Prof.Karlos | Head of Neilios

คาร์ลอส เบลค เฟเรซเต้ | อาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์ต้องห้ามและคำสาป | Vampire | 161Yrs. | Co-Story , Role , DM - 24/7 +ได้ทุกรูทลอย | #EMA_SS2

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

#โรลเปิด
29 NOV E.S.837 | ไลเซลันด์ : 13.00

เสียงของรองเท้าหนังหยุดที่หน้าสถาบัน มันยังคงสภาพรักษาไว้บางส่วน ไม่ได้พังราบไปเสียหมด แต่ก็ยังคงอยู่ในการดูแลของสภาเวทมนตร์ อันตรายขนาดที่ต้องกำหนดเวลาเข้าออก

ดวงตาคำสาปสีดำสนิทมองมันนิ่ง ราวกับเห็นภาพความทรงจำหลากสีอยู่ในนั้น

' จนป่านนี้ คิดจะหายไปดื้อๆหรือไง เอนดี้ '

' ไม่สงสารพวกเขาหรือไง... '

ลมหายใจผ่อนออกมา ก่อนจะเอาผ้าคลุมขึ้นคลุมไหล่ ทั้งสีผมสีตาเครื่องแบบ รวมถึงตราสลักที่ฝ่ามือของคาร์ลอสนั้นเปลี่ยนไปหมด

ป่านนี้พวกเขาคงแยกย้ายกันหมดแล้วสินะ

เขาไม่ได้คาดหวังจะให้เด็กๆจำเขาได้ เพราะตัวเขาในตอนนี้...มันน่าผิดหวังจริงๆ

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

" หึ..ฮะ ฮะๆ "

" ดีนี่... "

ปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดยกขึ้น ก่อนลิ้นจะสัมผัสรสชาติของโลหิตที่เลอะอยู่บนปลายนิ้วนั้น

" สมแล้ว "

สมแล้วที่เป็นสัตว์ที่สร้างมา สมบูรณ์จริงๆ ในคนนั้น

รอยยิ้มเหยียดกว้างจนเห็นเขี้ยวคมของแวมไพร์

" ไม่ได้ยินฉันเลยสินะ "

เขารับรู้ถึงสัญชาตญาณของอีกฝ่าย และมันยิ่งทำให้เขาสนุกมากขึ้น

" แม้จะสมบูรณ์ แต่ก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ที่เห็นเจ้านาย "

เสียงหัวเราะทุ้มยิ่งดังในลำคอ

" ไหน...เล่าให้ฟังหน่อย โลกที่เธอเจอมามันเป็นยังไง "

ไฟในห้องย้อมเป็นสีแดงฉาน ม่านเพดานที่ร้อยด้วยสีขาวดำระย้า แสงไฟสะท้อนกระทบวัตถุหลานชิ้นให้ระยิบระยับ สมกับเป็นห้องส่วนตัว

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

ฝ่ามือนั้นหยุดแล้วเปลี่ยนเป็นขยำเนื้อส่วนนั้นแทนด้วยเล็บคม จนเลือดไหลซิบตามปลายเล็บ

" มีอะไรปิดพี่ชายของฉันได้กันล่ะ "

" พวกเขาอาจเชื่อเช่นนั้น แต่ใช่กับคาร์ลอสและฉันหรือเปล่า "

พวกเขารู้ว่าโกสต์นั้นไม่ใช่บีสต์ และรู้ถึงส่วนลึกที่คนอื่นไม่รู้

" ข่าวพวกนั้นมีเพียงคนโง่เท่านั้นล่ะที่เชื่อ "

" ว่างั้นมั้ย...ลาแอล "

แม้จะเป็นสัตว์สังเคราะห์ แต่พวกเขาก็รู้อยู่ดีว่าพื้นฐานของร่างกายนี้มาจากสิ่งใด

" ระวังจะกลายเป็นอาหารเข้าสักวัน "

ไม่ว่าเปล่าคมเขี้ยวอ้า ก่อนขบไปยังส่วนคอฝังเขี้ยวไม่ลึก และไม่ดื่มเลือด เพียงแค่ปล่อยใหัของเหลวสีเข้มนั้นไหลทิ้งอย่างไร้ประโยชน์เท่านั้น

" ฉันไม่อยากเห็นเด็กคนนั้นอ่อนแอ "

เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบด้วยเสียงทุ้มติดกระเส่าที่ข้างหูของอีกฝ่าย

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

" ถ้าตอนนั้นก็เหมือนจะใช่ "

ในอดีต จะมีชีวิตหรือไร้ชีวิตก็พอกัน มีความเสี่ยงที่ตัวทดลองจะเสียหาย แต่...ผิดคาด

เด็กคนนั้นเติบโตมาได้สมบูรณ์ แม้จะมีบางอย่างบิดเบียวไปบ้าง แต่ก็...ถือว่าเป็นการเติบโต

ดวงตาแวมไพร์พิจารณาความเป็นไปนั้น ในจังหวะที่คำท้าทายถูกเอ่ย ฝ่ามือหนาก็ขยับฟาดลงบนบั้นท้ายนั้นจนเกิดเสียงดัง

" จำเอาไว้ลาแอล... เธอจะดื้อกับใครก็ได้ "

" แต่ ไม่ใช่กับฉัน "

เสียงตียังเกินขึ้นอีกหลายครั้ง ใบหน้าของคาร์เรย์ปรากฏยิ้มบางที่พึงพอใจ

ไม่คิดว่าเจ้าเด็กนั่นจะกลับมา ทั้งที่ปกติเขาทำเพียงสังเกตการเติบโตก็เท่านั้น

" เหลือเชื่อนะ ว่าเด็กแบบเธอจะมาอยู่แทนในนามของโกสต์ "

แต่เสียงตีกลับไม่หยุดลงเลย

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

ดวงตาของแวมไพร์ไม่ได้สนใจใยดีดอกไม้ช่อใหญ่ แต่กลับมองอยู่กับดวงตาที่เคยถูกปิดบังด้วยหน้ากาก

" ลาแอล... "

บรรยากาศในหัองเริ่มอึมครึม ไม่มีภายนอกมองเห็นพวกเขาทั้งสองคนอีกแล้ว

ท่าทางและปฏิกิริยาทำให้ตัวเขาเข้าใจได้ในทันที ทั้งสายตาที่มองกลับมา และความรู้สึกที่ส่งผ่านมา

" ทำไม... มีคำถามหรือไง "

แม้ท่าจะล่อแหลม แต่คาร์เรย์กลับไม่ได้สนใจมัน รางกับว่าเขานั้นชินชาเสียมากกว่า

" ฉันเไม่คาดหวังว่าเธอจะเติบโตได้ขนาดนี้ "

" ไม่เสียแรง แต่...ฉันไม่ได้สอนให้เธอ กลายเป็นเด็กดื้อแบบนี้นี่ "

มือหมายกขึ้นสัมผัสปีกที่เส้นผม และเลื่อนไปจับปีกที่ยาวออกมา ก่อนฝ่ามือนั้นจะอยู่ที่แผ่นหลังเรียบเนียน

ไม่พอ...ยังเลื่อนลง และวางมือไว้นิ่งๆ รอดูปฏิกิริยาตอบโต้

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

ดวงตาหลับลงในตอนที่อีกฝ่ายนั่งลงบนตัก พร้อมเอนกายพิงโซฟาในท่าทีสบาย

กลิ่นของดอกกุหลาบช่อใหญ่นั้นคลุ้งราวกับอยากบอกความหมายของมัน ไพ่คิงโพธิ์ดำที่อยู่บนนั้นเองก็เช่นกัน

" งั้นหรอ...ก็ดี ที่นี่มีกฎ ต่อให้ยิ่งใหญ่เพียงใดหากอยู่ที่นี่ ก็ต้องทำตามกฎที่นี่เท่านั้น "

กุหลาบที่ทัดหูถูกไฟสีดำแดงผลาญ จนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผง หากเขาไม่อนุญาต สิ่งที่กระทำจะถูกเผา

หรือแม้แต่...ชีวิตก็ตาม

เขารับช่อดอกกุหลาบมาไว้ในมือ ก่อนมือหนาจะยกขึ้น พร้อมกับส่งภาษามือ ตอบกลับเป็นคำว่า

' ขอบคุณ '

พร้อมกับใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้ม ยามมองกุหลาบที่เหมือนถูกสาดไปด้วยเลือด

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

" ในเมื่อเธอไม่เป็นภัย เหตุใดฉันต้องปฏิเสธไม่ให้เจอ "

" อยากเจอไม่ใช่หรือ "

ดวงตาแวมไพร์มองความรู้สึกผ่านหน้ากากสังเคราะห์นั้น ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏบนใบหน้าเพียงเล็กน้อย

" แวมไพร์อย่างฉันจะไปรบกวนเธอที่เป็นถึงหัวหน้าของหน่วยได้ยังไง "

ท่าทีของแวมไพร์ในสูทของขยับ จากนั่งไขว้ขาก็เปลี่ยนเป็นนั่งอ้าขาสบายๆ

แก้ววิสกี้เปล่าถูกวางลงบนโต๊ะ และใช้ปลายนิ้วข้างนั้นจุดไฟให้เทียนหอมบนโต๊ะ

" มีอะไรล่ะถึงอยากเจอฉัน "

ไม่ว่าเปล่า ดวงตานั้นจดจ้องดวงตาอีกฝ่าย ผ่านทะลุหน้ากากเข้าไปได้ ราวกับมันไม่มีอยู่

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

มือหนายกขึ้น บ่งบอกให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ออกไปจากบริเวณ ดูท่าจิตมุ่งมั่นของอีกฝ่ายจะส่งถึงผู้เป็นเจ้าของสถานที่

เพราะตั้งแต่เข้ามา มันคืออาณาเขตของ เขา

ภายในร้านตกแต่งด้วยธีมสีแดงโลหิต คล้ายไวน์ หรืออะไรทำนองนั้น ทุกอย่างย้อมด้วยสีดำขาวและแดงเข้ม ตามสไตล์และความต้องการของเจ้าของร้าน

ไม่มีอะไรพิเศษ มีเพียงกุหลาบแดงที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของร้าน

Cuzsinxrose

คัสซินโรส ชื่อของร้านแห่งนี้ หลายเผ่าพันธุ์มักรวมตัวกัน คนใหญ่โต บ้างก็พวกมีชื่อเสียง

" ให้เขาเข้ามา "

เสียงทุ้มเอ่ยบอกลูกน้องตน แน่นอนว่าหากโกสต์อยากพบ เขาก็ยินดีจะเจอ

ม่านสีแดงที่สามารถมองเห็นเงาเลือนลางด้านหลังได้ถูกเปิดออก

เบื้องหลังเป็นชายในชุดสูทสีขาวไม่ต่างจากสีผม ด้านในเป็นเชิ้ตสีเลือดนก และเนคไทสีดำ ขายกขึ้นไขว้ และในมือที่ถือแก้ววิสกี้เอาไว้

ดวงตาสองสีมองผู้มาเยือน พร้อมมืออีกข้างที่วาดพาดหลังโซฟากำมะหยี่สีแดงเลือด

ของเหลวสีทองสะท้อนแก้ว ถูกยกขึ้นดื่ม และปลายลิ้นที่ละเมียดชิมของเหลวที่คัดมาอย่างดี

" ยินดีต้อนรับ นั่งสิ "

มือข้างที่ถือแก้ววาดออกเป็นการเชิญแขก แต่เขาก็ยังคงนั่งสบายๆอยู่ดี

@GH0ST_EMA

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_Kiaron ดวงตาของแวมไพร์จดจ้องไปยังพื้นดวงตาสีดำสนิท และเขาอันเป็นเอกลักษณ์ ในความทรงจำ

" การที่ทำให้เขาหายไป มันคงจะง่ายกับการเปลี่ยนแปลงของโลก "

ในความทรงจำนั้นเขารู้ว่าอีกฝ่ายนั้นภักดีเช่นไร กับพ่อมดคนนั้น

" หรือ แค่อยากจะช่วยเขาให้เป็นอิสระ "

" ในฐานะเพื่อนสนิทที่สุดคนเดียวที่มี "

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_Kiaron ปลายนิ้วขยับเคาะกับโต๊ะเบาๆ ฟังเรื่องราวที่เอลฟ์เกิดใหม่ในรูปลักษณ์อดีตเอ่ยความให้รับรู้

" แล้วทำอะไรลงไปล่ะ "

" ผนึก ปลดปล่อย เปลี่ยนสถานะ กลายเป็นผลึกเวท อยากทำอะไรอีกล่ะ "

ใบหน้านั้นเฉยชา ราวกับว่าเขาเจอเรื่องแบบนี้จนชิน แต่สำหรับ เอนเดเลอัส...

ปลายนิ้วหยุดเคลื่อนไหว

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_CAELO " ใช่ เธอเป็น "

" แปลกนะที่สภาเวทจะไม่รู้จักเธอ "

เธอเองก็เป็นส่วนสำคัญในหลายเรื่อง

ดวงตาสองสีของคาร์ลอสเหลือบมองดวงตาสีเขียว ที่กำลังฉายแววสนุกอย่างไม่ปิดบัง

แขนยกขึ้นเท้ากับโต๊ะแล้วมองการทำราเมงที่หลังเคาน์เตอร์ อย่างเพลิดเพลินสายตา

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_CAELO ดวงตาสองสีเหลือบมองเรือนผมสีทอง และดวงตาที่มองมา ก่อนรอยยิ้มมุมปากจะปรากฏบนใบหน้าของเขา

เครื่องดื่มแก้วใหม่ถูกยกเสิร์ฟ

" ชอบแบบไหนล่ะ "

" ถ้าชอบแบบอย่างว่า เธอคงต้องมีปัญหากับเอลฟ์สาวสักคนที่เป็นนักฆ่าตั้งแต่สมัยสงครามโบราณ "

คาร์ลอสยักไหล่เบาๆ

" ชอบกันแต่แรกเห็นมีเยอะไป "

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_CAELO " เปล่า "

คำตอบเรียบๆนั้นไม่ได้แฝงอะไรเอาไว้ ไม่ได้ผิดหวังหรืออะไรทั้งสิ้น

" ไม่ทั้งหมดหรอก แค่บางคนน่ารำคาญเกินกว่าที่จะเป็นมิตร คนดีๆก็มีถมไป "

เพราะเห็นถึงสายตาที่จับจ้องมา เขาเลยไม่ได้สนใจสายตานั้น แล้วเลือกที่จะดื่มน้ำเปล่าลงคอไปจนหมดแก้วแรก

" ต้องมีเหตุผลด้วยงั้นหรอ? "

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_Kiaron " ไปสั่งลูกน้องหน่วยอื่นเถอะ เป็นผู้นำนี่ "

เสียงเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เรียบนิ่งพอกัน มองรอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเฉยเมย

" ฉันกลับสนใจเรื่องที่บ่นมากกว่า "

คาร์ลอสถอนหายใจ และเขาเป็นคนเข้าใจง่าย

" ฆ่าเขาไปแล้วหรอ ผู้อำนวยการน่ะ "

บทจะเข้าก็เข้าดื้อๆเลย

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_CAELO " แปลกใจนิดหน่อย ที่สภาเวทอย่างเธอชวนฉันมาแล้วไม่มีจุดประสงค์แฝง "

ดวงตาสองสีเหลือบมอง แต่ก็นั่งลงข้างๆอีกฝ่าย

เขาเอ่ยสั่งอาหารอย่างชำนาญ แล้วก็สั่งน้ำเปล่าธรรมดาซึ่งผิดวิสัยของแวมไพร์เช่นคาร์ลอส

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@GH0ST_EMA " การแปลงร่างเป็นข้าแล้วแสดงท่าทีอ่อนโยนนั่น มองข้าขาดขนาดนั้นเลยหรือ "

เสียงทุ้มของคาร์เรย์เอ่ยขึ้น

" เจ้าเป็นน้องชายข้า เหตุใดข้าจะไม่รู้ความคิดของเจ้า "

ใบหน้าของคาร์เรย์ปรากฎยิ้มแล้วหันไปทางพี่ชายของตน

" อย่าบ่นไปนักเลยน้องชาย ไปเถอะเวลาไม่ได้มีมาก "

และทั้งคู่ก็หายวับไป

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@GH0ST_EMA ปลายเท้าจรดลงที่เหนือหลังคาสูง ดวงตากดลงมองผู้ที่อยู่เบื้องล่าง ก่อนที่ลมหายใจจะถอนออกมาแล้วส่ายหัว

' จะรักษาหน้ากากของเจ้าได้อีกนานแค่ไหน '

' x x x x x '

ในหัวคิดถึงนามจริงของอีกฝ่ายออกมา พร้อมๆ กับร่างของคาร์เรย์ ที่แปรเปลี่ยนคืนสู่ผมสีเข้ม และดวงตาที่กลับสีกัน

+

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_Kiaron (พอเถอะเตงไม่อยากมี)

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

@EMA_CAELO " ชุดนี่ก็ดีอยู่บางเรื่อง ใช้ประโยชน์อภิสิทธิ์ได้บ้าง "

ก็เลยจำเป็นต้องใส่ เพื่อทำอะไรบางอย่าง เข้านอกออกในมันก็ง่ายไปหมด

ใบหน้าของคาร์ลอสมองตามแผ่นหลังของผู้ที่เดินนำ และเดินตามเข้าไปนั่งยังจุดที่อยู่ในร้าน

บรรยากาศอบอุ่น ผ่อนคลาย เขาไม่เคยบอกใครแต่เขาชอบบรรยากาศญี่ปุ่นพอตัว