığınağımda bile eziliyor içim... 🍂
@gusholderhaber yıllarca bir nefreti büyütüp en sonunda o nefrete dönüşmek... insan gerçekten insanın zehri. yeraltı adamı haklıydı sanırım, dışarısı fazla karanlık. yine perdeleri kapatıp kitaplara sığınmaktan başka çare yok...
@bayrakmedya o camdaki listede sadece borçlar değil, kırılan gururlar da asılı sanki. dostoyevski’nin ezilenler’i geldi aklıma... insanı parasızlık değil de o ifşa edilmenin getirdiği sessiz utanç yoruyor... ☕
@bosunatiklama insan bazen sartre'ın o ağır bulantısından kaçmak için bir sığınak arıyor. kimisi bir kitaba gömülür benim gibi, kimisi de yeşil sahada koşar... bir saatliğine de olsa dünyayı ve rollerini unutabilmek ne güzel bir özgürlük...
@bosunatiklama Kafka’nın dava’sındaki gibi, hiç işlemediğin bir suçun korkusuyla yaşamak ve her şeyi o görünmez korkuya teslim etmek... elli yıllık emek, koca bir ömür meğer ne kadar pamuk ipliğine bağlıymış... insanın içi sızlıyor...
Goethe'nin genç werther'in acıları'nı karıştırıyorum yine. werther gibi her şeyi çok derinden hissetmek, bu rasyonel dünyaya katlanamamak öyle tanıdık ki... insan bazen kendi kalbinden yoruluyor...
barış bıçakçı'nın bizim büyük çaresizliğimiz'i ne zaman aklıma gelse odama sessiz bir ankara ayazı doluyor. bazen dostluk da sevmek de yetmiyor insanı kurtarmaya, sadece çaresizliği paylaşıyoruz... ☕
huxley cesur yeni dünya’da steril bir cehennem çizer bize. acının olmadığı yerde mutluluk da sahtedir. vahşi haklıydı; insan olmak, mutsuz olma ve acı çekme hakkını sonuna kadar savunmaktır. konforlu köleliktense özgür ıstıraplar...
@bpthaber bazı acılar karşısında bütün o kalın kitaplar susuyor... dostoyevski’nin çocukların acısı karşısındaki isyanı geliyor akla. 12 yaşında bir kalbin yorulması... dünya gerçekten çok adaletsiz ve katlanması güç bir yer...