๐ฉ๐ฒ๐๐ฒ๐ฟ๐ฎ๐ป๐ฒ๐ป๐ฑ๐ฎ๐ด: ๐บ๐ฒ๐ฒ๐ฟ ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐ฎ๐ฝ๐ฝ๐น๐ฎ๐๐
#Veteranendag. Die ene dag in het jaar waarop #Nederland even stil lijkt te staan bij hen die ooit hun koffers pakten voor een missie ver van huis. Waarop het uniform weer uit de kast komt, of in gedachten even wordt aangetrokken. Voor sommigen een dag vol betekenis, voor anderen juist ongemakkelijk. Voor mij? Iets ertussenin.
Ik was er in 2022, op het #Malieveld. Die dag zal ik niet snel vergeten. Ons bataljon โ 42 Pantserinfanteriebataljon Limburgse Jagers โ kreeg een vaandelopschrift van koning Willem-Alexander. Voor onze inzet in #Uruzgan. Een moment dat geladen was met trots, geschiedenis en eer. Terwijl we richting de Hofvijver marcheerden, voelde ik het applaus als een warme golf. Mensen langs de kant klapten, zwaaiden, riepen ons toe. En ik? Ik voelde me vooral ongemakkelijk.
Niet omdat ik niet trots was โ integendeel. Maar omdat het applaus raakte aan iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Het voelde alsof ik werd toegejuicht om iets dat voor mij en voor velen een stille last blijft. Niet heldhaftig, niet groots โ gewoon wat moest gebeuren. We deden wat gevraagd werd, voor mensen die we niet kenden, op plekken die je voor altijd met je meedraagt.
Toch, en misschien wel juist daarom, ben ik trots. Trots dat ik deel mag uitmaken van een gemeenschap van mannen en vrouwen die wรฉl opstonden. Die niet wegkeken toen het ingewikkeld werd. Die risicoโs namen, offers brachten, soms zichzelf kwijtraakten, voor het grotere geheel. Niet uit drang naar roem, maar omdat het moest. Omdat iemand het moest doen.
En die trots gaat niet over mij. Die geldt mijn medeveteranen. De stille kracht waarmee jullie verder zijn gegaan. De kameraadschap die blijft, ook als de missie allang voorbij is. De humor, het cynisme soms, de onverwoestbare loyaliteit โ ik zie het en ik koester het.
Dus, of je vandaag op het Malieveld staat, in je eentje een biertje opentrekt of de dag het liefst voorbij laat gaan โ weet dat ik aan je denk. En weet dat ik trots op je ben.
Een mooie Veteranendag gewenst. Voor wie droeg, voor wie draagt, en voor wie blijft dragen.
Auschwitz was at the end of a long process. We must remember that it did not start from gas chambers.
This hatred was gradually developed by humans. From ideas, words, stereotypes & prejudice through legal exclusion, dehumanization & escalating violence... to systematic and industrial murder.
Auschwitz took time.