Samen met Fleur Agema maakte ik honderden miljoenen vrij voor moderne verzorgingshuizen. @nickiverweij maakte het plan concreet.
Er was geld. Er was een plan.
Maar Kabinet-Jetten schrapt het. 🚮
Een bezuiniging op ouderen blijft een bezuiniging, hoe mooi je het ook verpakt.
Als je ook aangifte wil doen tegen #BobVylan en #Paradiso ivm het haatzaaiende optreden gisterenavond kan ik je een template sturen. Je hoeft alleen je naam in te vullen. Ik stuur hem graag toe als je me een persoonlijk X bericht stuurt met E-mail adres. Er is een grens!
Nooit houden we de Turkse bakker verantwoordelijk voor de daden van Erdogan. We boycotten de Chinees niet voor wat China met de Oeigoeren doet. We kijken niet alle Amerikaanse expats aan op Trump. Maar als het over Israël gaat, lijkt iedere Jood met een navelstreng verbonden aan de loop van een IDF-geweer. Dat is domweg antisemitisch en met name links is ermee besmet.
https://t.co/CQwtRqjKFM
Houtkachelgebruik staat onder druk! Volgens longartsen en het RIVM is het beperken van houtrook van groot belang voor kwetsbare groepen. Denk daarbij aan ouderen, kinderen en mensen met longaandoeningen. https://t.co/2KnUuOmEw8
“Clusterfuck.” Zo noemt Ilja Leonard Pfeijffer de staat van ons land. En hoe grof dat woord ook klinkt, het vat de werkelijkheid beter samen dan de keurige taal van rapporten en nota’s. Want we hebben hier niet te maken met een incident of een tijdelijk bestuurlijk probleem, maar met een fundamentele systeemcrisis: een democratie die niet meer in staat is haar eigen besluiten uit te voeren.
Het voorbeeld dat Pfeijffer gaf is veelzeggend. De btw op groente en fruit moet omlaag. Er ligt een Kamermeerderheid, het staat zwart op wit in het coalitieakkoord, de politieke wil is aanwezig. Maar het kan niet, omdat de Belastingdienst het te ingewikkeld vindt. Dat klinkt banaal, maar het is in feite huiveringwekkend: de democratische wil verdampt in de complexiteit van het systeem.
Toch richten de politieke woorden zich vaak liever op de wereld: op verdragen, op waarden, op de noodzaak meerderheden te vinden rond internationale conflicten. Maar hoe geloofwaardig zijn zulke oproepen, als we hier niet eens in staat zijn een eenvoudig belastingtarief aan te passen? Wat betekent een meerderheid in de Kamer nog, als besluiten stranden in de logica van een apparaat dat niet meer uitvoert?
De wereld draait niet om Gaza, niet om Oekraïne, niet om de grootspraak van morele gebaren. De kernvraag ligt dichter bij huis: kan Nederland zichzelf nog besturen? Kan de democratie zichzelf nog waarmaken?
Wie dat ontwijkt, kan zich verschuilen achter internationale retoriek, maar schuift de eigen crisis vooruit. De werkelijke opdracht van deze tijd is het ontwarren van de clusterfuck waarin ons systeem is vastgelopen. Dáár begint verantwoordelijkheid.
When do the Kurds get a state?
When do the Druze get a state?
When do the Maronite Christians get a state?
When do the Yazidis get a state?
When do the Coptic Christians get a state?
Vrouwen wekelijks vermoord, huizen onbetaalbaar, kinderen vast in de jeugdzorg, ouders vermorzeld door toeslagen. Maar ja, laten we vooral struikelen over een conflict 5 uur vliegen hiervandaan. Daar maken we immers écht verschil.
Sommige debatten zijn niet eindeloos omdat ze zo ingewikkeld zijn, maar omdat ze gevangen zitten in een ritueel van voorspelbare reacties. De overdrijving van de ene kant wordt beantwoord met ironie van de andere. De brief over de “uitblijvende islamisering” is daar een schoolvoorbeeld van: een spiegelbeeld van angstretoriek, even weinig nieuwsgierig naar de werkelijkheid erachter.
In dit spel verdwijnt de kwestie zelf naar de achtergrond. Elk kamp spreekt vanuit zijn eigen referentiekader, gesteund door eigen feiten en bronnen. Er is nauwelijks nog een gedeelde basis om de vraag zélf te onderzoeken. Dat betekent niet dat het zogenoemde midden vanzelf de oplossing is. Ook daar kan de drang groot zijn om ongemak te sussen, scherpe vragen te ontwijken en het debat vooral beheersbaar te houden.
Het probleem is niet links, rechts of midden, maar het ontbreken van een ruimte waar verschil kan worden onderzocht zonder het te dramatiseren, en waar zorgen benoemd kunnen worden zonder ze weg te lachen. Zolang dat mechanisme van spiegelreacties blijft bestaan, wordt de duur van het debat niet bepaald door voortgang, maar door eindeloze herhaling.
Een kwart van alle fijnstof komt van houtstook. In Utrecht zijn de vuurkorf en het kampvuur vanaf 2025 verboden. En als Nederland wil voldoen aan de advieswaarden voor luchtkwaliteit, moet houtstook volledig verboden worden, zeggen experts.
https://t.co/fFXCfjo0bm
Daar gaan we weer met foutieve berichtgeving, @NOS. De Gazastrook “wordt al jaren praktisch bezet door Israël” zeggen jullie. Onderbouw dit eens? Tot de fatale 7 oktober 2023 was er geen enkele Israëlische militair aanwezig in Gaza. Israël ontruimde de Gazastrook volledig in 2005
"Als onderzoeker in de oncologie heb ik me er altijd over verbaasd dat zulke zware ingrepen bij kinderen kunnen gebeuren zonder dat de langetermijneffecten zijn vastgesteld" ~ @RPlasterk
We zullen hier in de toekomst met afschuw en ongeloof op terugkijken
Er waren kinderen bij. Ze kwamen niet voor een politiek gebaar, maar voor muziek. Voor iets lichts, in een wereld die voor hun gemeenschap vaak zwaar is. Wat ze kregen, was een zanger die even verscheen, de liefde verklaarde aan het Joodse volk, zich tegen zionisme uitsprak en weer vertrok. Niet met uitleg, maar met afstand. Misschien was het bedoeld als gewetensdaad. Maar wat Douwe Bob over het hoofd zag, was wie daar voor hem stond en wat hij op dat moment symbolisch ontkende.
Zionisme is geen eenduidige doctrine. Het is geen abstract ideologisch etiket dat je los kunt koppelen van de mensen die het dragen. Voor velen is het geen politieke keuze, maar een schil van bescherming. Geen machtsideaal, maar een antwoord op eeuwen van vervolging, uitsluiting en vernietiging. Niet elke Jood is zionist. Maar voor veel Joden is zionisme deel van een collectief overlevingsmechanisme, geboren uit de diepe wetenschap dat thuis nooit vanzelfsprekend is geweest.
Wie zich publiekelijk afzet tegen zionisme zonder die geschiedenis te kennen of erkennen, spreekt niet neutraal. Hij snijdt in iets wat niet zijn litteken is. Dat deed pijn. Niet alleen omdat hij vertrok, maar vooral omdat hij niet bleef. Niet luisterde. Niet vroeg. Niet aarzelde.
En precies dát maakt het schrijnend. Een Joods sportevenement is geen plek van macht, maar van gemeenschap. Van veerkracht. Van samenzijn ondanks alles. Daar de rug toekeren omdat je op een poster iets leest waar je je niet in herkent, is geen dialoog. Het is een stil statement dat onbedoeld een eeuwenoude breuk opnieuw voelbaar maakt.
Verzet vraagt moed. Maar moed vraagt ook zorg. Zonder die zorg is een principe geen kracht, maar een klap.
En kinderen verdienen beter.
De wijze journalist Max van Weezel schreef in februari 2017 dit lezenswaardige stuk voor de Wiarda Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA. Het geeft inzicht in de huidige ontwikkelingen: https://t.co/Ecih3VE4rM
Journalistiek waarheid en @NOS
De directeur van de Iraanse staatsomroep wordt volgens art. 175 (Iraanse Grondwet) benoemd door @Khamenei_fa . De huidige directeur is een voormalig diplomaat, en zijn voorganger was een oud-IRGC-officier. Staatsradio en televisie van Iran zijn het kloppende hart van het regiem om leugens te verspreiden. Het gebouw dat vandaag door een bombardement werd getroffen, is de politieke afdeling. Volgens de krant Sharq zijn de meeste medewerkers na de Israëlische waarschuwing het gebouw hebben verlaten. Alleen de live uitzendingen moesten doorgaan. Het ministerie voor inlichtingenzaken heeft permante vertegenwoordigers bij de staatsomroep. Mensen, zoals de vrouw die vandaag nieuws las, maken gedwongen interviews met dissidenten of ter dood veroordeelden politieke gevangenen om ze te laten spijt te betuigen en leugens van de inlichtingendienst te erkennen. In de voorbije decennia maakten de medewerkers van staatsomroep duizenden zogenaamde interviews met arrestanten voor publieke bekentenis. Het zijn kortom geen journalisten. Dat verklaart de vreugde bij de meeste Iraniërs wat NOS niet begrijpt. Waarom niet? Omdat ze vervuld zijn met Israël-haat en berichten volgens hun eigen ideologische dogma’s. De berichtgeving van NOS over Gaza, Israël en nu ook Iran lijkt bizar veel op de berichtgeving van de Iraanse staatsomroep. Ik neem NOS niet kwalijk. Ik neem ons parlement kwalijk dat ons belastinggeld hieraan uitgeeft.
Demonstratie van Iraniërs in Den Haag vandaag, met o.a. de Israëlische vlag. Hopend dat de aanvallen leiden tot de val van de ayatollahs. Te min voor de msm, dus bij dezen.