İnsanları üslubundan tanıyorum. Bu bir meziyet değil elbette. Hakikatten bir kimsenin üslubu,onun kalbini de ayan ediyor. Üslubu temizse,kendi de temizdir; zarifse,kendi de zariftir. İncitmiyorsa kelimeleri,kalbindeki hisleri de yumuşacık ve narindir.
“Çok erken geçtik hayattan. Çok çabuk yorulduk. Oysa henüz yarısına bile gelmedik yaşamın. Her şeyi anlamanın verdiği yorgunluk bu. Erken yorulduk, genç ihtiyarladık.”
Jeolojide “fay” diye bir kavram var. Toprak altındadır. Kırıldı mı,felakete yol açar. İnsanda da “ar” denilen bir kavram var. “Damardadır” çatladı mı felakete yol açar.