Güçlü olmak, hiç kırılmamak değil; kırıldığında da kendine şefkat gösterebilmektir. İnsan bazen düşer, ağlar, yorulur. Bunlar güçsüzlük değil, insan olmanın bedelidir. Her zaman dimdik durmak zorunda değiliz; bazen düşmek de yeniden doğrulmanın başlangıcıdır.
Hayatımda yalnızlıktan korktuğum ya da birine ihtiyaç duyduğum için kaldığımı düşünen yanılır. Oradaysan, seni istediğim içindir. Ben kimsenin yanında mecburiyetten kalmam. Kalışımı yanlış yorumlayan, gidişimi de yanlış anlamasın.
Sağlık, huzur, güven ve koşulsuz sevgi... Ben bunları zaten olması gereken şeyler sanıp başka mutlulukların peşinde koştum. Allah benden aldı, yokluğuyla öğretti; sonra yeniden verdi. Bu kez kıymetini bilerek, binlerce şükürle… 🤍
Nasıl bu kadar rahat küfredebiliyorlar anlamıyorum. Benim ağzımdan kötü bir söz çıksa ruhum kirlenmiş gibi hissediyorum. Bazı kelimeler dile değil, ruha yakışmıyor. İnsan nasıl kendinden böyle bir şey çıkarmayı kendine yakıştırıyor.
Bir kahve, birkaç sayfa kitap, huzurla kılınan namazlar… Kimseye kendimi anlatmak, kimse için kendimden eksilmek zorunda olmadığım bir hayat. Kalbimi Allah’a emanet edip iç huzuruyla yaşayabildiğim, sükûnetle dolu, içime sinen bir ömür istiyorum artık.