FİLİSTİN DAVASI YARGILANAMAZ!
İsrail’le ticareti ve akan petrolü sorgulamak suç değil, insanlık görevidir!
Soykırımın ortaklarını teşhir ettiği için yargılanan Filistin dostu Yasemin Sürücü’nün karar duruşmasındayız.
Vicdanı ve hakikati savunmak için tüm Filistin dostlarını dayanışmaya çağırıyoruz!
🗓️ 3 Kasım 2026 Salı
🕘 Saat: 09.30
📍 İstanbul 19. Asliye Ceza Mahkemesi (Çağlayan Adliyesi)
İran’ın Direnişi ve Meşruiyeti: ABD-İsrail Bu Krizi Nasıl Aşacak?
İran İslam Cumhuriyeti son sekiz ay içinde ABD-İsrail’den “çok ağır” iki darbe yedi. Bu darbelerden biri “diplomatik” diğeri “askeri” alandaydı. Hem 12 gün savaşında hem de 28 Şubat’ta “masadayken” vuruldu. İnkılap lideri de dahil olmak üzere sistemin omurgasını oluşturan isimler katledildi. ABD-İsrail bloğu buna “kafa kopartma” stratejisi demişti ama doğrusu “kafalar kopartma” stratejisiydi. Henüz bir ay önce “iç karışıklıklarla” çalkalanmış bir ülkenin kafaları koparıldığında çökeceği; çökmese bile sarsılacağı ve sistemin bütünlüğünü koruyamayacağı öngörülmüştü.
Ne var ki, başlangıçta çok ağır görünen bu iki darbenin ikisi de zamanla İran için “avantaja” dönüştü. Masada vurulması İran’a küresel bir “meşruiyet” kazandırırken, siyasi ve askeri bütünlüğünü koruyup saldırılara cevap verebilme kabiliyetini koruması meşruiyetin sempatiye ve yer yer “hayranlığa” evrilmesine neden oldu. Halkın bütün farklılıkları bir kenara bırakıp sistemin etrafında kilitlenmesi ise ABD-İsrail bloğunun ümitlerini neredeyse bitme noktasına getirdi. Öyle ki, Hamaney’in canlıyken yapamayacağı şeyi toplumda oluşan psikolojik iklim kendiliğinden yaptı: Ayetullah Mücteba Hamaney devrimin lideri oldu.
Sahne şuydu: Bir tarafta diplomatik çözüme ulaşmak için (Umman Dışişleri Bakanı’nın ifadesiyle) gerekli bütün adımları atmış ve anlaşma “imza” noktasındayken saldırıya uğramış bir İran vardı. Diğer tarafta ise biri “soykırım” diğeri “epstein dosyalarıyla” tanımlanan ABD-İsrail. Yani “Soykırımcı Epstein Koalisyonu”.
Sahne öyle kurulmuştu ki, tarafsız kalmak mümkün değildi. Adeta bütün dünya farklı ölçülerde İran’ın yanında durdu. Dediğim gibi, İran halkının ve liderlerinin “Savaşırız, ölürüz, teslim olmayız!” şiarı etrafındaki sarsılmaz direnişi, İran’ın Epstein koalisyonuna karşı verdiği mücadeleye olan saygıyı artırdı.
Bu noktaya kadar özetlersek: ABD-İsrail henüz daha savaş bitmemişken iki stratejik yenilgi aldı. Birincisi halkın sistemin etrafında kenetlenmesi, ikincisi de Ayetullah Hamaney’in genç halinin İran’ın başına geçmesi. İran kendi imkanlarını sonuna kadar kullansa her ikisini de başaramazdı. Sahne Siyonist cephe için trajikti. İran’ın “Hürmüz” politikası, “doları” ve finans kapitali hedef alan hamleleri bu trajediyi daha da derinleştirdi. Buna bir de direniş ekseninin, bölge halkları için “umut eksenine” dönüşme ihtimali eklenirse bu trajedinin onlar için felakete dönüşme ihtimali vardı.
Epstein koalisyonunun önündeki soru şuydu: Bu sahne nasıl tersine çevrilebilirdi?
Cevap 4 Mart 2026 tarihinde Lindsay Graham’dan geldi: Savaşın adı yeniden çerçevelenmesi gerekiyordu. İran için şöyle dedi: "Suudi Arabistan'daki Sünni İslam'ı yok edip yerine Şii İslam'ı getirmek istiyorlar.”
Bu savaş İran-ABD & İsrail savaşı olmaktan çıkarılıp "Şii İran-Sünni Müslüman ülkeler" savaşı şeklinde yeniden adlandırılabilirse tablo tersine dönebilirdi.
Fakat bunun da bir maliyeti vardı. Körfez ülkeleri “arkadan” her türlü desteği veriyor ama öne çıkmak istemiyordu: Dünyanın en iyi korunan İsrail hava sahasını aşan İran füzeleri bu ülkelerin başkentlerine düşmeye başladığında onları kim koruyacaktı? Görmüşlerdi ki, ABD İsrail’i bile koruyamıyordu.
Bu isteksizlik üzerine 6 Mart 2026’da Graham tekrar konuştu. Bu sefer dili değişmişti. Daha önceki “Sünni İslam’ın koruyucu meleği” gitmiş yerine marabasını tehdit eden “ağa” gelmişti. Şöyle dedi:
“Anladığım kadarıyla Krallık, bölgeyi terörize eden ve 7 Amerikalıyı öldüren barbar ve terörist İran rejimini sona erdirmek için yapılan çabalara yetenekli ordusunu dahil etmeyi reddediyor. Soru şu: Amerika Birleşik Devletleri, ortak çıkar çatışmasına girmeye yanaşmayan Suudi Arabistan Krallığı gibi bir ülkeyle neden savunma anlaşması yapsın?”
Suud rejimi, çekinceleri ve kaygıları olsa da, Graham’ın ne demek istediğini çok iyi anladı. Ama bu taşın altına elini koymak yine de kolay değildi. Eğer böyle bir işe girişilecekse iki şart gerekiyordu: Birincisi İran’dan rahatsız olan her ülke işin bir ucundan tutmalıydı; Suud bu işi yalnız yapamazdı. İkincisi de İran’a doğrudan ateş açmanın “meşruiyet” zemini kurulmalıydı. Riyad toplantısı bu zemini oluşturabilirdi. Tam da İran’ın enerji tesislerinin vurulduğu gün 12 ülke bir araya geldiler ve malum bildiriye imza attılar. Hep bir ağızdan İran’ı kınadılar.
ABD’den tek kelime söz etmeyen bildiri savaşı yeniden tanımlıyordu: İran, İslam ülkelerine saldırıyordu! Bakanların yanında götürdüğü “gazeteciler” bunu halka anlatmalıydı. Propaganda başladı: Bir taraf İran’ın bölgeye verdiği “ekonomik zararı” anlatacak, diğer mecrada ise İran’ın "Şii” hedeflerinden söz edilecekti!
Anlatılanlara bakılırsa, Körfez ülkeleri sütten çıkmış ak kaşıktı. ABD ve İsrail sanki İran’ı Mars’tan vuruyordu; sanki her birinin ülkesinde ABD üsleri yoktu. İran sanki masadayken saldırıya uğramamıştı da bir sabah uyanmış ve çıldırmış gibi sağa sola saldırmaya başlamıştı: Kendisiyle birlikte bütün bölgeyi de batırmaya ahdetmişti! Verilmek istenen mesaj şuydu: Aslında İran, İsrail’i değil İslam ülkelerinin ekonomisini vuruyordu!
Derdi İsrail filan değildi! Yine bir “tiyatro” ile karşı karşıyaydık! İran, İsrail’i bahane ederek “Sünni” ülkeleri hedef alıyordu. Eğer durdurulmazsa kim bilir, Kudüs’ü de işgal eder, oraları da “şiileştirir”di. Lindsay Graham haklıydı belki de: Şii İran İsrail’e karşı değil, Sünni İslam’a karşı savaşıyordu! Taşlar yerine oturuyordu.
Fakat bütün bunlar olup bitmeden bir hafta önce Ebu Ubeyde sahneye çıktı. Lindsay Graham’ı dinlemiş ve bunların olacağını görmüş gibiydi. Kassam Tugayları sözcüsü şöyle dedi: “İran İslam Cumhuriyeti bugün tüm İslam ümmeti için ileri bir savunma hattını temsil etmektedir.”
Ebu Ubeyde’nin sesi Gazze’den bütün bir bölgeye uyarıydı.
Şimdi şu tarihi soruyla karşı karşıyayız: Ümmet Lindsay Graham’ın sözüyle mi hareket edecek yoksa Ebu Ubeyde’nin mi?
🔴İŞGALCİ ORDUNUN TÜRK VATANDAŞI ASKERLERİNİ İFŞA EDİYORUZ!
💢 Daha önce defalarca gündeme gelen siyonist ordudaki Türk vatandaşlarından biri: Türkiye’de Nergiz Tunç, İsrail’de Narkis Tunch adıyla bilinen kişi.
💢 İsrail’de Moshe Sharett’te eğitim gördükten sonra zorunlu askerliğe başlayan Nergiz Tunç, Netanya’da yaşıyor.
💢 İsrail’de kadınlar için zorunlu askerlik yaklaşık 2 yıl. Ancak Tunç’un 2022’den beri aktif askerlik yaptığı, yani zorunlu sürenin ötesinde “keva” (kadrolu / profesyonel asker) statüsünde orduda kaldığı görülüyor.
💢 7 Ekim sonrası Gazze işgali sırasında da İsrail ordusunun parçası olan Tunç, böylece Gazze’deki yıkım ve katliam sürecinde görev alan askeri yapı içinde yer aldı.
💢 Kudüs’te Ağlama Duvarı önünde, İsrail bayrağı altında, askeri törenlerde ve arkadaşlarıyla üniformalı görüntüleri bu gerçeği açıkça ortaya koyuyor.
💢 Kendi hesaplarında askerlik izlerini gizlemeye çalışsa da bu görüntüler arkadaşları ve ailesinden iletişimde olduğu görülen bir başka İsrail ordusu askeri ve çifte vatandaş kardeşi Hülya Tunç’un paylaşımlarıyla ortaya çıkıyor.
💢 Tiktok’ta “o hâlâ Türkiye’den genç bir kız” imajı çizen Tunç’un, aynı zamanda 7 Ekim sonrası da İsrail ordusundaki profesyonel kariyerini sürdürmesi, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığını bir kamuflaj ve ikinci sığınak gibi kullandığını gösteriyor.
🔻 ÇAĞRIMIZI TEKRARLIYORUZ:
Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olup işgalci bir orduda, soykırım ve işgal suçunu icra eden siyonist çetede görev yapanlar tespit edilsin!
- Bu kişiler vatandaşlıklarından çıkarılmalı,
- Yargı makamları derhal harekete geçmeli,
- Soykırım suçlarıyla anılan bir orduda görev yapanların Türkiye’yi güvenli liman olarak kullanmasına izin verilmemelidir.
Türkiye, işgalci orduların askerleri için bir sığınak değildir!
Bakara 159-160:
"...Hakikati gizleyenler var ya işte onlara hem Allah lânet eder hem de bütün lânet edebilenler lânet eder. Ancak tövbe edip, durumlarını düzeltenler ve gerçeği açıklayanlar başkadır. Onları bağışlarım; çünkü ben tövbeleri çokça kabul edenin,esirgeyenim.."
"Allah'ın Laneti Yalancıların Üzerine Olsun"
Altay Cem Meriç, Abdulkadir Şen ve Benzeri Tekfircilerin; Abd-israil'e karşı savaş veren Direniş Cephesine düşmanlık yaratmak için Şehid Hasan Nasrallah'a attıkları iftirayı ve söyledikleri yalanları izleyebilirsiniz.
Sen beni bilmezsin, ben de seni bilmem tanımam. Belli ki zanla hüküm vermekten korkun yok, belki kuldan utanırsın diye yazıyorum: Şii değilim. Şii olsam da bundan ne gocunurdum ne de onur duyardım. Şiiler kardeşimdir; Amerikancıları hariç. Sünniler de kardeşimdir, onların da Amerikancıları hariç. Yine de her ikisini de asıl hasmım bilmem. Asıl hasmım Amerika'dır. Çünkü bölgemizde ABD varlığı devam ettikçe Amerikancılık da bitmez.
Varlığını ABD'nin bölgede kurdığu düzene bağlayanlar kaygı ve korku içinde. Bu kaygıları hiç bitmeyecek, daha da artacak. Bu mücadelenin sonunda -er ya da geç- ABD bölgemizden kovulacak ve direniş cephesi muuzaffer olacak Allah'ın izniyle.
İran Sokakları ve Savaşın Kaderi
Bugün savaşın 7. günü, bir hafta geride kaldı. Askeri ya da stratejik açıdan pek çok şey söylenebilir. Ama savaşın kaderini belirleyecek gelişme İran sokaklarında yaşanıyor. Milyonlarca kişi evlerine girmiyor, sokaklarda sabahlıyor. Geçen Meşhed'deki yürüyüşün uzunluğu 20 km idi. Bu arada gece gündüz ağır bombardıman altında olduklarını söylememe gerek yok sanırım.
İran'da "kan", "kılıç", "gözyaşı", "yalnızlık", "sadakat" ve "kahramanlık" kavramlarıyla örülü bir politik hafıza var. Semboller, mersiyeler, ritüeller derin ve tarihsel anlamlar taşıyor. Örneğin yürüyüşlerde gördüğünüz "el" vefa, cesaret ve fedakarlığın simgesi Abbas'ın elidir. Abbas demek kahramanlık ve bağlılık demektir.
Yezid'in ordusu su yolunu kesince düşman askerleriyle çarpışarak suya ulaşan ama kendisi de susuzluktan takati kesilen Abbas sudan bir yudum dahi almamıştır: İmam'ı içmeden kendisinin içmesini hürmetsizlik bilmiştir. Bu uğurda düşmanla savaşmış, iki kolunu kaybetmiş, düşman okları ve kılıçlarıyla şehadete ulaşmış ve maalesef suyu Hüseyin'e ulaştıramamıştır. Sakî sözcüğü Hüseyin yaşasın diye kendini feda etmenin simgesi olmuştur. Hüseyin de ceddi Muhammed'in şiarları ayakta kalsın diye kendini feda etmiştir. Burada anlatmakla bitmez, Kerbela'daki herkesin ayrı bir hikayesi vardır; her bir hikayenin ayrı bir sembolü, savaş sahnesinde ayrı bir görevi vardır. Fakat her hikayenin ruhunu fedakarlık ve kahramanlık oluşturur. Her birinin öyküsü kanın ve gözyaşının öyküsüdür. Kerbela'dan beri sine vurmak ve ağlamak bir kültür olmuştur. Ama sıradan bir dövünme, sıradan bir göz yaşı değildir bu. İmam Humeyni "Bizim gözyaşımız siyasidir" demişti. Nitekim bu devrimi de sine döverek ve ağlayarak yaptılar.
Bir de tabii ki, "yalnızlık" var; yalnızlık ve terk edilme. İran'daki siyasal hafızanın merkezi kavramlarındandır bunlar. Yalnızlığın simgesi Müslim bin Akildir. Yalnız bırakmanın ise Kufe şehri. Kufe, onursuzluğun ve kaypaklığın simgesidir. Kerbela'ya kadar gelebilenler üç ateş çemberinin üçünden de geçmiştir: "Zer", "zor" ve "tezvir". Hepsinin yakıcılığı ayrıdır ama belki de en zoru tezvirdir. Buralardan geçilirken, kimlerin nasıl döküldüğüne şahit olmuşlardır. Her bir detayı ayrı bir imtihan, ayrı bir derstir.
Dediğim gibi bunlar anlatmakla bitmez. Ama İran'da bugün tarih yeniden yaşanıyor. Her bir mersiye gerçek oluyor. Çağın Yezid'i karşılarında yine biat istiyor. Allah'ın takdiri işte, Seyyid Ali Hamaney son konuşmasında aynen Hüseyin'in diliyle konuşuyor: İran gibi bir halk Trump gibi birine biat etmez diyor. Güvenli bir sığınağa gitmeyi de reddediyor; devrimin şiarları için kendini ve ehl-i beytini feda ediyor. Geçen hafta bugün, Kerbela mersiye olmaktan, ağıt olmaktan, kürsülerde anlatılan bir şey olmaktan çıkıyor. Sahne yeniden kuruluyor: Hüseyin orada yatıyor, Yezid karşılarında kılıcını sallıyor.
İşte tarih tam bu anda durmuştur. Sahne yeniden kurulmuş, zaman bu anda donmuştur. İnsanlar hafızalarının ta derinliklerinden bir şeyi fark etmişlerdir: Bu sefer Hüseyin'in intikamı alınabilir. Yezid'in sarayı başına yıkılabilir. İmamları "Bu millet Trump gibi birine biat etmez!" deyip öyle gitmiştir. Üstelik ellerini boş da bırakmamıştır.
Hüseyin orada yatıyor, Yezid karşılarında kılıcını sallıyor. Kerbela görev dağılımını yapmıştır:
Ayetullah Hamaney'in kanı halkı birleştiriyor. ABD ve müttefiklerinin planı çöküyor: Milyonlarca insan meydanlara çıkıyor ve yıllardır yapılan "halk molla rejiminde esir" propagandasını sloganlarıyla yıkıyor: “Mi cengîm, mimîrîm, zillet nemi pezirîm” (Savaşırız, ölürüz, zilleti kabul etmeyiz)
Devrim muhafızları yedi düvelle savaşırken halk devrime muhafızlık ediyor.
Her şey İlahi bir plan dahilinde, tarihsel bir tutarlılık içinde, kendi menziline doğru ilerliyor.
@sehid_kiraz Düzeltme için de Allah razı olsun, rabb'im âdil şahitler olarak bizden emanetini alsın inşaallah. Doğruluk ne güzel erdem... Ellerine emeğine sağlık kardeşim.🌿
"HİKAYEYİ İTTEN DİNLERSEN, ASLANI DÜŞMAN BİLİRSİN"
Müslüman ülkelerin Filistin'i yalnız bıraktığı coğrafyamızda, Abd-israil ile tek başına savaş veren İran, birtakım hocalar tarafından hedef alınıyor
Aynı İran için, şehit olan Hamas liderleri müspet konuşuyor. Kime inanırsınız?
Allah biliyor ki biz sizi direndiğiniz için sevdik. O füzeleri ateşleyemeseydiniz de severdik. Füzeleriniz Tel-Aviv’e düşmeseydi de severdik. Onlar füze değil “soba borusu” olsaydı da severdik. Bize kazanmayı vaat ettiniz ama yenilseydiniz de sizi severdik. Siz bize bu yolda kazanmanın da öldürülmenin de zafer olduğunu öğrettiniz.
Siz bize mazlumlar ve mahrumlar için ölmeyi öğrettiniz.
Ümmet neydi, birlikte ağlayan birlikte gülen insanlar değil miydi? Allah biliyor ki, biz sizinle güldük sizinle ağladık.
Biz sizin korkmayan, uzlaşmayan, bütün yalnızlığınıza ve çaresizliğinize rağmen “Zillet bizden uzaktır!” diye haykıran temiz sözlerinize aşık olduk. Bu rezil dünyada, koltuklarına tapan sefil liderlerin kirlettiği bu dünyada sizin tertemiz kalışınıza aşık olduk. “Bizi neyle korkutuyorsunuz? Eğer bizi açlıkla korkutuyorsanız biz Ramazan’ın çocuklarıyız, eğer bizi ölümle korkutuyorsanız biz Kerbela’nın çocuklarıyız” deyişinize aşık olduk. Ramazan orucunda şehadete verdiğiniz selama aşık olduk.
Allah’a biliyor ki, biz sizi bu savaşı kazanacağınızı umut ederek sevmedik. Bu savaşa girdiğiniz için sevdik. Tutuklansanız ve sürgün edilseydiniz de severdik. Zincirlenip diyar diyar dolaştırılsanız da severdik. Sizi taşlasalar ve horlasalar da severdik. Biz sizin Allah’tan başka kimsenin önünde boyun eğmeyişinizi sevdik. Üstünüze atılan onca iftiraya Yusuf gibi sabretmenizi sevdik. Herkesin lanetlediği, satıp kurtulmak istediği “nehirden denize” şiarının gerçekleşeceği günü Yakup gibi bekleyişinizi sevdik.
Ey direnişimizin şehid liderleri!
Sizinle yenilmek güzel. Sizinle kazanmak güzel. Sizinle ağlamak ve gülmek güzel. Sizi sevdiğimiz için linç edilmek, iftiraya uğramak güzel. Sizinle hayat da güzel ölüm de güzel. Sizinle olmanın başı da güzel sonu da güzel.
Allah bizi sizden ayırmasın.
Amerika’ya ve Amerikancılara söylüyorum: İran boğazınızda bir kılçık, hevâ ve hevesinize saplanmış bir diken olarak kalmaya devam edecek. Kininiz her gün biraz daha büyüyecek. Her geçen gün daha da çok nefret edeceksiniz. Daha çok hesap yapacak, daha çok plan kuracak, daha çok yalan söyleyeceksiniz. Bir umutla yeni şeyler deneyeceksiniz. Sonra denediklerinizi unutup bir kez daha deneyeceksiniz.
Demiyorum ki, tamamen başarısız olacaksınız. Hayır! Her defasında sizi umutlandıran bir şeyler olacak. Yaklaşacak ama tutamayacaksınız. Dokunacak ama teslim alamayacaksınız. Öldürecek ama boyun eğdiremeyeceksiniz. “Oluyormuş gibi olması” nefretinizi umudunuzdan daha fazla büyütecek. Kibriniz bir türlü tatmin olmayacak. Kininiz kibrinizden her zaman daha büyük olacak. Mahmut Derviş direnişin bitmeyecek olmasından duyduğunuz nefretinizi mısralarında öylesine güzel yazmıştı ki, kininizi daha da artırmıştı: “Kaydet! Arap’ım/Kartımın numarası Elli bin/Sekiz çocuğum var/ Dokuzuncusu da yolda, yaz sonunda burada!/ Kızıyor musun?”
Biliyorum hayatta en çok arzu ettiğiniz şey petrolü, enerji yollarını, nadir elementleri filan ele geçirmek değil. En çok arzu ettiğiniz şey kişiliğimizi ve bilincimizi ele geçirmek. Sizin karşınızda “küçük” olduğumuzu kabul etmek! Hatta bizi yaşatmak istediğinize de eminim. Öldürmek değil ödüllendirmek istiyorsunuz. Kibriniz öylesine büyük ki, ödüllendirilmeyi arzu etmemizi bekliyorsunuz. Suud Kralını çiçeklerle karşılayıp Maduro’yu kelepçelerle kaçırmanızın sebebi bu. Kişiliğin ancak ödülle satın alınabileceğini atalarınız öğretti size. Direnerek, aç-sefil ölmemizdense, karnı tok boyun eğerek yaşamamızı daha fazla arzuluyorsunuz. Mahmud Derviş bunu da yazmıştı: “Sekiz çocuğum var/Giysilerini, defterlerini taştan çıkarıyorum, ekmeklerini!/Sadaka bekleyecek değilim kapında/Konağının önünde küçülecek değilim/Kızıyor musun?”
Sadece İran’la değil sorununuz, bütün direnenlerle! Sizin efendiliğinizi kabul etmeyen herkesten nefret ediyorsunuz. Konağınızın, köşkünüzün, sarayınızın önünde küçülmeyenlere öylesine kızıyorsunuz ki, bu sizi delirtiyor. Delirmiş bir başkanınız var. Deliliğini gücünden değil, nefretinden alıyor. Bu nefretiniz hiç bitmedi. Zekeriya’yı kestiniz, İsa’yı çarmıha gerdiniz, Hüseyin’in bedenini ezdiniz. Ama içiniz soğumadı. Soğumaz da. Nasıl soğusun ki? Bu da sizin kaderiniz: Efendiliğiniz size değil bize bağlı. Hasmınız size boyun eğmedikçe efendiliğinizi nasıl hissedeceksiniz ki?
Yanlış anlamayın. Zeki olduğunuzu kabul ediyorum. Direnen her insanı şaşırtan oyunlarınız var. Akıl sır ermez tuzaklar kurma kabiliyetiniz var. Yaptığınız planların torunlarımıza ve onların da torunlarına yetecek kadar çok olduğuna eminim. Fakat her defasında buna aldanmayan birileri de çıkıyor. Nasıl olduğunu sadece Allah biliyor; ne siz biliyorsunuz ne de biz. Bu nasıl bir hesap kimse bilmiyor. Atanız Firavun’u ve onun düşmanını hatırlıyor musunuz? Musa yasak yılda doğmuş, onun arayan gözlerin içinde büyümüş, Firavun’un ömrü onu aramakla geçmiş ve ona ulaşamadan bitmişti. İşte o günden beri tedirgin ve kaygılısınız. Çok hesap yapıyor, çok para harcıyor, çok tuzak kuruyor ama gün geliyor burnunuzun dibini görmüyorsunuz. Nasıl olduğunu ne biz biliyoruz ne de siz. Sadece Allah biliyor.
Kısacası Amerika’ya şunu söylemek istiyorum: Amerikancılar bilmez belki ama siz biliyorsunuz ki, bu çok eski bir mücadele; binlerce yıllık. Çok insan öldürdünüz, çok insan kandırdınız. Allah var elinizden gelenin en iyisini yaptınız. Çoğu zaman başarılı da oldunuz. Fakat her defasında karşınıza birileri dikildi. Dedim ya, bunun nasıl olduğunu kimse bilmiyor. Onlara dokundunuz ama teslim alamadınız. Öldürdünüz ama boyun eğdiremediniz. Herkesi kandırsanız da sizi tanıyan birileri çıktı. Bin bir maskenin ardına saklansanız da sizi tanıyan birileri hep var oldu. Siz de onları tanıyorsunuz. Unutmanız mümkün mü?
Son olarak Yahya Sinvar’ı şehid ettiğiniz günle ilgili bir şey sormak istiyorum. Siz ki, propagandanın tanrısısınız. Halka bir şey göstereceğiniz zaman noktasına-virgülüne, jestine-mimiğine her şeyine dikkat edersiniz. Fakat siz de biliyorsunuz ki, o gün şu dünyada olmasını en son isteyeceğiniz şey oldu. Kimin aklından geçerdi ki, Sinvar elindeki asayı size fırlatırken sizin de onu kameraya alıp bütün dünyaya yayacağınız. O gün onun kahramanlığını ve eğilmez duruşunu kendi elinizle sonsuza kadar yaşattığınızı anladınız. Hep bir şeyler eksik kalıyor değil mi? Bunca gözetleme aygıtınıza rağmen, hep göremediğiniz bir şeyler oluyor değil mi?
Bu körlüğün size atanız Firavun’dan miras kaldığını biliyorsunuz değil mi?
İyi de neden kurtulamıyorsunuz bundan? Onca teknolojiye, paraya, adama rağmen? Bunun nasıl olduğunu çok düşündüm, eminim siz bizden daha çok düşünmüşsünüzdür: Bu hatanın bir şifresi, bir kodu, bir algoritması var mı? Ama inanın kimse bilmiyor, sadece Allah biliyor. Bildiğimiz tek bir şey var: Yenileceksiniz.
“Her haberin gerçekleşeceği bir zaman vardır. Yakında siz de gerçeği bileceksiniz”
Sömürgeci zalimlere ve Siyonistlere karşı ayağa kalkıp bu uğurda mallarını-canlarını verenlere kem gözle bakandan, şom ağızla konuşdan daha zalim kim olabilir?
Bugün Afyonkarahisar'da, Zafer Meydanı'nda, İran İslam Cumhuriyeti ile dayanışma içinde olduğumuzu ilan ettik ve İsrail'le ilişkilerin kesilmesi çağrımızı yineledik.