٨-١ حکمتیار صاحب د اسلامي فکر له هغو شخصیتونو څخه ګڼل کېږي چې د قرآن کریم د فهم او تفسیر په برخه کې د تدبر، تحقیق او ژور فکر پر اهمیت ټینګار کوي. د هغه تګلاره دا ده چې مسلمان باید یوازې په نقل او روایت بسنه ونه کړي، بلکې د قرآن کریم آیتونه په خپله مطالعه کړي، د عربي ژبې د قواعدو،
مجید قرار که رښتیا خپل دریځ لري، نو باید روښانه یې بیان کړي، نه دا چې تل پر نورو نیوکې وکړي او هرچاته خوله واچوی. که د مبارزې ادعا لري، او د بل چا له لوری نوی ګمارل شوی تر څو د افغانانو تر منځ نفاق جوړ کړی، نو عملي لاره دې خپله وښيي. یوازې پر نورو بریدونه د حل لاره نه ده.
رښتیا هم، یوشخص چې د بد اخلاقۍ ټول ریکارډونه مات کړي وي، هغه نه د چا له خبرو وېرېږي او نه د خپل تېر شرم احساسوي.
هغه متل دی: له سلو غیرتي کسانو مه وېرېږه، خو له هغه چا وېرېږه چې نه شرم لري او نه حیا.
بېحیا انسان د هرې پولې د اوښتو جرئت لري، خو باحیا انسان تل خپل حد او ادب پېژني.
@NoorMohammadZI2 په رښتیا هم چي عقده او حسد انسان بي فکر او د عقل د ذوال سر مخ کوي.
حکمتیار کله قدرت ته رسیدلی؟ او بیا کم زوی یه تر اوسه رسمي وظیفه کړي؟
تاسي په جهل او تعصب کي دمره غرق شوي یاست چی الله تعالی نور هغه عقل هم درنه اخیستی.
مشره! ته د شجاعت، استقامت او اسلامي ارزښتونو یو سمبول یې. ستا زړورتیا، ثابت قدمۍ او د حق د لارې مبارزې ډېر مسلمانان الهامولي دي. الله تعالی دې په عزت، روغتیا او بریا کې نور هم زیاتوالی راولي.
♥️حفظهالله
په اسلام کې د وړې نجلۍ نکاح جایزه نه ده
ما غوښتل دا لیکنه خلاصه کړم، خو دومره په زړه پورې وه چې خلاصه یې ممکنه نه وه. هیله لرم چې په دقت یې ولولئ، تر څو نه زموږ دین تحریف شي، نه د دین په نامه غلط اعمال توجیه شي، او نه څوک له دین څخه ناسمه استفاده وکړي.
د وړو ماشومانو نکاح هم د فطرت خلاف عمل دی، هم د قرآن د څرګندو لارښوونو خلاف، چې رشد یې د نکاح د صحت لپاره شرط ګڼلی، او هم د هغه هدف خلاف چې قرآن د نکاح لپاره ټاکلی دی (چې د اولاد درلودل دي). هم د هلک او نجلۍ په اړه جفا او ظلم دی او هم د هغوی له ژوند سره لوبې کول دي.
د خپلې خوښې خلاف او په زور نکاح بدې پایلې لري. که په زور د هر چا، او په ځانګړې توګه د یتیم مال خوړل حرام وي، نو د ماشوم او په ځانګړې توګه د یتیم دا حق او اختیار ترې سلبول چې د خپلې خوښې د ټول ژوند همسفر انتخاب کړي، سل ځله د مال تر غصب ستر جرم او ظلم دی.
په زور نکاح کول او د خپلې خوښې له خاوند سره له نکاح څخه مخنیوی، هم پر الله تعالی او د آخرت په ورځې د ایمان منافي عمل دی او هم په ټولنه کې د فتنو او اخلاقي مفاسدو باعث او عامل.
اسلام د نکاح لپاره د ایجاب او قبول شرط ایښی دی؛ دا شرط بلوغ او رشد ایجابوي. تر بلوغ وړاندې ایمان هم اعتبار نه لري. د کافر او مشرک اولاد هم جنت ته ځي. که د دوی ایمان او عدم ایمان د اعتبار مدار نه وي، نو د نکاح معاهده به یې څنګه معتبره وي؟!
آیا د نکاح د صحت لپاره اساسي شرط بلوغ (ځواني او پېغلتوب) دی، او که د وړې نجلۍ نکاح هم جایزه ده؟
په نکاح کې د ایجاب او قبول شرط څه معنا لري؟ آیا دا شرط د وړو او نابالغو له نکاح سره تعارض نه لري؟
هغه څه ته چې موږ بلوغ وایو، قرآن دا حالت په کومه صیغه یاد کړی دی؟
آیا د قرآن په لارښوونو کې داسې څه شته چې د هر بالغ نکاح صحیح وګڼي، که څه هم د عقل او درایت له پلوه دومره کمزوری وي چې ونه شي کولای یوه روغه کورنۍ جوړه او مدیریت کړي؟
که له جنسي پلوه د معذور نکاح شرعي اشکال لري، نو له عقلي پلوه د معذور نکاح به څنګه صحیح وي؟
آیا د هر مالي او اجتماعي عقد او تړون د صحت لپاره د اړوندو لوریو رضایت او موافقه اساسي شرط نه دی؟ که داسې وي، نو بیا د ماشوم عقد څنګه جایز ګڼل کېدای شي؟
د دې معنا څه ده چې قرآن د نکاح کوونکو نارینه وو لپاره د «محصنین» او د نکاح کېدونکو مېرمنو لپاره د «محصنات» صیغې غوره کړې او کارولې دي؟
بشپړ متن په وېب سایت کې لوستلای شئ.
دا هغه پوښتنې دي چې دقیق ځوابونه یې له موږ سره مرسته کوي تر څو د اسلام له نظره د نکاح په حقیقت پوه شو
حکمتیار
بشپړ متن په وېبسایټ کې لوستلای شئ
https://t.co/G1OuTIsXZN
پس از بازنگری متن مقاله محترم حکمتیار در رابطه به نکاح دختر نابالغ به این نتیجه رسیدم که برخلاف بسیاری از نوشتههای معاصر در این موضوع، تلاش میکند بحث را از مجادلات صرفِ روایی به مبانی قرآنی منتقل کند.
مهمترین نقطه قوت مقاله آن است که استدلال خود را از قرآن آغاز میکند، نه از روایات. نویسنده ابتدا به آیات مربوط به نکاح، رشد، مسئولیتپذیری و تشکیل خانواده توجه میکند و سپس روایات را در پرتو این اصول قرآنی مورد بررسی قرار میدهد.
محور اصلی مقاله، آیه ششم سوره نساء است که در آن، علاوه بر «بلوغ النکاح»، شرط «رشد» نیز مطرح شده است. نویسنده میکوشد نشان دهد که قرآن میان بلوغ زیستی و اهلیت لازم برای پذیرش مسئولیتهای زندگی خانوادگی تفاوت قائل است. این بخش، به نظر میرسد قویترین و ارزشمندترین بخش مقاله باشد؛ زیرا استدلال اصلی مقاله بر همین مبنا استوار است، نه صرفاً بر مناقشه درباره سن عائشه رضیاللهعنها.
همچنین مقاله، نکاح را صرفاً رابطه جنسی نمیداند، بلکه آن را نهادی برای تشکیل خانواده، تربیت فرزند، استمرار نسل و پذیرش مسئولیتهای اجتماعی معرفی میکند؛ برداشتی که با مجموعهای از آیات قرآن هماهنگی قابل توجهی دارد.
در بازخوانی مقاله، برخلاف برداشت اولیهای که ممکن بود از برخی عبارات حاصل شود، هیچ حملهای به اصل علم حدیث یا به محدثان مشاهده نکردم. برعکس، نویسنده از تلاش محدثان در پالایش روایات، تشخیص احادیث ساختگی و حفظ میراث حدیثی با احترام یاد میکند. نقد مقاله متوجه برخی روایات مشخص و نیز پدیده جعل حدیث است، نه متوجه اصل علم حدیث یا شخصیت محدثان.
در خصوص روایت مشهور سن عائشه رضیاللهعنها نیز نویسنده صرفاً به اظهار نظر اکتفا نکرده، بلکه مجموعهای از استدلالهای قرآنی، تاریخی و حدیثی را مطرح کرده است؛ از جمله بحث رشد، تعارضهای تاریخی، اختلاف برخی گزارشها، مسئله هشام بن عروه و بررسی شواهد مرتبط با سن اسماء رضیاللهعنها. بنابراین، مقاله یک استدلال چندلایه ارائه میکند، نه یک ادعای صرف.
البته این نکته نیز باید مورد توجه باشد که بسیاری از محدثان و فقیهان اهل سنت همچنان روایت مشهور را صحیح میدانند و استدلالهای مطرحشده در مقاله را برای رد آن کافی نمیشمارند. از این رو، مقاله وارد حوزهای میشود که محل اختلاف علمی است. با این حال، وجود اختلاف نظر علمی به خودی خود از ارزش استدلالی مقاله نمیکاهد.
با توجه به ماهیت مقاله، انتظار پرداخت تفصیلی به همه دیدگاههای تفسیری، فقهی، تاریخی و حدیثی واقعبینانه نیست. اگر نویسنده میخواست همه این مباحث را با تفصیل کامل بررسی کند، حاصل کار دیگر مقاله نبود، بلکه کتابی مستقل میشد. از این جهت، حجم استدلالها و میزان بسط مطالب را برای یک مقاله کافی و متناسب میدانم.
به نظر من، مقاله از سه جهت دارای اهمیت است:
۱. بازگرداندن بحث به مبانی قرآنی.
۲. برجسته ساختن مفهوم رشد در کنار بلوغ.
۳. ارائه استدلالی منظم برای بازنگری در برداشت رایج از نکاح کودکان و روایت مشهور سن عائشه رضیاللهعنها.
نکات قابل توجه دیگر عبارتاند از:
- مقاله متعرض محدثان نشده است؛ بلکه صریحاً از تلاش آنان در پالایش و تنقیح روایات تقدیر کرده است.
- استدلال مقاله درباره سن عائشه رضیاللهعنها صرفاً بر یک ادعا استوار نیست؛ بلکه مجموعهای از قرائن قرآنی، تاریخی و حدیثی را در کنار یکدیگر قرار داده است، هرچند درباره نتیجه نهایی آن همچنان میان پژوهشگران اختلاف وجود دارد.
به نظر من، مهمترین امتیاز مقاله این است که بحث را از محور «یک روایت خاص» به محور «معیار قرآنی اهلیت ازدواج» منتقل میکند. حتی اگر خواننده با نتیجهگیری نویسنده درباره سن عائشه رضیاللهعنها موافق نباشد، باز هم ناچار است با استدلال قرآنی مربوط به «بلوغ النکاح» و «رشد» مواجه شود. این همان نقطهای است که به مقاله ارزش علمی و فکری میبخشد.
مولانا حنفی