Taşınmayı kafaya koyduğumuzdan beri şu an oturduğumuz eve hiç özen göstermiyorum ve aklıma hep "ufuk bir kez belirince, insan gözlerini bir kez yola çevirince, yaşadığı yerle arasında bir çatlak oluşur" sözü geliyor. Cümle kime ait bilmiyorum, zamanında not almışım.
Kaygının genetik olduğunu ve %70 oranında anneden geçtiğini söyleyen bir yazı okudum. Genetik mi yoksa kaygılı annenin tüm duygularını sünger gibi emip hayata onun gibi bakmak mı? Kaygılı anneden doğan bebeği, keyifli bir kadın büyütse ne olur mesela?
Vesvese ehemmiyet verirsen şişer, ciddiye almazsan söner. Sıkıntı gözünde büyütürsen büyür, önem vermezsen küçülür. Korku kaçtıkça kovalar, üstüne gidince biter. Gelecek kaygısı kurdukça sadece bugününü elinden alır, akışına bırakınca hafifler. Her şey kafada bitiyor. Neye ne kadar ehemmiyet verirsen sana o kadar hükmeder.
Belki istediğin şey zaten Allah tarafından senin için planlanmıştır ve bu bekleme sürecinin tamamında Allah, hayalindeki duanı almaya hazır hale getiriyordur seni. Sabırla bekle Allah halinden haberdar.
Endişe zihnini, aklını ve kalbini ele geçirmesin; işler Allah'ın takdir ettiği şekilde akar, O'nun dilediği gibi kusursuz bir düzenle ilerler. Zira her şey Allah katında takdir edilmiş; ruhunu, sana fayda sağlamayan, aksine zarar veren ve sağlığından bir parça çalan düşüncelerle mahvetme. Rahatla, Allah'a sığın, O'na tevekkül et, O'na güzel bir zanda bulun ve yüreğini ferah tut ..
Tamamen çaresiz kaldığını sandığın anlar aslında son değil. En kilitli kapıların bile hiç beklenmedik bir şekilde nasıl açılabileceğini gösteren çok sarsıcı bir hakikat var.
Peygamberimiz’in (s.a.v.) Sahih-i Buhârî ve Müslim’de anlattığı bir hadise var:
Üç adam, girişi devasa bir kayayla tamamen kapanan bir mağarada kilitli kalır. Kurtulmak için buldukları tek yol ise bambaşkaydı ;
ne musa as biliyordu asayı vurunca denizin ikiye yarılacağını ne de yusuf as biliyordu mısıra sultan olacağını ama ikisi de biliyodu rabbine sığınan hiç kimsenin yarı yolda kalmayacağını