TKP Düzce

Türkiye Komünist Partisi Sokullu Örgütü ▪️Instagram : https://t.co/GttH6CztQk ▪️ Telegram Kanalı: https://t.co/YUfduhYfIP

10 months ago

Genel Sekreterimiz Kemal Okuyan, saat 14.00'te Hilmi Hacaloğlu'nun sorularını canlı yayında yanıtlayacak. Programı yayın saatinde aşağıdaki bağlantıdan takip edebilirsiniz: https://t.co/NiKAxrjK9Q @OkuyanKemal @hilmihacaloglu

tkpninsesi's tweet photo. Genel Sekreterimiz Kemal Okuyan, saat 14.00'te Hilmi Hacaloğlu'nun sorularını canlı yayında yanıtlayacak.

Programı yayın saatinde aşağıdaki bağlantıdan takip edebilirsiniz:
https://t.co/NiKAxrjK9Q
@OkuyanKemal @hilmihacaloglu https://t.co/mrx6MSV0MN

208

15K

DuzceTkp retweeted

Kemal Okuyan

@OkuyanKemal

11 months ago

soL sade, anlaşılır, reklam teröründen arınmış olduğundan okur dostu ve en önemlisi dolu dolu bir yayın olmuş. Emeği geçen tüm arkadaşları kutluyorum. Yenilenmiş soL’da “ilk” yazım. https://t.co/sw2n7WqbKd

417

135

13K

Who to follow

TKP Bostancı Semt Evi

DuzceTkp retweeted

12 months ago

Bu akşam TKP Youtube kanalında 105. Yaş Özel Gösterim videomuz için buluşalım! 📅Saat 21.00 📍TKP Youtube Kanalı #TKP105Yaşında

tkpninsesi's tweet photo. Bu akşam TKP Youtube kanalında 105. Yaş Özel Gösterim videomuz için buluşalım!

📅Saat 21.00
📍TKP Youtube Kanalı
#TKP105Yaşında https://t.co/AwBtDSwHhu

429

199

17K

DuzceTkp retweeted

12 months ago

📌Genel Sekreterimiz Kemal Okuyan, CHP İstanbul İl Başkanlığı'na kayyum atanmasının ardından, "Artık Türkiye'de seçim olmayacak" değerlendirmeleri hakkında soL Haber Portalı'na konuştu👇🏼 https://t.co/uGRrrb7SwK

325

152

16K

DuzceTkp retweeted

12 months ago

BARIŞ ve KARDEŞLİĞE YOLUMUZ 1 Eylül 1939, 80 milyonun üzerinde insanın ölümüne neden olan İkinci Dünya Savaşı’nın başlangıç tarihidir. Savaş, emperyalist ülkeler arasındaki rekabetin keskinleşmesi nedeniyle çıktı. Savaş, faşist Almanya ve onun müttefikleri İtalya ve Japonya’nın ırkçı, yayılmacı ideolojisi ve komünizmi yok etme saplantısı yüzünden çıktı. Savaş, İngiltere, ABD ve Fransa gibi emperyalist ülkelerin açgözlülüğü ve Nazi Almanyası’nı Sovyetler Birliği’ne karşı kışkırtma arzusu nedeniyle çıktı. Savaş, çok uluslu tekellerin kanlı çatışmaları kârlı bir fırsat olarak görmesi nedeniyle çıktı. Büyük bir yıkıma yol açan İkinci Dünya Savaşı’nın gidişatı, 27 milyon insanını işgalcilere karşı mücadelede yitiren Sovyetler Birliği’nin Nazi ordularını durdurması ve Avrupa’nın içlerine doğru kovalamaya başlaması ile değişti. 9 Mayıs’ta Almanya’nın teslim olmasıyla savaş sonlandı. 1 Eylül, insanlık bu kanlı hesaplaşmanın neden ve sonuçlarını unutmasın, emperyalist savaşlara karşı dursun diye Dünya Barış Günü ilan edildi. Lafta herkes barış ister. Oysa savaşlardan çıkarı olanlar vardır. Örneğin silah üretim ve ticaretinden devasa kârlar elde eden büyük şirketlerin daha fazla gerilim ve çatışma çıkmasını istemesi kaçınılmazdır. Kapitalizm denen barbar düzen krizler yaratıp rekabeti körükledikçe ülkeler arasındaki gerilimler de keskinleşir. Bölgesel ve uluslararası düzeyde kaynaklardan daha fazla pay almak için fırsat kollayan kapitalist devletler, türlü gerekçelerle silahlı güce başvururlar. Milli duygular ve dinsel inançlar, yoksul insanların kendileri gibi yoksul başka uluslardan insanları öldürmeleri için istismar edilir, kazananlar yine büyük patronlar olur. İç politikada sıkışan iktidarlar kendilerini kurtarmak için savaşı bir araç olarak da kullanabilirler. Özetle, adil olmayan, zalimlik yapan, başkalarının hakkını gasp eden, toplumu ve ülkesini değil kendi çıkarlarını düşünenlerin ağzındaki “barış” sözcüğü ciddiye alınmamalıdır. İç politikası haksızlıklar üzerine kurulu bir siyasi iktidarın dış politikası da onun devamıdır, yine haksızlıklar üzerine kuruludur. Savaş kötüdür, yıkıcıdır. Savaş ancak işgale karşı, zorba bir saldırgana karşı koymak için kaçınılmaz hale geldiyse meşrudur. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından işgale uğrayan Anadolu’daki Kurtuluş Savaşı meşru bir savaştır. Emperyalizme karşı halkların direnişi ve isyanı meşru bir savaştır. İkinci Dünya Savaşı’nda faşist Almanya, İtalya ve Japonya’nın işgaline uğrayan ülkelerde komünist partizanların önderliğinde verilen özgürlük mücadelesi meşru bir savaştır. Savaşsız bir dünya adil, sömürüsüz bir dünya demektir. Barış isteyenler aynı zamanda eşitlik istemek durumundadır. Bugün Türkiye’de kimilerinin “terörsüz Türkiye”, kimilerinin “barış ve kardeşlik”, kimilerinin “demokratik toplumun inşası” diye tanımladığı bir süreç işliyor. Cumhur İttifakı'nın iki ortağından, Öcalan’dan, DEM’den ve Kandil’den konuyla ilgili sayısız açıklama yapıldı. TBMM’de “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi” komisyonu kuruldu. İster iç politika açısından, ister dış politika ya da bölgesel dinamikler açısından ele alınsın bu sürecin “barış” ile elbette bir ilgisi var. Uzun yıllar boyunca yurttaşlarımızı etkileyen, on binlerce kişinin ölümüne neden olan ve bölgesel, hatta uluslararası boyutları olan bir sorunu görmezden gelmek ya da “güvenlik” başlığına sıkıştırmaya çalışmak beyhudedir. Türkiye’de bir Kürt sorunu vardır. TKP bu soruna ilişkin değerlendirmelerine temel belgelerinde yer vermiş ve Parti konferans ve kongrelerinde güncellemiştir. Başka sorunlardan bağımsız ve onların üstünde bir Kürt sorununun olmadığı, bu sorunun sömürüye ve emperyalizme karşı mücadele ekseninde eşitlik, laiklik, bağımsızlık ve Cumhuriyet kavgasının çıkarları doğrultusunda ele alınması gerektiği bu değerlendirmelerin en başına yazdığımız unsurdur. Bugün işleyen sürece karşı olmak, ülkemizin herhangi bir sorununun çözümüne ya da barış ve kardeşliğe karşı olmak anlamına gelmemektedir. TKP barış ve kardeşlikten yanadır ama bu sürece karşıdır. TKP bu sürece, şu anda muhatapları birbirine karşı daha dikkatli bir dil kullandığı için değil, düne kadar “ezer geçeriz” diyenler sürekli kardeşlikten söz etmeye başladığı için değil, şu ya da bu aktörle masaya oturulduğu için değil, şantaj aracına dönüşen yaygın tutuklama ve kayyım uygulamaları sona erebileceği için değil, bu sürecin oturduğu zemin, hedefleri ve olası sonuçları nedeniyle karşı çıkmaktadır. Son süreç, Suriye’de Esad’ın devrilmesi ve cihatçıların iktidara gelmesine yol açan operasyonla birlikte başlamış ve anlaşıldığı kadarıyla yine Suriye’de tıkanmaya başlamıştır. Oysa Suriye’de 2011’de başlayan ve emperyalist bir müdahale ile farklı bir içeriğe bürünen iç savaşta bugün sürecin muhatapları aralarındaki bütün farklılıklara rağmen aynı tarafta yer aldılar. AKP, Türkiye’yi ABD, İngiltere, İsrail, Katar gibi ülkelerin yanında emperyalist bir müdahalenin parçası haline getirirken, Suriye yönetimine karşı cihatçı örgütlerle birlikte PYD’yi de müttefik olarak gördü. Bu müttefiklik ilişkisi kesintiye uğrasa bile, 2024’te HTŞ’nin Şam’a girmesiyle tamamlanan son süreçte de çıkarlar ortaklaştı. Suriye’de bizim açımızdan mesele Esad’ın liderliğindeki Baas rejiminin iyi olup olmaması değildi. Geçmiş Suriye yönetiminde karşı çıkılacak çok şey vardı. Ancak bunlar önde gelen emperyalist ülkelerin ve İsrail’in müdahalesini, Suriye’nin yanı sıra dünyanın dört bir yanından devşirilen cihatçı silahlı grupların önünün açılmasını ve sonuçta Suriye’nin dağılmanın eşiğine getirilmesini haklı çıkarmıyor. Tekrar ediyoruz, aralarındaki farklılıklara rağmen AKP, MHP ve DEM Suriye’de son tahlilde aynı amaca hizmet eden politikalarda buluşmuştu. O zemin tamamen yanlış olduğu için bugün sorun üretiyor ve üretmeye devam edecek. AKP iktidarının Suriye’nin birliği ve toprak bütünlüğünü bir “kırmızı çizgi” olarak ilan etmesinin hiçbir anlamı bulunmamaktadır. Suriye’nin parçalanma süreci 2011’de başladı, HTŞ’nin Şam’ı ve iktidarı ele geçirmesi ile birlikte yeni bir evreye girdi. Israrla vurguladığımız gibi başta İsrail ve İngiltere olmak üzere birçok ülke, HTŞ gibi bir suç örgütünün Suriye’de iktidara gelmesini, Suriye’ye istedikleri gibi müdahale edebilmek için planladılar. AKP iktidarının HTŞ’ye kefil olması, onu sonuna kadar desteklemesi, eğer Suriye’nin toprak bütünlüğünü korumak gibi bir amacın ürünüyse tam bir fiyasko olarak görülebilir. HTŞ’nin kendisi ademi merkeziyetçi bir yapılanmadır ve bünyesinde farklı silahlı gruplar özerklik içinde hareket etmektedir. Suriye’deki siyasi aktörlerin ya da belli bölgelerde yoğunlaşan etnik toplulukların HTŞ’nin otoritesini kabul etmesini istemek anlamsız ve karşılığı olmayan bir politikadır. Bu politika temelsizdir, yanlıştır ve “gerekirse İsrail’le savaşırız” türünden söylemlerle geçiştirilmeye çalışılsa da ülkemiz açısından yıkıcıdır. Yanlış bir zeminden doğru politikalar çıkmaz. Bugün Türkiye’deki sürecin içindeki Suriye çatlağının aşılması Türkiye’nin Suriye’deki Arap-Kürt kardeşliğinin de hamisi olarak devreye girmesi ile mümkün olabilir. Kulağa hoş gelen bu yaklaşımın sınıfsal olarak sermayeye dayanacağı, yani holdinglerin çıkarlarını yansıtacağı, bu anlamda Türk-Kürt sermayesinin kaynaşmasında yeni bir evreye girileceği ortadadır. İdeolojik olarak bu sürecin Türk-İslam-Kürt sentezine dayanacağını bizzat iktidar çevreleri dillendiriyor. Yeni-Osmanlıcılık diye adlandırdığımız bu yaklaşım Türkiye’nin sınırlarının silikleşmesi ve Cumhuriyet’ten rövanşın alınması gibi beklentilere dayanmaktadır. Türkiye’ye böylesi bir alanın açılması ancak İsrail, ABD ve İngiltere’nin onayıyla ve bu anlamda yüksek bir bedel ödenerek mümkündür. Emperyalizmin ve yayılmacılığın barış getirdiği görülmemiştir. Dolayısıyla buradan ne Türk-Kürt-Arap kardeşliği çıkar ne de istikrar. Bugünkü süreci öve öve bitiremeyenlerin bir bölümü ise sürecin ABD’ye ve İsrail’e rağmen, onlara karşı yürüdüğünü ileri sürüyor. Dediklerine göre “büyük oyunu bozmuşlar”. Suriye’de hangi oyunu bozmuşlar? Yanıt yok! Devamını da soralım. NATO ile giderek derinleşen işbirliği ile AKP hangi emperyalist planı boşa çıkaracak? Ülke ekonomisi tamamen holdinglerin elindeyken, bütün kaynaklar sermayeye aktarılırken, sıcak para ve yatırım çekmek için emperyalist merkezlere taviz üstüne taviz verilirken hangi emperyalist proje engellenecek? Hamas’ın radikal kanadının tasfiye edilmesi, İran’ın zayıf düşürülmesi, Lübnan’da Hizbullah’ın devre dışı bırakılması için ince ince çalışıp siyonist devletin son dönemdeki en yakın müttefiklerinden biri haline gelen Azerbaycan’ı bir “aracı” olarak kullanarak İsrail’in yarattığı tehditle nasıl baş edilecek? Halkımızın, bu iç politikayla, bu ekonomik politikalarla, bu dış politika tercihleriyle, İsrail ile açık bir savaşa girmesinin ülkeyi bile isteye tuzağa düşürmek anlamına geleceğini anlamayacağını mı sanıyorsunuz? Emperyalizme ve İsrail saldırganlığına karşı mücadele ilkeyle olur, programla olur, halkçı politikalarla olur, bağımsız ve egemen bir ülke hedefiyle olur, devletçi ve planlı bir ekonomiyle olur, Cumhuriyet ve laiklik bayrağıyla olur. Bunlar olmazsa işbirlikçilikle maceracılık arasında sıkışıp kalınır. “Kardeşlik” deniyor, “iç barış” deniyor. Toplumsal adaletsizlikte zirveye yerleşmiş, patronların saltanat sürdüğü, emekçilerin yoksulluğa mahkum edildiği bir ülkede kardeşlik nasıl tesis edilecek? Emekçilerin, yoksulların bir olup bu asalak düzenin karşısına dikilmesinden ölesiye korkan sömürücü sınıfların öncülük ve inisiyatifinde Türk-Kürt kardeşliğini hangi temele yerleştireceksiniz? Ağalıktan, aşiret reisliğinden holding sahipliğine yükselmiş Kürt zenginlerinin ülkeyi soyup soğana çeviren TÜSİAD patronlarıyla kaynaşmasından bu memlekete hayır gelmez! Kardeşliği, Cumhuriyet’e sırt dönüp bin yıl öncesindeki Malazgirt Savaşı’nın tarihsel olarak tartışmalı “birlik ruhu”na bel bağlayarak sağlama çabalarının arkasındaki niyeti iyi biliyoruz. Siyasi iktidar ile Kürt milliyetçiliği sorunların kaynağında Cumhuriyet’in kuruluşunun yattığına toplumu ikna etmek için uğraşırken, yeni tarihsel referansları öne çıkarmak durumundalar. Bu anlamda süreç, Şeyh Sait, Saidi Nursi ve Turgut Özal gibi isimlerde uzlaşmış görünüyor. Bu bakış açısı ile bugünün sorunlarını çözmek imkansızdır. Sürecin tıkanma belirtileri vermesinin bir nedeni de budur: Bugünün sorunlarını, yüz yıl, bin yıl öncesine sıçrayarak çözmek mümkün değildir. Türkiye’nin bütün sorunlarının bugünden kaynaklandığını iddia etmiyoruz. Sorunlar birike birike geldi ya da geçmişten gelen sorunlar yeni içerikler kazandı. Ancak bugün Türkiye’de tek bir sorun, ülkenin mevcut toplumsal sistemini sorgulamadan çözülemez. Her kim ki, bugün ülkenin mutlak çoğunluğunu yoksulluğa mahkum eden holdingler-tarikatlar düzeni devam ederken ülkenin önemli sorunlarının çözülebileceğini iddia ediyorsa, halka yalan söylüyordur. Tarih boyunca mevcut sistemi sorgulayarak kendisini var eden sol düşünceden gelen bazı kesimlerin bile bugünkü toplumsal düzenin içindeki çaresiz arayışlardan heyecan duyması utanç vericidir. Çare, Türkiye’nin toplumcu, halkçı bir silkiniş yaşamasındadır. TKP bu yüzden ısrarla Sosyalist Cumhuriyet demektedir. Bu noktada TKP’nin Cumhuriyet’in kuruluşunu neden devrimci ve ilerici bir adım olarak gördüğüne bir kez daha açıklık getirmek durumundayız. Türkiye Cumhuriyeti, emperyalist bir savaşın ardından ortaya çıkan karanlık bir dönemde işgale ve Saray’a karşı mücadelenin ardından kurulmuştur. Bu, devrim ile karşı devrim arasında bir saflaşmadır. Bu saflaşma Anadolu’dadır, Avrupa’dadır, Asya’dadır. Milli Mücadele, dönemin devrimci güçleriyle ittifaka girmiş, emperyalist planları bozmuş, çürüyen Osmanlı Sarayı’na isyan etmiş ve önemli ilerici dönüşümlerin önünü açmıştır. Sahip çıktığımız bu tarihsel birikim ve bu tarihsel birikime yol açan iradedir. Bütün bu devrimci dönemin ardından adım adım güçlenen, iktidarı yoksul emekçi kesimlere karşı kendi çıkarları için kullanan ve Cumhuriyet’i halksızlaştıran sermaye sınıfının egemenliği ile hesaplaşmayıp, bugün çok uluslu tekellerin düzenini kabullenip, Cumhuriyet’in kuruluşu ile hesaplaşmak gericiliktir. Kürt halkının gerici çözümlere değil, sömürüyle, aşiretlerle, tarikatlarla, emperyalizmle hesaplaşan bir programa ihtiyacı vardır. Bu program hepimizin, tüm emekçilerin programıdır, birleştirici olan budur. Lozan’ı masaya yatırıp, onu yenilemek ya da ortadan kaldırmak, “Sevr daha tercih edilirdi” türünden arayışlara girmek ise ayrıştırıcı olduğu kadar yıkıcıdır. Lozan, Milli Mücadele’nin ardından o günkü dünya sistemiyle bir anlaşmadır. Muhataplar, Sovyetler Birliği’ni bir kenara koyarsak, asli olarak emperyalist ülkelerdir. Bu anlaşmayı dar anlamıyla bir başarı ya da başarısızlık olarak görmek anlamsızdır. Kurtuluş Savaşı’nın bir biçimde sonlandırılması ve bir sonuca bağlanması olarak değerlendirilmesi gereken Lozan’ın kurcalanması ve sağa sola çekiştirilmesi ülkemizin ve bölgemizin derin çatışma ve savaşlara sürüklenmesinden başka sonuç vermez. Bu çatışma ve savaşların tamamen güçlü emperyalist ülkelerin inisiyatifinde ve çıkarları doğrultusunda gelişeceği kesindir. Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırlarının genişlemesi, belirsizleşmesi, özerklik ya da başka biçimlerde seyreltilmesinin kardeşliği ya da birliği sağlaması veya kimilerinin iddia ettiği gibi Kürt halkına özgürlüğün yolunu açması mümkün değildir. Bütün bunlar kaynakların paylaşılması için yeni gerilim ve çatışmaların kapısını açacaktır. Etnik temelli gerilim ve çatışmaların kimseye bir yararı olmayacağı ortadadır. Türkiye’nin sınırlarını genişleterek “büyümesi”ni gündemde tutmaya çalışan iktidara yakın bazı çevrelere de aynı uyarıyı yapmak durumundayız. Başka ülkelerin topraklarına göz dikmek ahlaki bir sorun olmanın yanı sıra Türkiye’yi yıkıma götürecek gelişmeleri tetikleyeceği için siyaseten de tehlikelidir. Geçmişte AKP’nin karşısında duran kimi kesimlerin bu yayılmacı yönelimlerden heyecanlanmaya başlaması Cumhuriyetçiler için yeterince uyarıcı olmalıdır. Kurulu düzenin sınıfsal karakterini ve AKP’yi iktidara getiren ve tutan nedenleri bir kenara koyarak Cumhuriyet savunusu hiçbir biçimde mümkün değildir. Sonuçta, bu süreci ele alırken sürecin mimarlarının siyasal ve ideolojik karakterlerini veri almak durumundayız. Çeyrek asıra yaklaşan iktidarı boyunca AKP karşı devrimci bir misyonla ülkeyi bütün alanlarda geriye götürmüştür. Diğer tarafta ise Kürt milliyetçiliğini, liberalizmi ve Marksizmsiz bir solculuğu aynı anda temsil etmeye çalışan bir hareketin laiklik, Cumhuriyet, emek-sermaye çelişkisi ve emperyalizm gibi temel başlıklarda AKP ile uyum yakalayabildiğini biliyoruz. Bu uyumun Türkiye’yi demokratikleştireceği iddiası abesle iştigaldir. Sürece siyasi tutuklamalar, basına ve gazetecilere dönük baskılar ve işçi sınıfına dönük saldırılar eşlik etmektedir. “Süreç başarıya ulaşırsa, iktidar bu uygulamalardan vazgeçecek” yaklaşımının ülke gerçekliği ile hiçbir ilişkisi bulunmamaktadır. Sürecin, Saray rejiminin geriletilmesi için desteklenmesi gerektiği yolundaki “sol” yorumların ise ciddiye alınır bir tarafı bulunmamaktadır. Türkiye’de barış ve kardeşlik savunusu mevcut sürecin içine sıkıştırılamaz. Temelleri yanlış kurulmuş olan bu sürecin yeni sıkıntılara yol açacağından endişe duyuyoruz. Geçmişteki çözüm sürecinde de benzer uyarıları yapmış ve daha derin çatışmaların yaşanabileceğini söylemiştik. Kaygılarımızda haklı çıktık. ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in inisiyatif aldığı bölgesel gelişmelerle etkileşim içinde olan, sermaye sınıfının ihtiyaçları doğrultusunda şekillenen, ideolojik açıdan gerici bir perspektife sahip olan bugünkü sürecin nereye evrilirse evrilsin sağlıklı bir sonuç doğurması beklenemez. Bu sürecin bugünkü içerikle kardeşlikten çok, yeni gerilimleri tırmandırma olasılığı vardır. Kürt halkının diline, kültürüne ve varlığına tahammülsüzlük bir kez daha belirginleşmektedir. Milliyetçiliğin milliyetçiliği beslediği gerçeği bir kez daha kanıtlanmaktadır. Bu ortamda TKP kendisine yöneltilen “terörün bitmesini istememek” ya da “Kürt düşmanlığı” gibi suçlamaları ciddiye bile almamaktadır. Partimiz NATO’nun, tarikatların, bölge gericiliğinin, holdinglerin, aşiretlerin barışına ortak olmaya niyetli değildir. Barış ve kardeşliğin sömürüye ve emperyalizme karşı durularak, laiklik ve Cumhuriyet savunusuyla elde edileceğinden zerre kuşkumuz yok. Yaşasın barış ve kardeşlik. Yaşasın Cumhuriyet. Yaşasın bağımsızlık ve laiklik. Yaşasın sosyalizm! -TKP Merkez Komite

tkpninsesi's tweet photo. BARIŞ ve KARDEŞLİĞE YOLUMUZ

1 Eylül 1939, 80 milyonun üzerinde insanın ölümüne neden olan İkinci Dünya Savaşı’nın başlangıç tarihidir. Savaş, emperyalist ülkeler arasındaki rekabetin keskinleşmesi nedeniyle çıktı. Savaş, faşist Almanya ve onun müttefikleri İtalya ve Japonya’nın ırkçı, yayılmacı ideolojisi ve komünizmi yok etme saplantısı yüzünden çıktı. Savaş, İngiltere, ABD ve Fransa gibi emperyalist ülkelerin açgözlülüğü ve Nazi Almanyası’nı Sovyetler Birliği’ne karşı kışkırtma arzusu nedeniyle çıktı. Savaş, çok uluslu tekellerin kanlı çatışmaları kârlı bir fırsat olarak görmesi nedeniyle çıktı. Büyük bir yıkıma yol açan İkinci Dünya Savaşı’nın gidişatı, 27 milyon insanını işgalcilere karşı mücadelede yitiren Sovyetler Birliği’nin Nazi ordularını durdurması ve Avrupa’nın içlerine doğru kovalamaya başlaması ile değişti. 9 Mayıs’ta Almanya’nın teslim olmasıyla savaş sonlandı. 1 Eylül, insanlık bu kanlı hesaplaşmanın neden ve sonuçlarını unutmasın, emperyalist savaşlara karşı dursun diye Dünya Barış Günü ilan edildi.

Lafta herkes barış ister. Oysa savaşlardan çıkarı olanlar vardır. Örneğin silah üretim ve ticaretinden devasa kârlar elde eden büyük şirketlerin daha fazla gerilim ve çatışma çıkmasını istemesi kaçınılmazdır. Kapitalizm denen barbar düzen krizler yaratıp rekabeti körükledikçe ülkeler arasındaki gerilimler de keskinleşir. Bölgesel ve uluslararası düzeyde kaynaklardan daha fazla pay almak için fırsat kollayan kapitalist devletler, türlü gerekçelerle silahlı güce başvururlar. Milli duygular ve dinsel inançlar, yoksul insanların kendileri gibi yoksul başka uluslardan insanları öldürmeleri için istismar edilir, kazananlar yine büyük patronlar olur. İç politikada sıkışan iktidarlar kendilerini kurtarmak için savaşı bir araç olarak da kullanabilirler. Özetle, adil olmayan, zalimlik yapan, başkalarının hakkını gasp eden, toplumu ve ülkesini değil kendi çıkarlarını düşünenlerin ağzındaki “barış” sözcüğü ciddiye alınmamalıdır. İç politikası haksızlıklar üzerine kurulu bir siyasi iktidarın dış politikası da onun devamıdır, yine haksızlıklar üzerine kuruludur.

Savaş kötüdür, yıkıcıdır. Savaş ancak işgale karşı, zorba bir saldırgana karşı koymak için kaçınılmaz hale geldiyse meşrudur. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından işgale uğrayan Anadolu’daki Kurtuluş Savaşı meşru bir savaştır. Emperyalizme karşı halkların direnişi ve isyanı meşru bir savaştır. İkinci Dünya Savaşı’nda faşist Almanya, İtalya ve Japonya’nın işgaline uğrayan ülkelerde komünist partizanların önderliğinde verilen özgürlük mücadelesi meşru bir savaştır. Savaşsız bir dünya adil, sömürüsüz bir dünya demektir. Barış isteyenler aynı zamanda eşitlik istemek durumundadır.

Bugün Türkiye’de kimilerinin “terörsüz Türkiye”, kimilerinin “barış ve kardeşlik”, kimilerinin “demokratik toplumun inşası” diye tanımladığı bir süreç işliyor. Cumhur İttifakı'nın iki ortağından, Öcalan’dan, DEM’den ve Kandil’den konuyla ilgili sayısız açıklama yapıldı. TBMM’de “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi” komisyonu kuruldu. İster iç politika açısından, ister dış politika ya da bölgesel dinamikler açısından ele alınsın bu sürecin “barış” ile elbette bir ilgisi var. Uzun yıllar boyunca yurttaşlarımızı etkileyen, on binlerce kişinin ölümüne neden olan ve bölgesel, hatta uluslararası boyutları olan bir sorunu görmezden gelmek ya da “güvenlik” başlığına sıkıştırmaya çalışmak beyhudedir. Türkiye’de bir Kürt sorunu vardır. TKP bu soruna ilişkin değerlendirmelerine temel belgelerinde yer vermiş ve Parti konferans ve kongrelerinde güncellemiştir. Başka sorunlardan bağımsız ve onların üstünde bir Kürt sorununun olmadığı, bu sorunun sömürüye ve emperyalizme karşı mücadele ekseninde eşitlik, laiklik, bağımsızlık ve Cumhuriyet kavgasının çıkarları doğrultusunda ele alınması gerektiği bu değerlendirmelerin en başına yazdığımız unsurdur.

Bugün işleyen sürece karşı olmak, ülkemizin herhangi bir sorununun çözümüne ya da barış ve kardeşliğe karşı olmak anlamına gelmemektedir. TKP barış ve kardeşlikten yanadır ama bu sürece karşıdır. TKP bu sürece, şu anda muhatapları birbirine karşı daha dikkatli bir dil kullandığı için değil, düne kadar “ezer geçeriz” diyenler sürekli kardeşlikten söz etmeye başladığı için değil, şu ya da bu aktörle masaya oturulduğu için değil, şantaj aracına dönüşen yaygın tutuklama ve kayyım uygulamaları sona erebileceği için değil, bu sürecin oturduğu zemin, hedefleri ve olası sonuçları nedeniyle karşı çıkmaktadır.

Son süreç, Suriye’de Esad’ın devrilmesi ve cihatçıların iktidara gelmesine yol açan operasyonla birlikte başlamış ve anlaşıldığı kadarıyla yine Suriye’de tıkanmaya başlamıştır. Oysa Suriye’de 2011’de başlayan ve emperyalist bir müdahale ile farklı bir içeriğe bürünen iç savaşta bugün sürecin muhatapları aralarındaki bütün farklılıklara rağmen aynı tarafta yer aldılar. AKP, Türkiye’yi ABD, İngiltere, İsrail, Katar gibi ülkelerin yanında emperyalist bir müdahalenin parçası haline getirirken, Suriye yönetimine karşı cihatçı örgütlerle birlikte PYD’yi de müttefik olarak gördü. Bu müttefiklik ilişkisi kesintiye uğrasa bile, 2024’te HTŞ’nin Şam’a girmesiyle tamamlanan son süreçte de çıkarlar ortaklaştı. Suriye’de bizim açımızdan mesele Esad’ın liderliğindeki Baas rejiminin iyi olup olmaması değildi. Geçmiş Suriye yönetiminde karşı çıkılacak çok şey vardı. Ancak bunlar önde gelen emperyalist ülkelerin ve İsrail’in müdahalesini, Suriye’nin yanı sıra dünyanın dört bir yanından devşirilen cihatçı silahlı grupların önünün açılmasını ve sonuçta Suriye’nin dağılmanın eşiğine getirilmesini haklı çıkarmıyor. Tekrar ediyoruz, aralarındaki farklılıklara rağmen AKP, MHP ve DEM Suriye’de son tahlilde aynı amaca hizmet eden politikalarda buluşmuştu. O zemin tamamen yanlış olduğu için bugün sorun üretiyor ve üretmeye devam edecek.

AKP iktidarının Suriye’nin birliği ve toprak bütünlüğünü bir “kırmızı çizgi” olarak ilan etmesinin hiçbir anlamı bulunmamaktadır. Suriye’nin parçalanma süreci 2011’de başladı, HTŞ’nin Şam’ı ve iktidarı ele geçirmesi ile birlikte yeni bir evreye girdi. Israrla vurguladığımız gibi başta İsrail ve İngiltere olmak üzere birçok ülke, HTŞ gibi bir suç örgütünün Suriye’de iktidara gelmesini, Suriye’ye istedikleri gibi müdahale edebilmek için planladılar. AKP iktidarının HTŞ’ye kefil olması, onu sonuna kadar desteklemesi, eğer Suriye’nin toprak bütünlüğünü korumak gibi bir amacın ürünüyse tam bir fiyasko olarak görülebilir. HTŞ’nin kendisi ademi merkeziyetçi bir yapılanmadır ve bünyesinde farklı silahlı gruplar özerklik içinde hareket etmektedir. Suriye’deki siyasi aktörlerin ya da belli bölgelerde yoğunlaşan etnik toplulukların HTŞ’nin otoritesini kabul etmesini istemek anlamsız ve karşılığı olmayan bir politikadır. Bu politika temelsizdir, yanlıştır ve “gerekirse İsrail’le savaşırız” türünden söylemlerle geçiştirilmeye çalışılsa da ülkemiz açısından yıkıcıdır.

Yanlış bir zeminden doğru politikalar çıkmaz. Bugün Türkiye’deki sürecin içindeki Suriye çatlağının aşılması Türkiye’nin Suriye’deki Arap-Kürt kardeşliğinin de hamisi olarak devreye girmesi ile mümkün olabilir. Kulağa hoş gelen bu yaklaşımın sınıfsal olarak sermayeye dayanacağı, yani holdinglerin çıkarlarını yansıtacağı, bu anlamda Türk-Kürt sermayesinin kaynaşmasında yeni bir evreye girileceği ortadadır. İdeolojik olarak bu sürecin Türk-İslam-Kürt sentezine dayanacağını bizzat iktidar çevreleri dillendiriyor. Yeni-Osmanlıcılık diye adlandırdığımız bu yaklaşım Türkiye’nin sınırlarının silikleşmesi ve Cumhuriyet’ten rövanşın alınması gibi beklentilere dayanmaktadır. Türkiye’ye böylesi bir alanın açılması ancak İsrail, ABD ve İngiltere’nin onayıyla ve bu anlamda yüksek bir bedel ödenerek mümkündür. Emperyalizmin ve yayılmacılığın barış getirdiği görülmemiştir. Dolayısıyla buradan ne Türk-Kürt-Arap kardeşliği çıkar ne de istikrar.

Bugünkü süreci öve öve bitiremeyenlerin bir bölümü ise sürecin ABD’ye ve İsrail’e rağmen, onlara karşı yürüdüğünü ileri sürüyor. Dediklerine göre “büyük oyunu bozmuşlar”. Suriye’de hangi oyunu bozmuşlar? Yanıt yok! Devamını da soralım. NATO ile giderek derinleşen işbirliği ile AKP hangi emperyalist planı boşa çıkaracak? Ülke ekonomisi tamamen holdinglerin elindeyken, bütün kaynaklar sermayeye aktarılırken, sıcak para ve yatırım çekmek için emperyalist merkezlere taviz üstüne taviz verilirken hangi emperyalist proje engellenecek? Hamas’ın radikal kanadının tasfiye edilmesi, İran’ın zayıf düşürülmesi, Lübnan’da Hizbullah’ın devre dışı bırakılması için ince ince çalışıp siyonist devletin son dönemdeki en yakın müttefiklerinden biri haline gelen Azerbaycan’ı bir “aracı” olarak kullanarak İsrail’in yarattığı tehditle nasıl baş edilecek? Halkımızın, bu iç politikayla, bu ekonomik politikalarla, bu dış politika tercihleriyle, İsrail ile açık bir savaşa girmesinin ülkeyi bile isteye tuzağa düşürmek anlamına geleceğini anlamayacağını mı sanıyorsunuz? Emperyalizme ve İsrail saldırganlığına karşı mücadele ilkeyle olur, programla olur, halkçı politikalarla olur, bağımsız ve egemen bir ülke hedefiyle olur, devletçi ve planlı bir ekonomiyle olur, Cumhuriyet ve laiklik bayrağıyla olur. Bunlar olmazsa işbirlikçilikle maceracılık arasında sıkışıp kalınır.

“Kardeşlik” deniyor, “iç barış” deniyor. Toplumsal adaletsizlikte zirveye yerleşmiş, patronların saltanat sürdüğü, emekçilerin yoksulluğa mahkum edildiği bir ülkede kardeşlik nasıl tesis edilecek? Emekçilerin, yoksulların bir olup bu asalak düzenin karşısına dikilmesinden ölesiye korkan sömürücü sınıfların öncülük ve inisiyatifinde Türk-Kürt kardeşliğini hangi temele yerleştireceksiniz? Ağalıktan, aşiret reisliğinden holding sahipliğine yükselmiş Kürt zenginlerinin ülkeyi soyup soğana çeviren TÜSİAD patronlarıyla kaynaşmasından bu memlekete hayır gelmez!

Kardeşliği, Cumhuriyet’e sırt dönüp bin yıl öncesindeki Malazgirt Savaşı’nın tarihsel olarak tartışmalı “birlik ruhu”na bel bağlayarak sağlama çabalarının arkasındaki niyeti iyi biliyoruz. Siyasi iktidar ile Kürt milliyetçiliği sorunların kaynağında Cumhuriyet’in kuruluşunun yattığına toplumu ikna etmek için uğraşırken, yeni tarihsel referansları öne çıkarmak durumundalar. Bu anlamda süreç, Şeyh Sait, Saidi Nursi ve Turgut Özal gibi isimlerde uzlaşmış görünüyor. Bu bakış açısı ile bugünün sorunlarını çözmek imkansızdır. Sürecin tıkanma belirtileri vermesinin bir nedeni de budur: Bugünün sorunlarını, yüz yıl, bin yıl öncesine sıçrayarak çözmek mümkün değildir.

Türkiye’nin bütün sorunlarının bugünden kaynaklandığını iddia etmiyoruz. Sorunlar birike birike geldi ya da geçmişten gelen sorunlar yeni içerikler kazandı. Ancak bugün Türkiye’de tek bir sorun, ülkenin mevcut toplumsal sistemini sorgulamadan çözülemez. Her kim ki, bugün ülkenin mutlak çoğunluğunu yoksulluğa mahkum eden holdingler-tarikatlar düzeni devam ederken ülkenin önemli sorunlarının çözülebileceğini iddia ediyorsa, halka yalan söylüyordur. Tarih boyunca mevcut sistemi sorgulayarak kendisini var eden sol düşünceden gelen bazı kesimlerin bile bugünkü toplumsal düzenin içindeki çaresiz arayışlardan heyecan duyması utanç vericidir. Çare, Türkiye’nin toplumcu, halkçı bir silkiniş yaşamasındadır. TKP bu yüzden ısrarla Sosyalist Cumhuriyet demektedir.

Bu noktada TKP’nin Cumhuriyet’in kuruluşunu neden devrimci ve ilerici bir adım olarak gördüğüne bir kez daha açıklık getirmek durumundayız. Türkiye Cumhuriyeti, emperyalist bir savaşın ardından ortaya çıkan karanlık bir dönemde işgale ve Saray’a karşı mücadelenin ardından kurulmuştur. Bu, devrim ile karşı devrim arasında bir saflaşmadır. Bu saflaşma Anadolu’dadır, Avrupa’dadır, Asya’dadır. Milli Mücadele, dönemin devrimci güçleriyle ittifaka girmiş, emperyalist planları bozmuş, çürüyen Osmanlı Sarayı’na isyan etmiş ve önemli ilerici dönüşümlerin önünü açmıştır. Sahip çıktığımız bu tarihsel birikim ve bu tarihsel birikime yol açan iradedir. Bütün bu devrimci dönemin ardından adım adım güçlenen, iktidarı yoksul emekçi kesimlere karşı kendi çıkarları için kullanan ve Cumhuriyet’i halksızlaştıran sermaye sınıfının egemenliği ile hesaplaşmayıp, bugün çok uluslu tekellerin düzenini kabullenip, Cumhuriyet’in kuruluşu ile hesaplaşmak gericiliktir. Kürt halkının gerici çözümlere değil, sömürüyle, aşiretlerle, tarikatlarla, emperyalizmle hesaplaşan bir programa ihtiyacı vardır. Bu program hepimizin, tüm emekçilerin programıdır, birleştirici olan budur.

Lozan’ı masaya yatırıp, onu yenilemek ya da ortadan kaldırmak, “Sevr daha tercih edilirdi” türünden arayışlara girmek ise ayrıştırıcı olduğu kadar yıkıcıdır. Lozan, Milli Mücadele’nin ardından o günkü dünya sistemiyle bir anlaşmadır. Muhataplar, Sovyetler Birliği’ni bir kenara koyarsak, asli olarak emperyalist ülkelerdir. Bu anlaşmayı dar anlamıyla bir başarı ya da başarısızlık olarak görmek anlamsızdır. Kurtuluş Savaşı’nın bir biçimde sonlandırılması ve bir sonuca bağlanması olarak değerlendirilmesi gereken Lozan’ın kurcalanması ve sağa sola çekiştirilmesi ülkemizin ve bölgemizin derin çatışma ve savaşlara sürüklenmesinden başka sonuç vermez. Bu çatışma ve savaşların tamamen güçlü emperyalist ülkelerin inisiyatifinde ve çıkarları doğrultusunda gelişeceği kesindir.

Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırlarının genişlemesi, belirsizleşmesi, özerklik ya da başka biçimlerde seyreltilmesinin kardeşliği ya da birliği sağlaması veya kimilerinin iddia ettiği gibi Kürt halkına özgürlüğün yolunu açması mümkün değildir. Bütün bunlar kaynakların paylaşılması için yeni gerilim ve çatışmaların kapısını açacaktır. Etnik temelli gerilim ve çatışmaların kimseye bir yararı olmayacağı ortadadır. Türkiye’nin sınırlarını genişleterek “büyümesi”ni gündemde tutmaya çalışan iktidara yakın bazı çevrelere de aynı uyarıyı yapmak durumundayız. Başka ülkelerin topraklarına göz dikmek ahlaki bir sorun olmanın yanı sıra Türkiye’yi yıkıma götürecek gelişmeleri tetikleyeceği için siyaseten de tehlikelidir. Geçmişte AKP’nin karşısında duran kimi kesimlerin bu yayılmacı yönelimlerden heyecanlanmaya başlaması Cumhuriyetçiler için yeterince uyarıcı olmalıdır. Kurulu düzenin sınıfsal karakterini ve AKP’yi iktidara getiren ve tutan nedenleri bir kenara koyarak Cumhuriyet savunusu hiçbir biçimde mümkün değildir.

Sonuçta, bu süreci ele alırken sürecin mimarlarının siyasal ve ideolojik karakterlerini veri almak durumundayız. Çeyrek asıra yaklaşan iktidarı boyunca AKP karşı devrimci bir misyonla ülkeyi bütün alanlarda geriye götürmüştür. Diğer tarafta ise Kürt milliyetçiliğini, liberalizmi ve Marksizmsiz bir solculuğu aynı anda temsil etmeye çalışan bir hareketin laiklik, Cumhuriyet, emek-sermaye çelişkisi ve emperyalizm gibi temel başlıklarda AKP ile uyum yakalayabildiğini biliyoruz. Bu uyumun Türkiye’yi demokratikleştireceği iddiası abesle iştigaldir. Sürece siyasi tutuklamalar, basına ve gazetecilere dönük baskılar ve işçi sınıfına dönük saldırılar eşlik etmektedir. “Süreç başarıya ulaşırsa, iktidar bu uygulamalardan vazgeçecek” yaklaşımının ülke gerçekliği ile hiçbir ilişkisi bulunmamaktadır. Sürecin, Saray rejiminin geriletilmesi için desteklenmesi gerektiği yolundaki “sol” yorumların ise ciddiye alınır bir tarafı bulunmamaktadır.

Türkiye’de barış ve kardeşlik savunusu mevcut sürecin içine sıkıştırılamaz. Temelleri yanlış kurulmuş olan bu sürecin yeni sıkıntılara yol açacağından endişe duyuyoruz. Geçmişteki çözüm sürecinde de benzer uyarıları yapmış ve daha derin çatışmaların yaşanabileceğini söylemiştik. Kaygılarımızda haklı çıktık. ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in inisiyatif aldığı bölgesel gelişmelerle etkileşim içinde olan, sermaye sınıfının ihtiyaçları doğrultusunda şekillenen, ideolojik açıdan gerici bir perspektife sahip olan bugünkü sürecin nereye evrilirse evrilsin sağlıklı bir sonuç doğurması beklenemez.

Bu sürecin bugünkü içerikle kardeşlikten çok, yeni gerilimleri tırmandırma olasılığı vardır. Kürt halkının diline, kültürüne ve varlığına tahammülsüzlük bir kez daha belirginleşmektedir. Milliyetçiliğin milliyetçiliği beslediği gerçeği bir kez daha kanıtlanmaktadır. Bu ortamda TKP kendisine yöneltilen “terörün bitmesini istememek” ya da “Kürt düşmanlığı” gibi suçlamaları ciddiye bile almamaktadır. Partimiz NATO’nun, tarikatların, bölge gericiliğinin, holdinglerin, aşiretlerin barışına ortak olmaya niyetli değildir. Barış ve kardeşliğin sömürüye ve emperyalizme karşı durularak, laiklik ve Cumhuriyet savunusuyla elde edileceğinden zerre kuşkumuz yok.

Yaşasın barış ve kardeşlik.
Yaşasın Cumhuriyet.
Yaşasın bağımsızlık ve laiklik.
Yaşasın sosyalizm!
-TKP Merkez Komite

970

483

134

201K

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

Ülkemizi emperyalizmin, paranın ve tarikatların esaretinden kurtaracağız BAĞIMSIZLIK OLMADAN ASLA Anadolu'daki işgalci güçlere karşı kazanılan zaferin üzerinden 103 yıl geçti. Yüzyılı aşkın bir süre önce emperyalizmin savaş, işgal, yağma ve talanla yeniden ve yeniden şekil vermeye çalıştığı dünyada, halklara düşenin büyük bir yıkım olduğunu çok acı şekilde yaşadık. Osmanlı, emperyalizmin bu karanlık oyununa ortak olmanın tek çıkış yolu olduğunu savunmuş, açgözlülükle halkımızı büyük bir yıkımın içerisine sürüklemişti. Sonuç yenilgi, işgal ve parçalanma oldu. Osmanlı büyük bir eşitsizliğin üzerine kurulu olan saltanatını korumayı her şeyin üstünde sayıyordu. İşgali, memleketin parçalanmasını, halkın esaretini kendi saltanatının devamı pahasına tereddütsüz kabul etti. Halkını ve memleketi feda etmekten çekinmedi. Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde Anadolu'da yakılan mücadele ateşi emperyalizmin oyununu bozmakla kalmadı, Osmanlı'nın çürümüş saltanatını da alaşağı etmeyi başardı. Bundan yüzyıl önce dünyayı yangın yerine çeviren emperyalist savaşın ve yağmanın karşısında, başta Rusya’da olmak üzere, dünyanın dört bir yanında işçi sınıfı ve emekçi halkaların isyan ateşi yanmaya başlamıştı. Emperyalizmin yenilmez olmadığını, emekçi halkların kendi kaderlerini ellerine alabileceklerini, bağımsızlıklarını elde edebileceklerini gösterdikleri bir saflaşma belirginleşmişti. Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde ayağa kalkan Anadolu halkı, bu saflaşmada diğer emekçi halklarla aynı safta yerini aldı. 30 Ağustos 1922, bu saflaşmada bizim safımızın, emekçi halkların safının, emperyalizmi geriletebileceğinin tüm dünyada yankı uyandıran bir ispatı oldu. Aradan geçen 103 yılın ardından ülkemiz bir avuç holdingin, onların siyasi temsilcilerinin, emperyalistlerin, tarikat ve cemaatlerin güdümü altında; bir kez daha! Ülkemiz holdinglerin ve tarikatların egemenliğinde hızla uçuruma sürüklenirken bu gidişe dur demek, yeni bir zafer için kolları sıvamaktan başka bir çıkış yolumuz yok. Yüz yıl önce yaşadıklarımızdan biliyoruz ki, emperyalistlerin planları, bu planlara o ya da bu sebeple ortak olanlar, halkımıza zarar ve yıkımdan başka bir şey getirmedi, getirmeyecek. Biliyoruz ve inanıyoruz: Zafer, bağımsız ve laik bir ülke için, eşitlik için ayağa kalkan, örgütlenen ve mücadele eden emekçi halkımızın olacak. Cumhuriyet düşmanları kaybedecek, halkımız kazanacak; mutlaka!

tkpninsesi's tweet photo. Ülkemizi emperyalizmin, paranın ve tarikatların esaretinden kurtaracağız
BAĞIMSIZLIK OLMADAN ASLA

Anadolu'daki işgalci güçlere karşı kazanılan zaferin üzerinden 103 yıl geçti.

Yüzyılı aşkın bir süre önce emperyalizmin savaş, işgal, yağma ve talanla yeniden ve yeniden şekil vermeye çalıştığı dünyada, halklara düşenin büyük bir yıkım olduğunu çok acı şekilde yaşadık. Osmanlı, emperyalizmin bu karanlık oyununa ortak olmanın tek çıkış yolu olduğunu savunmuş, açgözlülükle halkımızı büyük bir yıkımın içerisine sürüklemişti. Sonuç yenilgi, işgal ve parçalanma oldu. Osmanlı büyük bir eşitsizliğin üzerine kurulu olan saltanatını korumayı her şeyin üstünde sayıyordu. İşgali, memleketin parçalanmasını, halkın esaretini kendi saltanatının devamı pahasına tereddütsüz kabul etti. Halkını ve memleketi feda etmekten çekinmedi.

Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde Anadolu'da yakılan mücadele ateşi emperyalizmin oyununu bozmakla kalmadı, Osmanlı'nın çürümüş saltanatını da alaşağı etmeyi başardı.

Bundan yüzyıl önce dünyayı yangın yerine çeviren emperyalist savaşın ve yağmanın karşısında, başta Rusya’da olmak üzere, dünyanın dört bir yanında işçi sınıfı ve emekçi halkaların isyan ateşi yanmaya başlamıştı. Emperyalizmin yenilmez olmadığını, emekçi halkların kendi kaderlerini ellerine alabileceklerini, bağımsızlıklarını elde edebileceklerini gösterdikleri bir saflaşma belirginleşmişti. Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde ayağa kalkan Anadolu halkı, bu saflaşmada diğer emekçi halklarla aynı safta yerini aldı.

30 Ağustos 1922, bu saflaşmada bizim safımızın, emekçi halkların safının, emperyalizmi geriletebileceğinin tüm dünyada yankı uyandıran bir ispatı oldu.

Aradan geçen 103 yılın ardından ülkemiz bir avuç holdingin, onların siyasi temsilcilerinin, emperyalistlerin, tarikat ve cemaatlerin güdümü altında; bir kez daha!

Ülkemiz holdinglerin ve tarikatların egemenliğinde hızla uçuruma sürüklenirken bu gidişe dur demek, yeni bir zafer için kolları sıvamaktan başka bir çıkış yolumuz yok.

Yüz yıl önce yaşadıklarımızdan biliyoruz ki, emperyalistlerin planları, bu planlara o ya da bu sebeple ortak olanlar, halkımıza zarar ve yıkımdan başka bir şey getirmedi, getirmeyecek.

Biliyoruz ve inanıyoruz: Zafer, bağımsız ve laik bir ülke için, eşitlik için ayağa kalkan, örgütlenen ve mücadele eden emekçi halkımızın olacak.

Cumhuriyet düşmanları kaybedecek, halkımız kazanacak; mutlaka!

523

79K

TKP Düzce @DuzceTkp

about 1 year ago

Düzce Turgut Özal Anadolu Lisesi'nde veli ve öğrencilere dağıtılan kurallara ilişkin TKP Düzce İl Örgütü'nün açıklamasıdır. @tkpninsesi

DuzceTkp's tweet photo. Düzce Turgut Özal Anadolu Lisesi'nde veli ve öğrencilere dağıtılan kurallara ilişkin TKP Düzce İl Örgütü'nün açıklamasıdır.

@tkpninsesi https://t.co/zZ7L0mpCx4

112

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

https://t.co/tWXTqK39hd

268

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

https://t.co/ResPXK5Lyg

300

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

https://t.co/nLJeVUJoev

114

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

https://t.co/ykAbOhYOgW

128

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

https://t.co/PtWhxH87Pk

229

DuzceTkp retweeted

Yazılama Yayınevi @YazilamaYayin

about 1 year ago

Kemal Okuyan ile Söyleşi - 1 📢 Tkp'nin seçimlerdeki ittifak düşüncesi hakkında... Söyleşinin tamamını izlemek için; 👇 https://t.co/voP6jFiyK8

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

https://t.co/1SiyAQHc7v "..Arınacağız…Eski düzeni yıkacak, eski düzenin bütün kurumlarından kurtulacağız. Devrimlerin yıkıcı enerjisi baştan çıkarıcıdır, yoksullar ve ezilenler için şölendir evet..." #kitap #devrim

YazilamaYayin's tweet photo. https://t.co/1SiyAQHc7v
"..Arınacağız…Eski düzeni yıkacak, eski düzenin bütün kurumlarından kurtulacağız. Devrimlerin yıkıcı enerjisi baştan çıkarıcıdır, yoksullar ve ezilenler için şölendir evet..." #kitap #devrim https://t.co/gXC6XPdCDn

108

DuzceTkp retweeted

Kemal Okuyan

@OkuyanKemal

about 1 year ago

“Açlıkla öldürmek istesek Gazze’de 2 milyon kişi hâlâ nasıl yaşıyor” ve “soykırımcı olsaydık bir gecede hallederdik” diyen bir alçağın Başbakan olduğu bir dünya düzeninin derhal yıkılması gerekir. Yıkılmıyorsa bu siyonizmin değil paranın gücünden, yoksulların örgütsüzlüğündendir.

294

39K

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

Yayının sonunda @OkuyanKemal şunları kaydetti: https://t.co/IHbzi39RJB "Bizim tartışmak istediğimiz barışmak veya çatışmak, Türkçülük veya Kürtçülük kavgası değil. Bugün çok riskli bir dönemde, çok riskli bir coğrafyada İsrail, ABD, İngiliz operasyonunda bu ülkenin ve halkın güvenliği boşaltıldı. Çok riskli bir evredeyiz. Biz iddia ediyoruz ki Türkiye'deki kardeşlik, Kürtlerin yaşadığı haksızlık ve eşitsizlikler, bu ülkenin sınırları içerisinde, Cumhuriyetçi, laik, bağımsız, egemen ve eşitlikçi bir ülkede çok kolay çözülür."

126

13K

DuzceTkp retweeted

about 1 year ago

Genel Sekreterimiz Kemal Okuyan, @medyascope'ta Ruşen Çakır'ın sorularını yanıtladı. Cumhuriyetçilerin imzaladığı, büyük ilgi uyandıran bildiri hakkında şunları söyledi: https://t.co/9JMFbvzCLi "Bildiri çok kısa, 250 sözcüklük. Barış ve kardeşlik istiyoruz diye başlıyor. Bu bildirinin bütün önermelerini tersine çevirin, altına imza atabilecek kimse var mı?"

531

199

137K

DuzceTkp retweeted