Het homohuwelijk is een surrogaathuwelijk. Iedereen weet het. En bij een huwelijk horen kinderen, toch? Het levert beschadigde kinderen op die gebaard zijn door een surrogaatdraagmoeder. En het rechtenloze kind zit opgezadeld met activistische ouders die ons wijsmaken dat hun surrogaatliefde hetzelfde is als liefde door biologische ouders (man + vrouw), maar het gaat vooral om het bevestigen van hun eigen verknipte wereldbeeld. Het getraumatiseerde kind is hiervan het slachtoffer.
@KValkman@ChrisCorrector@YojimboDenBosch@ShashiRoopram Abortus is ook wettelijk toegestaan, maar het eerste slachtoffer is het kind dat verwekt is.
Bij draagmoederschap is het kind al bij de conceptie het slachtoffer van deze verziekte maatschappij.
Als kinderen hun biologische ouders verliezen of worden afgestaan is dat een heel groot trauma. De impact die dat heeft op kinderen is pas de afgelopen tien jaar echt goed duidelijk geworden. Adoptie kan dat trauma niet volledig helen. Of soms helemaal niet. Ik kan me dan voorstellen dat de geadopteerde dan met gemengde gevoelens terugkijkt.
Waarom vind je het goed dat interlandelijke adoptie is gestopt?
Het gaat ons wel iets aan. Het gaat om de rechten van kinderen. Er bestaat onder andere een Kinderrechtenverdrag.
Recht op participatie (meepraten): Kinderen hebben het recht om hun mening te geven over zaken die hen aangaan, en volwassenen moeten daar naar luisteren. Daar is hier al helemaal geen sprake van.
Recht op identiteit: Het recht op een naam, een nationaliteit en zoveel mogelijk contact met beide ouders. En in dit geval is de biologische moeder niet 24/7 aanwezig. Die kans is het kind bij voorbaat al ontnomen, want de biologische moeder heeft al een relatie, en kinderen.
Draagmoederschap is daarom ethisch/moreel verwerpelijk.