“Sen seviyosun diye..” ile başlayan cümlelerin hastasıyım. Birinin değer verdiği insanın sevdiği şeyleri hatırlayıp, yapması-alması inanılmaz güzel bir his.
Kendi değerinin farkında olmak kibir değil, öz savunmadır. Herkesle yan yana durulmaz. Değeri senden düşük insanlarla fazla vakit geçirmek, seni de o frekansa çeker. Önce enerjini emerler, sonra inancını. Fark etmeden küçülürsün.
İstanbul’a her gelişimde “ne zamana kadar burdasın, görüşelim” diyen caanımm arkadaşlarımla mutlaka bi şekilde görüşüyorum. Bi de “görüşelim” demeyenler var. Sonra “aaa döndün mü, e görüşemedikk” diyolar. İşte onlara fight 🔪🔫🤺