Aynaya baktım.
Aynada gördüğüm bakışlar, hayatımın ondan sonraki döneminde sık sık göz göze geleceğim farklı bir ruha aitti. Bana kendini ilk defa gösteriyordu...
Geçmiste kaybettiklerim için artık kendimi suçlamiyorum. Yeni yılda hayatı, kendimi ve sevgiyi yeniden keşfedeceğim. Kendimi kanıtlamaya çalişmayacağım artik. Bu yıl sadece kendim olmak için çabalayacağım.
Hoşgeldin 2025
Oysa ne kadar zordur; bir insanı olduğu gibi kabul etmek. Burada satırlara yazdığım kadar kolay bir şey değildir… Dünyada kaç insan bir başkasını olduğu gibi; yani hiç değiştirmeden ve kendi özüyle kabul edecek olgunluğa sahiptir?
İnsan diyorum, bir noktadan sonra çabalamayı bırakıyor.
Anlamayanlara, sorumluluklarından kaçanlara, ve konuştuklarıyla davranışları birbirini tutmayanlara "sen bilirsin" demeyi öğreniyor.
Sanırım bunun adına da huzur deniyor.
Nihayet içimde bir kaç mühim düğümü çözebildim. Şimdi zihnimde eskisinden daha renkli bir kaosla ama ne istediğimi değil, ne istemediğimi bilerek ilerliyorum.
Kişi bizimle savaşmayıp bizi anlamaya çalıştığında biz birden iyi oluyoruz zaten. Anlayabilmeleri bile gerekmiyor. Anlamaya çalışmaları tek başına yeterince güçlü bir destek. Anlamak istemek bile bir şefkat.
"Bence modern zamandaki en acı durum, karşındaki insanın seni bir alternatif olarak görmesidir.
Seni diğer insanlardan farklı görmeyip, hızlıca tüketip başka alternatiflere yönelmesidir. Fast food tüketir gibi insan tüketmeleridir. İnsanlar gerçekten acınası durumdalar."
"Biliyor musun, bir insanın, diğer bir insana karşı işleyebileceği tek gerçek ahlaki suç, sözleri veya eylemleriyle bir çelişki, bir imkansızlık, bir mantıksızlık izlenimi yaratarak kurbanının rasyonellik kavramını sarsmaktır."