EMA_Story (สำหรับลงสตอรี่เท่านั้น)

แอคสำหรับลงเนื้อเรื่องคอมมู EMA / ไม่เปิด DM / งดเมนชั่นในสตอรี่ / โควทเพื่อเข้าร่วมในฐานะตัวละคร / โควท+() เพื่อแสดงความคิดเห็นในฐานะผปค.ได้

[EMA_Story (สำหรับลงสตอรี่เท่านั้น) @EMA__Story]

Nothing can hide forever

ม่านการแสดงฉากใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น

ภายใต้คำลวงหลอกแสนหวานล้ำ

ขออุทิศทุกสิ่งแด่คำสาบานในวันนั้น

เพื่อหวนคืนทุกอย่างให้ย้อนกลับมา

ต่อให้ต้องพลิกกลับโลกทั้งใบ

จะต้องนำ ‘ตอนจบที่แท้จริง’ มาสู่จุดจบของการคำลวงนี้ ให้จงได้

#EMA_Commu SS2
#EMA_Story

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA_Commu
#EMA_Montly

📌 ประกาศอัพเดท📌
เมื่อสิ้นสุดการอัพเดทรายละเอียดในรอบนี้แล้ว จะไม่มีการอัพเดทรายเดือนอีกจนกว่าจะถึงช่วงที่ SS3 กำลังจะมา ผู้เล่นสามารถเล่นได้ตลอดเวลา โดยใช้เนื้อหานี้เพื่ออัพเดทสตอรี่ของตัวละครได้เสมอ

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน
Doc: https://t.co/syiYFLpKEE

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

[— EMA Time Travel ⏳—]

เวลาแห่งความสุขและระทึกใจมักจะผ่านไปไวเสมอ แต่สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำนั้นสร้างขึ้นมาได้ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

เพื่อให้ทุกท่านได้ย้อนกลับไปยังวันวานได้ถูกที่ถูกเวลา ทางทีมงานจึงได้เตรียมสารบัญคอนเท้นทั้งหมดของ #EMA_Commu SS2 เอาไว้ให้แล้ว! ใครหาอะไรไม่เจอ ตรงไหนเริ่มจากไหน สามารถหาดูจากที่นี่ได้เลย!

คำแนะนำเพิ่มเติม

- แนะนำให้ติดแท็กอีเว้นท์ที่กำลังย้อนเอาไว้บนชื่อแอค หรือในไบโอ เพื่อป้องกันการสับสน!
- รวมกลุ่มเพื่อย้อนในช่วงเวลาเดียวกันอย่างสนุกสนาน (ชวนทีมงานได้เสมอ)
- สามารถใช้แท็ก #EMATimeTravel เพื่อประกาศหาตี้ย้อนเวลาไปด้วยกันได้ ใช้แท็กอีเว้นท์ประกอบด้วยก็ได้นะ!

ขอให้สนุกกับการย้อนเวลา!

https://t.co/JOoaeWR1OC

⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳

[Endy 💜 (Time Travel) #EMA_ปาร์ตี้ชุดนอน @EMA_Endy]

[After #EMA04]

'Until we meet again'

_____________________________

อืม...

เอนเดเลอัสเพิ่งเคยเป็นผีครั้งแรกในชีวิต

...มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ ในเมื่อเขามีชีวิตอยู่มายืนยาวจนไม่อยากจะนับกาลเวลา ที่ผ่านมาพ่อมดนิรันดร์ใช้ชีวิตหลากหลายรูปแบบ เคยปลอมตัวเป็นใครอื่นก็เยอะ เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์มากมาย

ทำเรื่องเลวร้าย ทำเรื่องดี ปะปนกันไปเท่าที่ชีวิตคนคนหนึ่งจะเปรอะเปื้อนได้

อย่างไรก็ตามเขาเกิดมาเป็นพ่อมด ใช้ชีวิตอยู่อย่างจอมเวท พึ่งพาพลังนี้มาตลอดชีวิต เสมือนว่าเป็นแขนขาของตน

พอจู่ๆ ต้องกลายมาเป็นผีไร้เวทมนตร์แล้ว รู้สึกแปลกชะมัด

วิญญาณเผ่านักเวทไม่เหมือนกับพวกสัตว์วิเศษหรือเอลฟ์ หากปราศจากภาชนะรองรับ พวกเขาก็ไม่ต่างจากมนุษย์ล่องหนทั่วๆ ไป ไม่มีฤทธิ์อะไรเลยสักอย่าง

ที่พอจะมีติดตัวอยู่บ้าง คงจะเหลือแค่เวทมนตร์ 'กาลเวลามิอาจอวสาน' .... เพราะมันคือสิ่งเดียวที่ท่านแม่หลงเหลือไว้เขา สลักเอาไว้ในดวงวิญญาณให้คงอยู่ไปชั่วกัลป์

โลกเอสเฟอเทียกำลังวนกลับมายังสิ่งที่มันควรจะเป็นแล้ว วิญญาณสิ่งมีชีวิตที่ใช้เวทมนตร์ได้ ก็จะกลับไปเวียนว่ายตายเกิดตามปกติอีกครั้ง ใช้เวลาไม่นานนัก ผลึกเวทมนตร์อาจจะหายสาบสูญไปหมดโลกก็ได้

หรือไม่แน่ ใครจะรู้อนาคตกันเล่า

"...เจ้าเองตอนนี้ก็มองไม่เห็นฝันร้ายแล้วสินะ" เอนเดเลอัสพึมพำถึงภรรยาของตนเอง ผู้ที่กำลังจะกลับมามีชีวิตในภาชนะใบใหม่อีกครั้ง เพราะการผิดสัญญา ไม่อาจรักษาคำสาบานเอาไว้ได้ ทำให้เขาไม่สามารถไปพบหน้าเธอได้ในทันที ต่อให้คิดถึงมากเพียงใดก็ตาม...

หนึ่งคนเสียร่างกายนิจนิรันดร์ อีกคนสูญเสียดวงตาเห็นอนาคตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

พวกเรา...เหมือนได้ย้อนกลับไปเป็นเพียงแค่คนธรรมดา

"เฮ้อ..."

เพราะเจ้างั่งดีวานคนเดียวเลย

[Endy 💜 (Time Travel) #EMA_ปาร์ตี้ชุดนอน @EMA_Endy]

[After #EMA04 | ที่ไหนสักแห่งบนบ้านเกิดที่ถูกทำลาย]

อีกแล้ว

ฉันเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันพังทลายอีกแล้ว

กี่ครั้งแล้วนะ…ที่ตนเองทำได้เพียงยืนมองทุกสิ่งที่สร้างมาย่อยยับลงไป มือแห่งเปลวเพลิงแผดเผาคู่นี้พยายามสร้างทุกสิ่งให้มันถูกที่ถูกทางมาตลอด แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็มักจะจบลงเช่นนี้เสมอ

ครั้งแรกเขาเผาครอบครัวที่เห็นต่างกับตนให้มลาย

ครั้งสองเขาทำให้ครอบครัววอดวาย เพียงเพราะการไม่เชื่อใจ

ครั้งที่สามโหมกระหน่ำจุดเพลิงโลกันต์ใส่โลกทั้งใบเพื่อการสรรสร้างโลกใหม่

ครั้งนี้…ยืนมองทุกสิ่งที่ตนสร้างพังทลายลงด้วยฝีมือของตนเอง

เอนเดเลอัสเป็นคนล้มเหลว เป็นผู้สร้างที่ไม่อาจไขว่คว้าตอนจบแสนสุขสันต์มาให้ใครได้ตามคำสัญญา ไม่ว่าจะทำอะไรก็เปล่าประโยชน์ตลอดมา ทุ่มเทเท่าไหร่ก็ไร้ค่าไร้ราคาในตอนจบ…

ท่านแม่ เอลัน ดีวาน

ข้าเหนื่อยเหลือเกิน…

‘ตอนจบ’ ที่ท่านปรารถนาคืออย่างไรกันแน่…

ผู้เป็นนิรันดร์ไม่อาจหาคำตอบให้กับคำถามของตนเองได้สักครา เขาเคยคิดว่าหากสร้างทุกสิ่งขึ้นมาใหม่จากศูนย์ ลบล้างบาปจากความทรงจำอันแสนทรมานของทุกคนออกไป จำกัดเงื่อนไขต่างๆ และพยายามทำให้โลกนี้เท่าเทียม จะสามารถไปสู่ตอนจบที่สุขสันต์ได้ในสักวัน

แม้ตลอดทางนั้นจะมีคนจำนวนไม่น้อยตั้งข้อสงสัย คำครรหาคร่ำครวญพยายามจะรับรู้ความจริง หรือพยายามทำลายกรอบที่ตั้งเอาไว้ หน้าที่ของเขามีเพียงแค่การกำจัดทุกความเป็นไปได้ ที่จะพังโลกมายานี้ออกไป

ยินยอมแบกรับบาปในฐานะผู้กวาดล้างเอาไว้ ดึงเอาครอบครัวที่เหลืออยู่มาพัวพันจนมอดม้วยมรณา

ข้างในจิตใจพังลงซ้ำซาก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองยังยิ้มไหวได้อย่างไร แต่เอนเดเลอัสเชื่อมั่นว่าการทำแบบนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขได้ อุตส่าห์ระวัง ป้องกันทุกอย่างเป็นอย่างดี แต่สุดท้าย…

เขาก็ไม่อาจหลอกลวงทุกคนไปตลอดกาล

พ่อมดเพลิงไม่เคยเกรงกลัวความผิดบาปที่ตนเองก่อ หากมีใครบอกให้ชดใช้เขายิ่งยินดีทำตามประสงค์ อยากเลิกโกหก อยากหนีออกไป แต่ลึกๆ แล้วก็เข้าใจว่าไม่มีใครทำหน้าที่นี้ได้นอกจากตน ตอนที่ความลับถูกเปิดเผย เขาไม่ได้กลัวหรอกว่าจะถูกประนามชั่วร้ายอย่างไร

เพราะจุดยืนของผู้ที่ทำร้ายคนอื่น ห้ามแสดงออกว่าเศร้าเสียใจเด็ดขาด

สิ่งเดียวที่เขากลัวคงมีแค่ความสงบสุขที่พังทลายลงไป…หากรู้ความจริงแล้ว พวกเธอคงไม่อาจย้อนกลับไปยังวันวานที่ไม่รับรู้อะไรได้ แต่ว่า

ก็อยากให้ความไม่รู้นั้น จูงมือเธอไปในแสงสว่างที่มั่นคงอยู่ดี

“....”

สุดท้ายพ่อมดก็ทำผิดพลาดอีกครั้ง

ผิดพลาดเสียจนไม่อาจหาญมาสร้างอะไรให้กลายเป็นโศกนาฏกรรมครั้งที่ห้าแล้ว

ใบหน้าคนบาปจับจ้องไปยังภาพนรกบนดินตรงหน้าตนอย่างไม่ละสายตา เขาไม่คิดจะให้อภัยทุกสิ่งที่ตัวเองทำลงไป และไม่อาจกล่าวคำขอโทษแก่ใครที่ถูกตนหลอกลวง

ทว่าอย่างน้อยที่สุดก็ห้ามเบือนหน้าหนี

จงเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นซะ เอนเดเลอัส

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA_Montly (สำหรับอัพเดทรายเดือน)

1 December E.S 837

เดือนสุดท้ายของปี 837 ได้เดินทางมาถึงแล้ว ขณะนี้ทั่วโลกต่างกำลังเฝ้ารอวันหยุดยาวที่จะมาถึงและงานเทศกาลท้ายปี

ดินแดนเวเลนด์ บอกข่าวว่าพวกเขาเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มากมาย พร้อมรอต้อนรับการมาเยือนของนักท่องเที่ยว แม้ทางเชื่อมต่อผ่านไลเซลันด์จะใช้งานไม่ได้ แต่ประตูมิติได้ถูกเตรียมเอาไว้เพียงพอสำหรับรับจำนวนคน สิ้นปีนี้ หากจะเที่ยวล่ะก็ ยังไงก็ต้องที่เวเลนด์!

- ช่วงนี้พนักงานโรงแรมขาดคน กำลังเปิดรับสมัคร ตำแหน่งเชฟด้วย
- รับสมัคคคนคุ้มประตูมิติสำหรับนักท่องเที่ยว

แม้อากาศจะไม่หนาว แต่ก็เที่ยวได้ตลอดทั้งปีนะ!

———

ทางด้านบลันธาเรีย จำนวนประชากรหนาแน่นขึ้นมาก ไม่เหมาะกับการเที่ยวช่วงงานเทศกาลสักเท่าไหร่นัก

ถึงทวีปไฮเรน่าจะไม่มีวันหนาวเย็น แต่เรื่องความรื่นเริงไม่เคยน้อยหน้าใคร หากอยากหนีหนาวมาสังสรรค์ส่งท้ายปีที่นี่ ต้องรีบจองแล้วนะ!

ดาธเวลด์เต็มไปด้วยมอนสเตอร์จำนวนมาก อาชีพการล่ามอนสเตอร์กำลังมาแรงในดินแดนนี้! เพราะจะขาดเนื้ออร่อยๆ จากดาธเวลด์ในงานฉลองไม่ได้นี่นา!

—————

ทุกๆ ปีไลเซลันด์เคยเป็นทวีปในฝันสำหรับการจัดงานเลี้ยงส่งท้ายปี และเริ่มต้นวันใหม่ไปด้วยกัน ทว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นทำให้ยากจะหวนคืนมาได้

อย่างไรก็ตามบาเรียที่ติดตั้งไว้สำหรับเดือนนี้ จะช่วยให้ไลเซลันด์เริ่มต้นด้วยฤดูใบไม้ผลิ 1 สัปดาห์ ถัดมาคือฤดูใบไม้ร่วง 5 วัน และฝนตกยาวตลอดจนถึง 31 ธันวาคม

ทางหน่วยงานเวทมนตร์และเทคโนโลยีกำลังเร่งสร้างบาเรียคุณภาพสูงออกมา เพื่อให้การปรับปรุงพื้นที่ทวีปเป็นไปได้โดยเร็วที่สุด

[Kiaron 📌 (ยังอยู่แบบเข้ามาตอบนานๆ ที) @EMA_Kiaron]

#EMA04

'No more game'

กระดานหมากรุกว่างเปล่าไปแล้ว ปราศจากเบี้ยและผู้เล่น เมื่อเกมจบลงสิ่งต่อไปคือการน้อมรับรางวัลของผู้ชนะ

ร่างสูงเรือนผมสีดำแซมน้ำเงินเดินเข้ามาในห้องทำงานของผู้นำสูงสุดแห่งสภาเวทมนตร์ เขาเดินไปหา ก่อนจะคว้าหลังมือมาจรดจูบ

"ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วครับ องค์หญิง"

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

After #EMA04

[#EMA_Story: From now on, and then]

'สิ่งที่ควรทำในตอนนี้และเรื่องราวหลังจากนี้ไป'

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทั่วโลกได้รับรู้มันมีน้ำหนักมากเกินกว่าจะปรับตัวและเข้าใจได้ ภายในระยะเวลาไม่กี่วัน บางทีอาจเป็นเดือน เป็นปี หรือนานกว่านั้น ผู้คนที่สับสนกับอดีตของตนเอง ภาพสงคราม ตั้งคำถามกับเวทมนตร์ ต่างยังคงต้องแบกรับความสับสนทั้งหมดไว้ แล้วใช้ชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้

ปัจจุบันยังไม่มีการต่อต้านหรือตั้งกลุ่มอะไรขึ้นมาเพื่อแสดงออกในจุดยืนของพวกเขา เพราะทั้งโลกยังอยู่ในความสับสนเกินกว่าจะทำความเข้าใจ

ต้องให้เวลาพวกเขา

เช่นเดียวกับที่ต้องใช้เวลาเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์สูงสุด

_____________________________

บทสรุปของทุกๆ เรื่องจะเป็นไปตามเธรดข้างล่างนี้สำหรับการจบ SS2 อย่างเป็นทางการ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMASS2 ความหมายของตราวัฎนภาคืออะไร?

เนื่องจากในสตอรี่อีเว้นท์สุดท้ายนั้น ทางออฟฟิเชี่ยลได้เปิดเผยเรื่องราวเกี่ยวกับยุคสมัยสงครามออกมา มีความสับสนเกิดขึ้นมากมาย และทุกคนยังตัดสินใจไม่ถูกว่าตราวัฎนภามีไว้ทำไม ปลดแล้วได้อะไร เราจึงเขียนสรุปใจความโดยรวมมาให้

ขออภัยที่ลงช้าค่ะ

https://t.co/a9O23p5tsZ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

After #EMA04 News

ทั่วโลกต่างสลดให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับไลเซลันด์!

ความเสียหายจากสงครามไม่ทันตั้งตัวที่ชาวไลเซลันด์ได้พบเจอนั้น สร้างความเสียหายให้ทวีปไปกว่า 80% ของพื้นที่ทั้งหมด หลงเหลือเพียงแค่ซากของสถาบันเอสเฟอเทียที่ยังพอใช้การได้บางส่วน ทว่าการสร้างขึ้นมาใหม่จำเป็นต้องใช้งบประมาณมหาศาล

รัฐบาลโลกและสภาเวทมนตร์ตั้งใจจะสนับสนุนการสร้างทวีปขึ้นมาใหม่ ขณะนี้กำลังติดตั้งบาเรียที่ทำมาจากเทคโนโลยีผสมเวทมนตร์ซึ่งใช้ทุนสร้างมหาศาลทั่วไลเซลันด์ เพื่อให้สภาพอากาศคงที่ได้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีนี้ยังไม่สมบูรณ์ มันยังคงจำเป็นต้องใช้ผลึกเวทมนตร์จำนวนมาก และต้องเปลี่ยนแปลงเติมพลังงานทุกวัน

รัฐบาลยืนยันว่าที่ดินในไลเซลันด์จะยังเป็นของผู้ครอบครอง ไม่มีใครโยกย้ายได้ พวกเขากำลังเร่งประชุมงบประมาณที่จะช่วยเหลือในการสร้างทวีปกลับมาใหม่ โชคดีที่การคลังของทวีปยังพอสนับสนุนได้ รวมไปถึง ตระกูลนาร์เฟอร์เทียที่ผู้นำหายตัวไปไม่รับผิดชอบ ยินดีสละสมบัติทั้งหมดที่มี ธุจกิจทั้งหลายของพวกเขาได้ถูกสภาเวทมนตร์ครอบครองหมดแล้ว

จากการคาดเดาในปัจจุบัน ชาวไลเซลันด์จะได้รับเงินเยียวยาเบื้องต้นจำนวน 10,000 โกลด์ต่อครอบครัว เพื่อการตั้งรกรากขึ้นมาใหม่ (จะจ่ายให้ในช่วงกุมภาพันธ์ปี 838)
ส่วนตอนนี้ทุกครอบครัวจะได้รับเงินเยียวยาสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ประมาณ 5,000 โกลด์ต่อครอบครัวไปก่อน ทันทีที่ออกจากสถานพยาบาล
- ทวีปอื่นๆ ทั่วโลกยินดีต้อนรับชาวไลเซลันด์ให้เข้ามาสมัครงาน ลงทุนทางธุรกิจได้
- ปัจจุบันผู้ไร้บ้านที่ยังพักฟื้นอยู่ในสถานพยาบาล จะได้รับสถานที่พักผ่อนชั่วคราวบริเวณบลันธาเรียตอนใต้ (เมืองเบดูฟาน) ที่กำลังปรับปรุงใหม่ชั่วคราวให้รองรับประชาชนได้
- ผู้ที่ฝากทรัพย์สินเอาไว้ที่ธนาคารกลางบลันธาเรีย สามารถเบิกใช้งานได้ตามปกติ

ทวีปไลเซลันด์ยังอยู่ในระหว่างการเก็บกวาดและปรับปรุงสภาพแวดล้อม ด้วยเวทมนตร์และเทคโนโลยีทำให้ตอนนี้เก็บกวาดเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือการควบคุมสภาพอากาศ การปรับพื้นที่ภูมิศาสตร์ให้กลับมาเหมือนเดิม คาดว่าจะแล้วเสร็จในเดือนมกราคม ปี 838

การบูรณะสถาบันเอสเฟอเทียขึ้นมาใหม่ยังอยู่ในระหว่างการตัดสินใจ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต้องมีการปรับปรุงกระทรวงการศึกษาใหม่อีกครั้ง วาระการประชุมในครั้งนี้ต้องการเวลาพอสมควร จึงละเว้นให้เหล่านักเรียนในสถาบันได้ใบรับรองชั่วคราว 1 ปี ในการใช้สมัครงานได้ แต่ยังไม่ถือว่าจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ

ขณะนี้อนุญาตให้ประชาชนเข้าออกไลเซลันด์ได้ในเฉพาะเวลา 8.00 น. - 22.00 น. ยังไม่มีการอนุมัติให้ค้างคืนแต่อย่างใด เพื่อความปลอดภัยของตัวท่านเอง

ด้วยความเคารพอย่างสูง
สำนักข่าวแห่งชาติเอสเฟอเทีย

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMASS2 Last Event

ประเภท: รีแอคชั่นและการแต่งเติมประวัติของตัวละคร (ตามใจอยาก)

ในเรื่องราวสุดท้ายนี้ ทางเราได้เปิดเผยความจริงทั้งหมดของโลกยุคสงครามให้ทุกคนได้รับรู้ ซึ่งผู้ที่มีตราวัฎนภาทุกท่าน จะมองเห็น ‘อดีตชาติ’ ของพวกเขาเองในยุคสงคราม ว่าเกิดอะไร ทำอะไรไว้ และถูกใครสังหารมา

ความทรงจำที่รุนแรงในสงครามทุกรูปแบบ สามารถเล่นได้หมด ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีข้อจำกัด

**โปรดติด TW ทุกอย่างไว้ให้ชัดเจน ซ่อนภาพที่มีความรุนแรง หรือลงในเว็บไซด์เฉพาะทางเท่านั้น**

ข้อมูลเบื้องต้นยุคสงคราม

https://t.co/OynCmMdZb5

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 The Truth

หอประชุมแห่งชาติ, บลันธาเรีย

เวทีสำหรับจัดแถลงข่าวได้เตรียมพร้อมเรียบร้อย เมื่อผู้รายงานการแถลงวันนี้มาถึง เขาคือหัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการจากสภาเวทมนตร์ ทันทีที่ปรากฎตัว ผู้คนในหอประชุมต่างส่งเสียงฮือฮาเต็มไปหมด เพราะรูปลักษณ์ของเขาไม่มีคำว่าใกล้เคียงกับรูปแบบเดิมที่เห็นมานานกว่าร้อยปี

เกิดอะไรขึ้นกับเคียรอน เดอ เมลูน่า?

เขาสีแดงดำบนเรือนผมสีทอง นัยน์ตาพื้นสีดำตัดกับดวงตาสีแดงก่ำราวกับไม่ใช่เผ่าพันธุ์ใดบนโลกใบนี้ เขายังคงวางทีท่าสงบไม่ตื่นตระหนักอะไร ใบหน้างามประดับรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงเตรียมแถลงข่าว

“ก่อนเริ่มต้นการแถลงข่าวในวันนี้ ผมมีอะไรที่อยากจะบอกกับทุกคนก่อน ทุกคนคงจะสงสัยรูปลักษณ์ของผมใช่ไหมล่ะครับ?”

เขาใช้เวทมนตร์ฉายภาพของบุคคลที่มีลักษณะเหมือนกับตนเองอีกสิบกว่าคนให้นักข่าวดู

“พวกเขาคือเผ่าพันธุ์เอลฟ์รุ่นใหม่ครับ มีความสามารถในการใช้ธาตุมืดได้โดยไม่กลืนกินร่างกายของตนเอง และพวกเขาไม่มีขีดจำกัดที่เรียกว่า ‘ตราวัฎนภา’ ด้วยครับ”

ผู้คนในหอประชุมเริ่มส่งเสียงประหลาดใจ สับสน ว่าตนนั้นกำลังได้ยินอะไรอยู่ เผ่าพันธุ์ใหม่? ความมืดไร้ขีดจำกัด? ตราวัฎนภา?

เคียรอนเผยรอยยิ้ม ความสับสนมากมายนั้นไม่อาจตอบคำถามทีเดียวได้ เขารู้ จึงได้เตรียมการไว้แล้ว

“จากเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา ทุกคนคงเริ่มสงสัยกันมานานแล้วว่าประวัติศาสตร์โลกในยุคสงครามเป็นอย่างไรกันแน่ ถ้าจะให้เล่าประวัตินับพันปีในเวลาแค่ไม่นานคงยากเกินไป”

“ผมจึงเตรียมมาให้ทุกคนได้รับรู้ด้วยตนเอง แต่ก่อนอื่น ทุกคนรู้ไหมครับ ว่าสิ่งที่ท้องฟ้าเลือกสรร อย่างตราวัฎนภาที่อยากได้กันนักหนานั้น…แท้จริงแล้วคือ ‘คำสาป’”

นักข่าวทุกคนต่างฮือฮา พยายามจะส่งเสียงถามกลับว่าหมายความว่าอะไร ห้องประชุมเริ่มเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สุดท้ายเคียรอนก็ยกมือขึ้นมาห้าม เพื่อให้ทุกเสียงเงียบไป

ขนาดในหอประชุมยังแตกตื่นขนาดนี้ พวกที่ดูทุกอย่างผ่านการถ่ายทอดสดจะร้อนรนแค่ไหนกันนะ?

“เพื่อเป็นรางวัลและคำตอบให้กับทุกสิ่งที่พวกคุณสงสัย ผมขอประกาศว่าจากนี้ไป…”

ครืน…

จู่ๆ บนหัวของเอลฟ์ผมทองก็ปรากฎลักษณะของตราวัฎนภาขนาดใหญ่กลางโถงประชุม มุมปากของเขาวาดรอยยิ้มสนุกสนา แล้วจึงดีดนิ้วหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณ

เปราะ!

ชั่วพริบตาต่อมาตราวัฎนภาได้เริ่มแตกสลายพร้อมกัน…ทั่วโลก

__________

ทุกคนบนโลกต่างส่งเสียงกรีดร้องและทรมานออกมา เมื่อตราวัฎนภาที่เปรียบดั่งคำสาประดับโลกได้พังทลายลงไป สัญชาตญาณเก่าของเหล่าสัตว์ร้ายถูกเปิดเผย พันธะสัญญาเชื่อฟังของบีสต์ถูกทำลาย พลังงานเวทมนตร์บางอย่างหลั่งไหลเข้ามากะทันหัน พาลให้ร่างกายที่อ่อนแอกว่าเริ่มรับมือไม่ทันกับ ‘พลังดั้งเดิม’ ที่พวกเขาควรมี!

สัตว์ที่ไร้โซ่ตรวนล่าม มองเห็นภาพความทรงจำของอะไรบางอย่างที่คล้ายกับ ‘อดีตชาติ’ อันแสนยาวนาน ของวิญญาณพวกเขา ที่ต้องเกิดในกรงขังเดิมซ้ำๆ ไม่อาจเกิดใหม่เป็นใครอื่นได้ ภาชนะที่อ้างว่ารองรับเพียงตัวเรา แท้จริงแล้ว เป็นเพียงแค่การตีตราย้ำชัด ว่าโชคชะตาของทุกคนต่างถูกสาปด้วยคำว่านิรันดร์ เพื่อเป็นเครื่องสังเวยแด่

โลกมายาลวงแห่งความรื่นรมย์
(Esfurtia)

ทันใด

ภาพสงครามนับพันปีก็ไหลเข้าสู่ความทรงจำเท่าที่รับได้

ความรุนแรงและความโหดร้ายท่ามกลางซากศพที่นองไปด้วยทะเลเลือดเป็นอนันต์

กาลเวลาเคลื่อนผ่านคืนแล้วคืนเล่า ภาพของตัวเราในสงครามปรากฎแต่เราคือคนคนนั้นเสียเอง

ตรงหน้าเป็นนักเวทอมตะเรือนผมสีม่วงสะบัดพร้อมสะบั้นอาวุธและเวทนับไม่ถ้วนลงสู่สงคราม

ร่างที่ไร้วิญญาณล้มลงไม่เว้นนาที แต่ดวงตาของผู้ทำหาได้รู้สึกผิดไม่

ดวงตาแววโรจน์แดงฉานบ่งบอกความตั้งใจ การฆ่าล้างบางเผ่าพันธุ์ไม่ต่างจากนรกบนดิน

การเข่นฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า รักษา ก้าวสู่สนามรบ บาดเจ็บ ล้มตาย วนเวียนไม่รู้จบ

.
.

ภาพเหล่านั้นกำลังแสดงให้เห็นถึงอดีตที่น่าอึดอัดใจ จนภายในปั่นป่วน ความทรมานก่อเกิดผ่านตราวัฎนภาบนร่างกาย เป็นคำสาปที่สาปลงซ้ำๆมาเนิ่นนาน

และในวันนี้ ทุกคน...ได้เห็นความจริงอันโหดร้าย

ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำ และผู้สร้างโลกอันสงบสุข ภายใต้หน้ากากที่สร้างเอาไว้

จอมเวทแห่งเพลิงผลาญมหาสงครามให้ทุกชีวิตสิโรราบจำยอม

เอนเดเลอัส นาร์เฟอร์เทีย

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 News!

ข่าวด่วน!

ในที่สุดทางรัฐบาลโลกและสภาเวทมนตร์ต่างก็ตอบรับคำตกลงที่จะยอมให้จัดการแถลงข่าวแล้ว! ครั้งนี้พวกเขาบอกว่าจะมาตอบคำถามทุกความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

การแถลงข่าวจะเริ่มขึ้น ณ หอประชุมแห่งชาติบลันธาเรีย เวลา 12.00 นาฬิกา

______________________

ขณะนี้ความวุ่นวายบนทวีปอื่นๆ ทั่วโลกกำลังได้รับการช่วยเหลืออย่างทั่วถึง มอนสเตอร์มากมายกำลังทยอยหายไป ด้วยความช่วยเหลือจากกลุ่มคนที่เรียกตนเองว่า 'เอลฟ์ยุคใหม่' กระจายตัวไปทั่ว เพื่อช่วยเหลือให้ทุกคนปลอดภัย

คาดการณ์ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดจะกลับมาสงบภายในวันนี้

สำนักข่าวแห่งชาติ รายงาน

[Kiaron 📌 (ยังอยู่แบบเข้ามาตอบนานๆ ที) @EMA_Kiaron]

#EMA04 Before the end.

ข่าวทั่วโลกกำลังวิเคราะห์และวิจารณ์เรื่องราวที่เกิดขึ้นในทวีปไลเซลันด์อย่างดุเดือด มีผู้คนมากมายสูญเสียคนสำคัญไปในเหตุการณ์นี้ การเรียกร้องให้ใครสักคนออกมารับผิดชอบต่อสงคราม ช่างเป็นการกระทำที่ดูไร้สาระที่สุดในสายตาเคียรอน

ผู้แพ้ทำได้แต่ร้องไห้เท่านั้น

+

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓮𝓵. @L3One1_ema]

เมื่อบอกลาจบร่างสูงหยิบเสื้อคลุมแล้วเทเลพอร์ตกลับมายังสมรภูมิสนามรบที่แสนวุ่นวายอีกครั้ง แต่ครานี้เขาจัดการกับความรู้สึกทุกอย่างที่ค้างคาเอาไว้ได้แล้ว

หากไม่ทำตอนนี้ จะไปทำเอาตอนไหน

ฝ่ามือซ้ายยื่นออกไปยังเบื้องหน้า อัคนีสีหวานก่อตัวกันขึ้นและลุกพล่านส่องแสงสว่างยังรอบทิศ วงแหวนเวทมนต์วงใหญ่ปรากฎขึ้นใต้ผืนเท้าพร้อมๆกับร่างทั้งร่างลอยขึ้นสู่อากาศ เปลวไฟสีหวานห่อห่อหุ้มไปทั้งร่างกายของแวมไพร์อายุราวๆมากกว่าสองร้อยปี

ใบหน้าที่งดงามมักประดับประดาไปด้วยรอยยิ้มสวยหวานบัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่สุขุมแล้วจริงจังเมื่อมองอุปสรรคตรงหน้ามิต่างจากผู้ใด

เคยมีคนผู้หนึ่งเคยพร่ำสอนเอาไว้เมื่อครั้นที่เขายังละอ่อนไว้ว่า หากเจ้านั้นอยากจะปกปักรักษาสิ่งใด จงอย่าได้คิดว่าต้องทำลายภัยเพียงเท่านั้น การป้องภัยมิใช่แค่การทำลาย และการรักษาสิ่งใด มิใช่แค่ลงมือทำแต่จงใช้ใจด้วย

" หึ... "

สิ่งนั้นในวัยเด็กเขาไม่เคยทำมันได้สักครั้ง การรักษาพวกนั้นไม่ใช่ทางของตัวเขาเลยสักครั้ง

ไม่สิ...ก็เคยทำได้ไม่ใช่หรอ
อยากที่เด็กพวกนั้นเคยพูด แม้เราจะไม่รู้ตัว
เลออน อกาธ่า รูจ แล้วก็....เอนดี้ พวกเขาบอกว่าฉันทำได้นี่

จำความรู้สึกนั้นเอาไว้ และลองทำมันอีกสักครั้ง....ลีโอ นายทำได้

เจ้าแวมไพร์พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดึงสติให้ตั้งมั่น แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกในสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้ตัดสินใจทำในสิางที่ไม่เคยทำมาก่อน ย่อมมีความหวานกลัว

' หากนั่นคือสิ่งที่เธอเลือกทำ จงอย่าลังเล '

' ความทรงจำไม่เคยหายไปไหน มันอยู่ในใจของเธอเสมอ '

ราวกับเสียงเอื้อนเอ่ยของใครสักคนที่คุ้นเคยกันดีได้กระซิบพร่ำบอกที่ข้างหู ความรู้สึกหวาดหวั่นก่อนหน้าได้หายไปราวกับปลิดทิ้ง

" แน่จริง ก็มาขี่คอผมแล้วพูดให้ได้ยินชัดๆสิ พ่อ "

วงเวทย์แห่งเปลวเพลิงสีหงเสนเปล่งแสงใต้ผืนเท้าของผู้คนในสมรภูมิรบแห่งนี้ เตโชสีหวานลุกพล่ามบนร่างกายของทุกคน เยียวยา โอบกอดและรักษาบาดแผลจนหายดีราวกับมันไม่เคยมีอยู่ เปลวไฟแล้วไม่ได้ให้ความรู้สึกร้อนแม้แต่นิดเดียว กลับกัน มันให้ความรู้สึกราวกับว่าให้กำลังใจอยู่เสียมากกว่า

[ safe for all ]
อัคคีพิทักษ์ปกปักษ์ป้องภัย

" ฝากที่เหลือด้วยล่ะ...ทุกคน "

เปลวเพลิงกอบกุมเริ่มมอดดับ ดุจร่างของผู้ใช้ที่ร่วงล่นลงสู่ผืนพิภพอย่างช้าๆ หยาดน้ำตาสีใสที่ไหลออกมาถูกย้อมด้วยโลหิตสีเข้ม

แบบนี้ พอจะเป็นรุ่นพี่ ที่น่านับถือสำหรับพวกเธอหรือยังนะ

หึ...รักพวกเธอจัง เจ้าพวกเด็กน้อย....

-----

[ผลกระทบเชิงสตอรี่]
ผู้คนที่อยู่ในเขตหอพักหรือใกล้ๆหอพัก 5 ฤดูกาลจะเห็นไฟไหม้ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซลที่ลุกไหม้สักพักก็ดับลงด้วยตัวมันเอง(16 นาที)
*เพิ่มเติม ไฟไหม้ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไร เหมือนเป็นการเก็บกวาดต้นไม้ที่ตายไปแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่เผาบ้านแน่นอน*

ผู้คนที่อยู่ในเขตสถาบันเอสเฟอเทียจะสังเกตเห็นละอองไฟสีอ่อนลอยตามลมมาเมื่อสัมผัสหรือรับรู้ถึงมันจะเหมือนถูกโอบกอดด้วยไออุ่นที่ผ่อนคลายและสบายใจ บาดแผลทางกายจะถูกรักษา

ผู้ที่อยู่ในสนามรบจะพบเข้ากับวงแหวนเวทมนต์ธาตุไฟที่โผล่มาได้เท้าและถูกไฟอุ่นๆ(ไม่ร้อนไม่เผา)รักษาบาดแผลและให้กำลังใจแล้วค่อยๆดับลง

[ผลกระทบเชิงระบบ]
ทุกคนที่อยู่ในสนาม HP/MP +10
ลีโอเนล HP/MP -19

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓮𝓵. @L3One1_ema]

#EMA04 | Night 5 00:06
ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซล

วังวนวสันต์ผันแปร สวนป่าใบไม้แดงแห่งความทรงจำของพวกเราบ้านฮาเซล...

ไม่สิ...บัดนี้มันเป็นเพียงเศษซากความทรงจำของพวกเราไปแล้ว

ร่างของแวมไพร์หนุ่มเทเลพอร์ตกลับมายังที่แห่งนี้เพื่อทำบางสิ่ง ดวงเนตรคู่งามกวาดสายตามองรอบๆเขาวงกตป่าเมเปิ้ลที่ก่อนหน้ามันช่างงดงามและอบอุ่น อบอวลไปด้วยความรู้สึกต่างๆที่พวกเราส่งต่อกันมาเสมอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเรารู้สึกกับที่นี่มากกว่าเป็นเพียงแค่ที่พักผ่อนฆ่าเวลา เรื่องสนุกมากมายที่เราทำไปด้วยกัน ร่วมมือกันเปลี่ยนให้มันเป็นสถานที่แสนสุข ที่หลบซ่อนและการกลั่นแกล้งตามประสา แม้จะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายครั้งกับไม้แดงเหล่านี้แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยเพราะเราควบคุมได้ ที่แห่งนี้เป็นมากกว่าความทรงจำช่วงหนึ่ง...

หากเพียงต้องการเราก็จะมองเห็น...ความทรงจำต่างๆฉายภาพขึ้นมานับไม่ถ้วน ช่างน่าคะนึงหา แม้เราชาวฤดูใบไม้ร่วงมักจะไม่ค่อยแยแสกัน ต่างคนต่างมีโลกของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ไม่เคยทิ้งกัน ราวกับความต่างที่เข้ากันดี

รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้ายามที่นึกถึงเรื่องเหล่านั้น แต่ก็ไม่นานนักเมื่อหันมองกับความจริงที่เกิดขึ้นกับป่าแสนงามเหล่านี้

เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวป่าไม้แสนสวยงามแห่งความทรงจำเหลือเพียงแค่ชื่อในช่วงค่ำคืนเดียว ลีโอเนลเดินเข้าไปเรื่อยๆมองสภาพสถานที่ที่เขารักได้พังลงไปอย่างช้าๆ รากไม้เน่าเสีย ต้นไม้นับร้อยล้มตาย ใบไม้สีส้มแดงแสนงดงามร่วงหล่นลงจนหมด ทำอะไรไม่ได้เลย

แวมไพร์หนุ่มลากเสียงถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงเรียกใครสักคน

" เอนดี้ เธออยู่ไหม "

สิ้นเสียงเอ่ยเรียก แมวตัวสีม่วงที่กำลังใส่ชุดนักเรียนอยู่ก็กระโดนมาตรงหน้าเขา แมวแสนน่ารักของบ้านเราที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็พ่อของบ้านเราชัดๆ แถมชื่อที่ให้เรียกนั่นอีก

ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง สองแขนเอื้อมไปข้างหน้าแล้วอุ้มเจ้าวิฬาร์สีม่วงขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ใบหน้างดงามก้มลงมาถูไถกับแมวตัวใหญ่ในอ้อมกอดคลอเคลียกับอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง

" มีอะไรหรอ " เจ้าตัวในอ้อมกอดเอ่ยถาม

ลีโอเนลอ้ำอึ้งอยู่สักพัก ใบหน้านั้นดูเศร้าหมองก่อนจะเริ่มขบแม้มริมฝีปากแน่น เขาตั้งสติแล้วยอมพูดออกมา

" ต้นไม้พวกนี้ตายกันหมดแล้ว...แถมยังส่งกลิ่นที่ไม่ดีออกมาอีก " เขาเอ่ยเสียงแผ่วลง

" ถ้าฉันจะ— "

" ได้สิ "

เสียงทุ้มหวานเอ่ยยังมิทันสิ้นกลับได้คำตอบรับกลับมาแล้ว ราวกับว่าเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไรทั้งๆที่สภาพขอป่าไม้แดงนี้เละขนาดไหน

" แต่ว่า... "

" ไม่เป็นอะไรหรอก ทำเถอะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้คงแย่กว่าเดิม "

เป็นจริงตามที่แมวตาสองสีพูด ลีโอเนลชั่งใจอยู่หลายวันในขณะที่มองต้นไม้เหล่านี้ ความทรงจำทุกอย่างของพวกเรา ความทรงจำตลอดหลายร้อยปีของคุณพ่อ หากเผาไป มันจะหายไปตลอดกาลไหม...

" ข้าจดจำทุกสิ่งเอาไว้แล้ว "

ราวกลับถูกอ่านความคิดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่ถึงกระนั้นเจ้าแวมไพร์หนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมาได้ นัยน์ตาสีโกเมนมองภาพอดีตสวนเมเปิ้ลที่เขามักมานอนเล่นบ่อยๆอีกครั้งที่บัดนี้มันช่างน่าเวทนา

ฝ่ามือซ้ายเลื่อนไปยังเบื้องหน้า เปลวเพลิงสีสวยถูกจุดประกายและค่อยๆแผดเผาอดีตไม้งามเหล่านี้อย่างช้าๆ แต่ไฟงามลุกพล่ามพวกนั้นกลับดูไม่เหมือนสิ่งที่กำลังทำลายป่าไม้้น่าพวกนี้เลย

ไม่อยากทำลายพวกมันเลย
อยากรักษาทุกสิ่ง...ของเขาเอาไว้

อัคคีพิบัติที่ครั้งนึงนั้นทำลายทุกสิ่งจนพินาศ ครานี้กลับแปรผันกลายไปอัคนีอบอุ่นที่คอยเยียวยาทุกสรรพสิ่งแทน

แม้อดีตไม่งามเหล่านี้จะถูกเผาจนแทบกลายเป็นเศษซากธุลีแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าไม่ใช่ การรับรู้พวกนั้นราวกลับถูกโอบกอดและร่วงลงกลับสู่ผืนดินที่เกิดมา

ละอองจากการเผาซากต้นไม้แดงล่องลอยอยู่กลางอากาศและถูกกระแสลมพัดพาปลิวว่อนไปทั่วเอสเฟอเทีย เปลวเพลิงอบอุ่นโอบกอดผู้คนให้ผ่อนคลายและรักษาตามจุดประสงค์ของผู้ใช้ที่ต้องการรักษาสิ่งสำคัญของคนสำคัญของเขา

" ผมขอโทษนะ...คุณพ่อ "

" ไว้ผม...จะปลูกให้ใหม่นะ "

หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลหลากหลายความรู้สึกท่วมล้นข้างในอกโดยมีวิฬาสีม่วงตัวใหญ่ในอ้อมแขนคอยปลอบประโลมอยู่ข้างกาย

ความรู้สึกนั้นหายวับไปทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่เปลี่ยนไป เปลวเพลิงของเขาเปลี่ยนไป

" ก็ทำได้แล้วนี่ เจ้าน่ะ "

เจ้าของเปลวไฟก้มลงมองอีกสิ่งในอ้อมแขน เขารู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร รู้ดีเลยล่ะ

" รีบกลับไปได้แล้ว เจ้าอยากปกป้องมิใช่หรือ "

เขายิ้มออกมา นั่นสินะ อยากปกป้องทุกสิ่งเอาไว้....

ร่างของทั้งสองเทเลพอร์ตเข้ามาข้างในบ้าน ลีโอเนลวางเจ้าวิฬาร์สีม่วงลงที่เบาะนั่งเล่น

" ฉันไปก่อนนะ "

" ช่วยรอให้ฉันกลับมากอดอีกทีด้วย "

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 End?

แพะรับบาป

ท้องนภาสาดสีแดงราวกับเผยธาตุแท้ของสงครามในครั้งนี้

ความรู้สึกเสียวสันหลังปรากฏขึ้น ในตอนที่ร่างกายของตนทรุดจนต้องใช้ดาบค้ำยันเอาไว้

" ... "

!

ทันทีที่สภาเวทมนตร์ปรากฏตัวพร้อมผู้แปลกหน้า ร่างของคาร์ลอสก็ถูกสูบพลังออกไปจนหมด พร้อมโซ่ที่ลากตรึงร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้

“ อั่กก! ”

โซ่นั้นทำหน้าที่ไม่ต่างจากกำไลระงับเวทมนตร์ มันระงับเวทมนตร์ทุกอย่างในกายของคาร์ลอส

อุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆ ที่เขากระจายสู่นักเรียนนั้นเสื่อมสภาพลง เพราะคาร์ลอสไม่อาจใช้พลังเวทได้อีกต่อไปแล้ว

" เคีย... "

ร่างกายถูกยึดยากขยับ แม้แต่พูดยังทำไม่ได้

แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ตัวการปรากฎมาในตอนสุดท้าย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อขยับให้หลุดออกจากโซ่ที่รัดแน่น แต่เมื่อยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ก็ยิ่งรัดเหมือนใยแมงมุมที่จับเหยื่อ

ใบหน้าของเอลฟ์หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการเปลี่ยนไป ในยามนี้เขาไม่เหมือนเดิม แต่รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม

"นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณซะแล้วคาร์ลอส ดีใจจังเลยนะครับ"

เคียรอนวาดรอยยิ้มทักทายให้กับสภาพแวมไพร์ที่บาดแผลไม่สู้ดีนัก

" เก่งนะครับที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่สภาพแบบนี้คงไม่ขัดขืนอะไรแล้ว "

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้านั้นสมกับผู้ชนะในเกมกระดาน

" ผมจะไม่พูดพล่ำทำเพลงอะไรเยอะมากมาย จงรู้เอาไว้ "

ใบหน้าผู้ผยองในชัยชนะหันไปหาเหล่านักเรียนและประชาชนไลเซลันด์

" ทางสภาเวทมนตร์ขอจับกุม คาร์ลอส เบลค เฟเรซเต้ ในข้อหาผู้เสกคำสาปหายนะและเวทมนตร์โบราณ จนทำให้เกิดผลกระทบวงกว้างต่อไลเซลันด์ จนกว่าจะสอบสวนจนสิ้น บุคคลผู้นี้จะอยู่ในฐานะผู้ต้องโทษประหาร "

รอยยิ้มสะใจปรากฏบนหน้าของผู้นำที่แท้จริงอย่างชัดเจน

หลักฐานความผิดหลายประการถูกกระจายไปทั่วโลกตั้งแต่เมื่อวาน บุคคลที่ใช้เวทมนตร์โบราณสร้างคำสาประดับโลกขึ้นมา คนที่ทำให้ทุกคนในสนามรบโดนลูกหลงจนเสียชีวิตเพราะเวทโบราณ คดีของคาร์ลอสเรียงกันยาวเยียดเสียจนอ่านทีเดียวไม่หมด

" ไม่... "

ดวงตาเบิกโพลงกว้างในยามที่รู้สิ่งที่ตัวเองจะได้รับ กระจกอันเป็นภาพความทรงจำหลากหลายค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงๆจมดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจ ร่างกายเย็นชาวาบไปทั่วผิวกาย มือกำหมัดแน่นเหมือนจะพยายามคว้าไปที่เคียรอนแต่มันก็ไม่เป็นผล

' ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ '

' มันจบแล้วงั้นหรือ.... '

ดวงตาสีแดงทั้งสองข้างมองไปยังเคียรอน

" พวกแกชนะแล้ว... "

"หึ ขอบคุณที่ชมครับ"

แวมไพร์ไม่แม้แต่จะพูดคำใดออกมาหลังจากนั้น เขาเลือกที่จะเงียบและยอมจำนนต่อชะตา

ดวงตาไร้ชีวาหันไปมองตามเสียงเรียก ของเหล่าผู้ที่เอ่ยชื่อของตนออกมา

แต่...มันก็มีเพียงรอยยิ้มบางที่ตอบรับ ราวกับว่านี่คือบทเรียนสุดท้าย ที่เขาอยากจะสอนและฝากมันเอาไว้ กับผู้รอดชีวิตทุกคน

' จงก้าวต่อไป '

' และเข้มแข็งด้วยตัวเองให้ได้ '

ในทันใดร่างของคาร์ลอสก็ถูกสภาเวทมนตร์พาไป และหายไปพร้อมกับความมืดของรัตติกาล

.
.
ทิ้งเอาไว้เพียงภาพสุดท้าย
.
.
โดยที่ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 Hero?

“ไม่จริง…”

เสียงสิ้นหวังของชาวเมืองไลเซลันด์ต่างพึมพำออกมา เมื่อมองเห็นว่าฟากฟ้าที่พวกเขาดีใจได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที กำลังแปรปวนไปเพราะพลังเวทสะสมมหาศาล ลอยวนอยู่กลางท้องฟ้า เตรียมพร้อมจะระเบิดทำลายทุกสิ่งบนดินแดนแห่งนี้!

“ฮะ….ฮะ…”

พวกเขาทุกคนไม่มีใครเหลือเรี่ยวแรงสำหรับต่อสู้อีกต่อไปแล้ว แค่การขยับตัวออกไปจากสนามรบยังยากเย็น ต่อให้ตอนนี้จะมีแรงเหลือพอ ใครจะสามารถหนีไปจากทวีปอันกว้างใหญ่นี้ได้

พอได้แล้ว พอสักที จบทุกอย่างได้แล้ว!!

ไม่อยากสู้ต่อไปอีกแล้ว!!!

“ไม่ใช่ว่าผู้นำของพวกคุณ เฝ้าสอนกันมาว่าไม่ให้ยอมแพ้เหรอครับ?”

!!!?

ท่ามกลางความสิ้นหวัง จู่ๆ กลุ่มคนร่างสูงสวมเครื่องแบบสีดำก็ปรากฎตัวออกมายืนอยู่หน้าชาวเมือง พวกเขาปรายดวงตาสีแดงดำสุดประหลาดหันกลับไปมอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไร้ซึ่งความจริงใจ

“น่าอนาถจังเลยน้า แต่อุตส่าห์ทำได้ขนาดนี้ก็ต้องให้รางวัลสักหน่อย จริงไหมล่ะ เนอะ?”

“ทุกคนเก่งมากครับ เชิญพักผ่อนเถอะ” ชายผมแดงและหญิงสาวตัวเล็กเอ่ยบอก ก่อนที่พวกเขาจะหันไปเผชิญหน้ากับพลังงานเวทมนตร์ตรงหน้า

ทั้งสี่คนร่ายเวทมนตร์ประหลาดออกมา มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังงานธาตุมืดบางอย่าง หนาแน่นเสียยิ่งกว่าความมืดที่แวมไพร์มี ต่อให้อยู่ใต้แสงตะวันพวกเขาก็ไม่หวั่นเกรง

ครืน!

ประตูมิติสีดำขนาดใหญ่ถูกเปิดออก! ลักษณะของมันไม่ต่างอะไรกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง ทันใดนั้นวินาทีต่อมา พลังงานจากมังกรทั้งหมดถูกสีดำกลืนกินไปในชั่วพริบตา!!!????

“นะ นี่มัน…”

“อะไร…กัน”

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันจนไม่ทันได้ทำความเข้าใจ จู่ๆ พลังระเบิดจากซากมังกรที่จะทำลายทวีป กลับถูกกลืนหายไปด้วยมิติสีดำของคนสี่คน ท้องฟ้ากลับมาสว่างไสวอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย ไม่มีเสียงแรงกระแทกใดๆ ไม่มีเสียงระเบิด ทุกอย่างหายไปราวกับว่าไม่เคยมีอยู่…

“อืม~ขอบใจที่เลี้ยง รสชาติของมังกรก็ไม่ได้แย่เลยนะเนี่ย”

หญิงสาวผมเขียวพูดออกมา ใบหน้าของนางแลดูเหมือนคนที่เพิ่งได้กินของอร่อยเข้าไป

พวกเขาสี่คนหันกลับมามองชาวเมืองอีกครั้ง หนนี้ไร้ซึ่งแสงสะท้อนและแรงกดดันจากรอบข้าง ทำให้ทุกคนได้เห็นรูปลักษณ์แปลกตาของบุคคลที่เข้ามาช่วยเหลือ

หูเอลฟ์…? ดวงตาสีดำแดง…? และ….เขา?

ใครกัน????

“โปรดวางใจได้ พวกเรามาเพื่อช่วยเหลือทุกคน”

เอลฟ์ผมทองตรงกลางเอ่ยบอกด้วยเวทกระจายเสียงเพื่อให้ได้ยินกันทั่วถึง

“จากนี้ไป สภาเวทมนตร์จะรับผิดชอบเรื่องทุกอย่างเอง เชิญวางใจได้เลยครับ”

สิ้นสุดคำพูดนั้น ทีมแพทย์จำนวนมากและนักเวทหลากหลายเผ่าพันธุ์ มีทั้งพวกตาสีดำที่ไม่เคยพบเห็น ทั้งเผ่าอื่นๆ เปิดประตูมิติเข้ามายังไลเซลันด์ เพื่อช่วยเหลือพวกเขาทุกคนให้ปลอดภัย

สงครามจบลงแล้ว ความช่วยเหลือได้มาถึงทุกคนแล้ว

สุดท้ายก็แฮปปี้เอนดิ้ง

น่ายินดีจริงๆ นะว่าไหม….เอนเดเลอัส

EMA04 THE END

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

ดินแดนแห่งเวทมนตร์ในฝันแปรผันกลายเป็นสนามรบ คลุกกลิ่นคาวเลือดและซากศพอย่างน่าสยดสยอง มอนสเตอร์จำนวนมากเดินเรียงรายเข้ามารุมล้อม มังกรที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ราวกับว่าพวกมันมีเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะทำลายทวีปนี้มาเนิ่นนานแล้ว

อดทน อดกลั้นเอาไว้ ต้องอยู่ภายใต้เงาของศัตรูผู้ไม่วันวางวาย

เปรียบดั่งสัตว์ร้ายในกรงขัง ที่รอขยี้ขย้ำทุกคนให้ตายเพราะโกรธา

ผู้นำกองทัพฝั่งสถาบันเอสเฟอเทียต่างล้มลุกคลุกคลาน หมดสภาพการต่อสู้ แม้จะพยายามทุ่มสุดตัวมากแค่ไหนพวกเขาก็ยังมี ‘ขีดจำกัด’ ที่ไม่อาจข้ามไปได้อยู่ แตกต่างจาก ‘พวกเรา’

“อุหวา สภาพย่ำแย่กันจังเลยนะ น่าสงสาร น่าสงสาร”

“เอเวอลีน ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอย่างที่ปากพูด ก็เงียบเถอะ”

“อะไรกันยะ! ฉันสมเพชพวกนั้น ก็เหมือนกับความสงสารนั่นแหละ!”

“อย่าเถียงสุภาพสตรีสิครับ คุณวาลัคส์”

“ใช่แล้วๆๆ คนที่เถียงฉันได้น่ะ ไม่อนุญาตให้มีอยู่ จูโน่ยังเข้าใจเลยเห็นไหมล่ะ”

เหล่าบุคคลไม่คุ้นหน้าคุ้นตายืนเถียงกันอยู่บนเนินเขาสูง ประกอบไปด้วยชายร่างใหญ่สวมหมวกเหล็กคุมหัว ชายร่างสูงผมสีแดงแลดูสุภาพ กับหญิงสาวตัวเล็กเจ้าของนามว่าเอเวอลีน

พวกเขามีนิสัยแตกต่างกัน เหมือนกันก็แค่รูปลักษณ์บางส่วนเช่นสีตาและการมีชิ้นส่วนร่างกายประดับด้วยวัสดุเวทมนตร์เทคโนโลยีพิเศษ…

แต่พวกเขา ต่างสวมเครื่องแบบสภาเวทมนตร์ทั้งนั้น

“แม้แต่ผมก็ห้ามเถียงคุณเหรอครับ อิวี่?”

“อะ…!”

ใครบางคนเดินตามหลังเข้ามาพร้อมเอ่ยถามหยอกล้อหญิงสาว ใบหน้าคนถามยิ้มไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่คนถูกถามกลับหน้าซีดเซียว

“ไม่มีทางค่ะ! ถ้าเป็นเคียนี่ล่ะก็ พูดถูกหมดทุกอย่างนั่นแหละ~”

“งั้นเหรอครับ ดีใจจังเลย”

เอลฟ์ผมทองไร้ผ้าปิดตา เดินก้าวขึ้นมาหน้าสุดเพื่อมองดูสนามรบจากมุมนี้ สภาพของมันย่ำแย่มาก ดวงตาสีแดงดำปรายมองความเลวร้ายไร้ที่สิ้นสุด สลับกับสีหน้าสิ้นหวังของชาวบ้าน

ที่เห็นจะยังดูไหวอยู่…คงมีแค่นักเรียนไม่กี่คนที่ไม่อยากยอมแพ้

อยากจะรอดกลับ เชื่อมั่นว่าถ้าเรื่องเลวร้ายตรงนี้จบลง ทุกคนจะสามารถกลับไปเล่นสนุกได้ด้วยกันเหมือนเดิม? การติดอยู่ในลูปของภาพมายานิรันดร์มานาน ส่งผลให้บางคนยังคงยึดมั่นว่าทุกสิ่งจะกลับมาสินะ

นั่นก็ไม่เลว

แต่นั่นไม่มีทางหรอกครับ

เพราะบนโลกนี้ไร้ซึ่งดวงตะวันและจันทราที่โอบกอดพวกคุณไปแล้ว

“พวกเราควรไปกันเลยไหมคะ? หรือรอให้เจ้าพวกนั้นตายหมดก่อน?”

เอเวอลีนถามอีกครั้ง แต่หนนี้จูโน่กลับตอบให้แทน

“ปล่อยให้ตายหมดไม่ได้หรอกครับ ต้องเหลือพวกใจกล้าเอาไว้จำนวนหนึ่ง ตอนที่โลกเปลี่ยนแปลงไปเพราะอะไร จะได้มีพยานสักหน่อย”

“ถูกต้องแล้วครับ อำนาจที่ได้มาซึ่งการซื้อขายหรือยึดครอง มันไม่ถาวรหรอก”

“...”

“ต้องทำให้สิ้นหวังเสียก่อน แล้วปรากฎตัวในยามท้อแท้ นั่นแหละถึงจะเป็นอำนาจที่แท้จริง”

เคียรอนแสยะยิ้ม เมื่อนึกถึงการควบคุมจิตใจคนที่ง่ายดายกว่าการใช้คำสาปหรือเวทมนตร์ แต่เขาก็รู้ว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าตลอดไป หลังจากนี้พอเชื่อใจแล้วค่อยล่ามโซ่ใหม่ ทับอันเก่าไปก็ได้

“ไปกันเถอะครับ ตามที่ตกลงไว้ บุคลากรส่วนใหญ่ให้เข้าไปช่วยเหลือพวกเขารอดชีวิตกลับมา”

“ครับ”

“โอเค้!”

“อืม”

“ส่วนคาร์ลอส…จับเป็นเท่านั้นครับ เพราะเขายังมีประโยชน์อีกเยอะ”

“ถ้ายังมีแรงขัดขืนล่ะครับ?” จูโน่เอ่ยถาม

“อืม…ผมไม่ชอบตัวหมากที่ถูกตัดแขนขาซะด้วย งั้นควักลูกตาสักข้างก็ดีนะครับ ให้สาหัสนิดหน่อย แต่อย่าพิการเลย มันดูใช้งานได้ไม่คุ้ม”

“รับทราบครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านเป็นอย่างดี”

“ได้เวลาแล้ว”

พวกเขาทั้งสี่คนแสดงสีหน้าตื่นเต้นที่จะได้ออกมาบนโลกใบนี้อย่างเหมาะสมมาโดยตลอด ทันทีที่สะสมพลังเวทมาไว้ในร่างกาย เพื่อเตรียมพร้อมเข้าสู่สนามรบ บนใบหน้าของพวกเขาก็ปรากฎเขาดุจดั่งอสุราขึ้นมา…

“ไปจบเรื่องนี้ในแบบที่พวกเราวาดฝันกันเถอะครับ”

.
.
.
.
.
สภาเวทมนตร์เข้าสู่สนามรบ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

'ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้ง ไม่อาจนำพาสันติสุขแท้จริงมาสู่โลกใบนี้ได้'

ในวันต่อไปพวกเราก็ต้องหยิบอาวุธขึ้นมาสู้ โดยที่บาดแผลยังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ วันถัดไปอีกเราอาจสูญเสีย แต่แล้วอย่างไร

วงจรแห่งความทรมานที่เรียกว่าสงครามจะไม่มีวันสิ้นสุดลง

หากปราศจาก...

.
.
.
.

'คงเป็นอย่างที่เจ้าว่าไว้'

จากมุมมองตรงนี้ เราต่างได้มองเห็นความเสียหายมากมายจากยุคสมัยใหม่ที่แสนสงบสุข ภาพมายากำลังเริ่มพังทลาย พวกเขาต่างคิดว่าการได้ชัยเพียงหนึ่งครั้ง หมายความว่าทุกอย่างจะจบลง

ไม่มีทางหรอก โลกนี้ไม่ใจดีขนาดนั้น

วันพรุ่งนี้มอนสเตอร์ตัวใดจะปรากฎ ภัยแบบไหนจะมารุกราน เราไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลย จนกว่าต้องเผชิญหน้ากับมันไปซ้ำๆ

ทุกชัยชนะ แลกมากับจิตใจที่จำยอมจนอยากยอมแพ้

เหมือนในครั้งนี้

ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากมังกรเหล็กไหลถูกกำจัดลงไป ทั่วทั้งสนามรบกำลังเร่งมือช่วยเหลือ เข้ามารักษาคนเจ็บเท่าที่จะทำได้ ปลายแสงจะฟากฟ้ากำลังโปรยปรายลงมาสู่เช้าวันใหม่ พร้อมกับการสลายตัวไปของมังกร...

และสัญญาณของการทำลายล้างที่มันพลีชีพเพื่อครั้งนี้ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...!?

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 ชัยชนะ

โครม!!

ในที่สุดมังกรร้ายก็ได้ล้มลง หมดสิ้นลมหายใจแล้ว!

เสียงดังสนั่นจากการพังทลายของสัตว์ประหลาดใจกลางทวีปไลเซลันด์ เปรียบดั่งเสียงสวรรค์ที่บอกกับทุกคนให้รับรู้ว่า ‘พวกเราชนะแล้ว’

ท้องฟ้ามืดมัวได้เริ่มคลายตัวออก แสงดวงตะวันจากผืนนภาสาดส่องผ่านเมฆครึ้มลงมา บ่งบอกให้พวกเขาได้รู้ว่าความเลวร้าย ความทรมาน ความเจ็บปวดทั้งหมดกำลังจะจบลง พวกเราต่างทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอดมาจากเหตุการณ์ไม่คาดคิดได้ถึงขนาดนี้ หลายวันหลายคืนที่ผ่านมาต้องเผชิญกับอะไร สูญเสียอะไรไปบ้าง ทั้งบ้านอันเป็นที่รัก บุคคลสำคัญมากมาย แม้แต่เวลาที่หลั่งน้ำตาเศร้าเสียใจ ยังไม่มีโอกาสนั้นให้ทำด้วยซ้ำ

ทว่าสัญญาณการสิ้นสุดลงในครั้งนี้ นำพาความรู้สึกหลากหลายมาให้กับผู้คนทั้งสนามรบ ใจหนึ่งรู้สึกปิติยินดีกับแสงสว่างของรุ่งอรุณ ใจหนึ่งหวนเศร้าหมองแด่ผู้วางวายทั้งหลาย มันเป็นความรู้สึกมากมายถาโถมตีเข้ามา ไม่รู้แล้วว่าควรจะยิ้มหรือร้องไห้ในเวลานี้

เคล้ง…

เสียงอาวุธ อุปกรณ์เวทมนตร์ร่วงหล่นลงบนพื้นเมื่อการต่อสู้จบลง บางคนหมดสติ บางคนทรุดหนักจนแทบขยับตัวไม่ได้ ทีมแพทย์ที่ยังเหลือรอดรีบมุ่งหน้ามายังสนามรบ เพื่อช่วยเหลือทุกคนให้ทันเวลา

ห้ามตายนะ อย่าตายเด็ดขาด

พวกเราสู้มาขนาดนี้เพื่อชนะแล้วแท้ๆ

‘จงมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยหัวใจที่มุ่งมั่นจะเห็นแสงสว่างนี้…’

ความสงบสุขมาเยือนพร้อมกับการช่วยเหลือที่ต้องรีบกระจายตัวไปให้ถึงทุกคน ท่ามกลางบรรยากาศเหล่านั้นและซากปรักหักพังแห่งการสูญเสีย หัวใจที่จมดิ่งมานานราวกับว่าได้แหวกว่ายขึ้นมาหายใจได้เสียที

แต่พวกเขาไม่ทางรู้ ไม่มีทางเข้าใจ

ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้งในสงครามนั้นไร้ซึ่งความหมาย

ความสงบสุขจะไม่มีวันยั่งยืน

หากไร้ซึ่งชัยชนะอันเป็นนิจนิรันดร…

.
.
.