گریه کردن برام یک فعالیت عادی شده. مثل سر خاروندن یا خمیازه کشیدن. وسط هر کاری میاد سراغم. وسط غذا خوردن چشمم میافته به ویدئوهای چهلم و گریه و اشک بیهوا شروع میشه و تموم میشه تا چند دقیقه دیگه، یه ساعت دیگه، یه روز دیگه، یه سال دیگه، ده سال دیگه و دوباره شروع میشه.
ایلیا، عزیز کوچک نادیده من، با دیدن ویدئوی تو و شنیدن صدا و بغضت، امروز صبح من هم فروپاشیدم و تا این لحظه از شب، مانند مرغ پرکنده، خودم را به در و دیوار میزنم، در پی هیچ.