یک یادآوری کوچک:
میناب وحشتناکترین جنایات آمریکا بود. اما جنایت فقط به میناب ختم نشد. ورزشگاه لامرد، بیمارستان اندیمشک. انستیتو پاستور. میدان نیلوفر و رسالت و پارک پلیس تهران، بیمارستان گاندی. انبار شیرخشک و خیابان کاوه اصفهان فقط بخشی از صدها جنایت آمریکا در این جنگ بوده.
آدمی که سلام نمیده
بلد نیست لبخند بزنه،
نمی تونه تعامل کنه، درونگرا نیست!
بی تربیته و هوش اجتماعیش هم پایینه!
چیه مد شده هرکی مثل گاو میمونه یه برچسب درونگرا بهش می زنن؟
واقعا یه آدم بالای ۲۰ سال نباید ساده ترین آداب اجتماعی رو بدونه؟
عجیبه که در «تحلیل»هاتون همهچیز دخیله جز نیروی خارجیای که «فقط» در سال گذشته به شش کشور در منطقه حمله کرده. ۷۲هزار فلسطینی رو سلاخی کرده. مرز معینی نداره چون دائم برای اشغال سرزمین همسایهها در تلاشه. کشوری آپارتایدی و هزارانبار «مذهبی»تر از هر کشور دیگری. «قوم برگزیده» در «سرزمین موعود» که تنها منطق آنها برای اشغال این است که خدا این زمین رو به آنها وعده داده. آدمهایی دیگرستیز، خونریز، و همیشه جنگطلب که کمتر سالی در عمر کوتاهش از زمان تأسیس جنگی به راه نیانداخته. کشوری سیاه. آخرالزمانی. قلاش و سرکش.
عجیبه که در تحلیلهاتون اسراییل رو نمیبینید. این کوری خودخواسته عجیبه. خیلی.
یه ده دقیقه وقت بذارید و واقعیت #میناب رو ببینید و بشنوید.
بمباران میناب فقط مدرسه نبوده، از کلینیک پزشکی تا سوله شهربازی و انبار دارو رو هم زدن.
میناب، یک جنایت جنگی تمام عیاره.
#minab#IranWar#WarCriminalTrump
همونطور که هواپیمای اوکراینی رو جا زد و دوبار هم زد و از رو عمد زد! مدرسه میناب هم آمریکا زد ودوبار هم زد و از عمد زد! پس بی شرفا روی کارهای امریکا ماله نکشید ! بی وطنها!
#مدرسه_میناب#ماکان_نصیری
این صحنه ای از فیلم پیانو نیست!
وضعیت امروز مردم غزه از همین نقطه زنی ها و ترور ها شروع شد! آینده ای که اسرائیل برای خاورمیانه بزرگ ترسیم کرده و قطعن با خودش به گور خواهد برد! https://t.co/YoviwMKgNf
بله. ما زندگی داشتيم، كيفيتش بسيار لنگ مى زد.
دستی در لحظاتى گلویمان رامى فشرد.
احساس خفگی با ما عجين بود اما زندگی داشتيم.
جنگ همان زندگی را از ما گرفت.
بخشی از جامعه ما باید این واقعیتو قبول کنه که جا براندازی نمیشه. حتی انقلاب هم نمیشه. انقلاب فکری-فرهنگی میشه مثل ززآ، اما مثل ۵۷ و تغییر سیستم، اساساً نمیتونه رخ بده و دلایلش زیاده. دیگه تیر آخرش جنگ بود.
اینو که قبول کنیم به یه اجماع میرسیم برای مبارزات و مطالبات مدنی و موثر.
وقتیدرباره کودتای ۲۸ اَمرداد میخواندم تعجب کردم که چهقدر ایرانیان بیاعتماد به یکدیگر چشم به آمریکا دوخته بودند. حتی خود شاه و مصدق. فکر میکردند همه راهها را آزموده بودند و به بنبست خورده بودند. امروز میدانیم که چه راههای نرفتهای هنوز باقی مانده بود.
امروز میدانیم که در ۵۷ اگر خرد جمعی ورای بنبست را میدید به گزینه بختیار شانس میداد.
امروز، مقابل دفاتر سیاسی در شهرهای مختلف تجمعاتی برای توقف حملات علیه ایران صورت گرفته. آن طرف خیابان، ایرانیان تجمع میکنند و با شعارهای جاوید شاه و تنک یو بیبی و ترامپ خواهان ازسرگیری حملات علیه ایران هستند.
دلم میسوزد برای مردم درون ایران که پس از موفقیت پسگرفتن حق پوشش زنان داشتند با تجمعات و اعتراضهای صنفی و مدنی و تحصن و اعتصابهایی که به بازار هم رسیده بود گام به گام، ولو بسیار آهسته، پیش میرفتند تا اینکه فراخوانی جاهلانه همه چیز را برهم ریخت. حالا هم پای پروپاکاندای اسراییل مینشینند و در تب و تاب و التهاب بهسر میبرند.
#براندازعقلوخرد
من فهمیدم دیگه از یک جایی به بعد بحث فقط به این میرسه که آدم ها دوست دارن چی رو باور کنن و کدوم سمت تاریخ باشن. چی بهشون حس بهتری میده. لزوما هم در چارچوب اخلاقی و شعور و انسانیت نیست اون سمت.
شانس لبنان اینه که بیروتاینترنشنال نداره بیان تو دوربین زل بزنن بگن: «کمکهای اسراییل در حمایت از مردم لبنان»
برای همین دنیا با اسم واقعی صداش میکنه: قتلعام مردم لبنان.