محسن قاصد در توصیف ویدیویی از دریاچه ارومیه نوشت: «این تصاویر را با گریه ثبت کردم، با گریه تدوین شد و حالا با گریه منتشر میشود. نه از سرِ غم، بلکه از جنس شوق و امید و آرزو...
به خانه خوش آمدید، ای غریبهایی که هرگز از یادمان نرفتید. دریاچه وان ترکیه شاید پرآب بود و جای زندگی داشت، اما هرگز برایتان وطن نشد. شما برگشتید تا بگویید: «هنوز مادری زنده است به نام دریاچه ارومیه.»
ویژگی جالب فردوسیپور این است که هیچ تجربه ناجوری او را از مفهوم رشد بازنمیدارد. سخاوتمندی در ایجاد بستر رشد «دیگران» راز بقا و ماندگاری و تداوم رشد خود اوست. این عکس را در توییتر دیدم گفتم بازنشرش کنم. میثاقی نه اولین است نه آخری. اتفاقا پرشمارند. آنچه نادره امثال عادل است.
سیدعلی خامنهای:
یكی از مرتجعترین حكومتها را داشتیم. سلطنت موروثی بود؛ یك نفر بمیرد، مردم مجبور باشند فرزند او را در هر سنّی، با هر شرایطی و با هر خصوصیّاتی، به حاكمیت مطلق خودشان قبول كنند؛ نه معیاری، نه علمی، نه تقوایی، نه عقلی، هیچچیز ملاك نباشد!
۱۳۷۸/۰۷/۰۹