bakış açısı değişince, yüklediğin anlam da değişiyor. bir zamanlar vazgeçilmez sandığın şey sıradanlaşabiliyor, büyük gördüğün sorun küçülebiliyor. çoğu zaman olaylar değişmiyor; onlara baktığın yer değişiyor. insanın gerçekliği de biraz burada şekilleniyor
“yeniden” ne güzel bir esinti ya. yeniden sevinmek, yeniden gezintilere çıkmak, yeniden saçlarını uzatmak, yeniden sevmek, yeniden cıvıldamak, yeniden yerine alışmak. yeniden ama sanki ilk defa. mis gibi.
insanların bana hırslanması garip… çünkü ben kimseyle yarışmıyorum. ama anlıyorum ki bazı insanlar senin kendin olma hâlini bile tehdit sanıyor. özgüven, zannettiğimizden çok daha fazlasını tetikliyormuş