آبانماه ۱۴۰۴، ۱۶۵ نفر اعدام شدند —
در دو روز، ۲۹ نفر.
در حکومتهای مادامالعمری، اعدام ابزاری برای تولید ترس حکومتی است.
در حالی که هر اعدام فقط نشانهی ترس خودشان از مردم است.
#نه_به_اعدام#StopExecutionsInIran
بررسی «بحران آب» از منظری دیگر؛
مشکل از تکنولوژی است یا فقدان معنویت؟
بحران آب، امروز به یکی از نگرانیهای اصلی و عمده مردم جهان، علیالخصوص مردم ایران مبدل شده و همهروزه اخبار و شایعات بیشماری در خصوص وخیم شدن اوضاع و مواجهه با احتمالاتی نظیر جیره��ندی آب، بیآبی و... آن هم در فصول پاییز و زمستان منتشر میشود.
در بررسی بحرانهای زیستمحیطی از جمله بحران آب، صرفاً چرایی این معضل را نباید در مؤلفههایی نظیر کاهش یا افزایش نزولات آسمانی، مباحث تکنولوژیک و... جستجو کرد؛ بررسی قضایا از منظری دیگر که مربوط به معنویت میباشد نیز اهمیت بسزایی دارد.
نکته اساسی در دیدگاه ذکر شده آن است که همه معضلات زیستمحیطی، ریشه در پدیدهای واحد دارد: «جهل و دور افتادن از معرفت گرایی»
بر هیچکس پوشیده نیست که علم امروز به شکل بسیار پیشرفتهای بر جزئیات مسائل محیط زیست اشراف دارد و رشتههایی مانند مهندسی محیطزیست به نحو احسن در حال توسعه هستند. بنابراین، مشکل اصلی مسئلهی فقدان دانش محیط زیستی نیست؛ بلکه مسئله اصلی، ناتوانی در اجرای کیفی این دانش است. این ناتوانی از بیتوجهی انسان به وجدان و مسئولیتش در ��رابر زمین سرچشمه میگیرد. جامعهٔ کنونی در حال پرداخت بهای بیتوجهی به محیط زیست و مسئولیت انسانی است و آیندگان به مراتب بیش از این، هزینههای آن را پرداخت خواهند کرد.
امروز، در ایران آنچنان که آمارها نشان میدهند، بیش از نیمی از استانها با تنش آبی وارد مرحله بحران شدهاند، ذخیره سدهای اطراف پایتخت، شامل سد لار با ۱٪، ماملو ۷٪، لتیان ۸٪، امیرکبیر ۶٪ و طالقان ۳۵٪ ظرفیت، به سطح بحرانی رسیده است و متوسط بارش کشور تا حدود ۴۰ درصد کاهش یافته است.
طبق هشدار کارشناسان، تهران بیش از ۱۰ سال است که وارد مرحله بحران آب شده، اما هیچ اقدام مؤثری از سوی دولتها صورت نگرفته است. سازمان زمینشناسی ۲۰ سال پیش هشدار داده بود جنوب غرب تهران سالانه ۶ سانتیمتر و جنوبشرق بین ۲۰ تا ۲۵ سانتیمتر دچار فرونشست میشود؛ آماری که نه تنها رکوردی جهانی است، بلکه اکنون کاهش آن نشانهی تمام شدن منابع آب زیرزمینی به شمار میآید.
از دیدگاه سازمان صلح طاهری، این دادهها تنها بیانگر بحران منابع نیستند، بلکه نشانهی گسست انسان از اکوسیستم و ناتوانی او در درک جایگاهش در «تنِ واحدهی هستی» است؛ جایی که فقدان آگاهی نسبت به جایگاه هستی وطنیاش، رابطهی انسان با زمین را از همزیستی، به سلطهگری و تخریب بدل کرده است. زمانی که انسان، زمین را کالایی برای بهرهبرداری میداند نه فضایی مشترک برای حیات، دانش و تکنولوژی پیشرفته نیز به ابزاری بدل میشود برای استمرار مصرف و تخریب، نه برای احیا و حفظ. در این چشمانداز، حفظ محیط زیست و منابع آبی یک گزینهٔ اختیاری نیست، بلکه رسالتی هستیوطنی است؛ رسالتی که اگر به آن عمل نشود، نه فقط نسل امروز که نسلهای آینده نیز قربانی آن خواهند بود.
اینکه در برخی نقاط جهان مدیریت آب بهخوبی انجام میشود اما در بسیاری از مناطق بحران بیآبی بیداد میکند، نشان از نابرابری در آگاهی و مسئولیتپذیری انسان در برابر زمین است.
اینکه عدهای برای آب آشامیدنی روزانهٔ خود با مشکلات عدیده دست به گریبان هستند و عدهای ��یگر مرزهای اصراف کردن آب را جابجا میکنند، از بیمعرفتی انسان است و اینکه دولتمردانی بدون توجه به رسیدگی در اموری حیاتی نظیر مقولهٔ آب، اولویتها را به موارد تأسفبار اختصاص میدهند، خیانت و سلطهجویی است.
در تفکر اینتریونیورسالیزم با نگاهی هستی وطنی، جایگاه معرفت و معنویت به گونهای توصیف و تشریح شده که بر مبنای آن، ارتباط چنین مواردی را با معضلات پیش روی انسان، به خوبی میتوان تشریح و تحلیل نمود.
@TaheriOfficial
#محمدعلی_طاهری
#سازمان_صلح_طاهری
#بحران_آب
#اینتریونیورسالیزم
#Taheri_Movement
@Taheri_Movement ❇️تا زمانی که انسان نداند «برای چه پا به هستی گذاشته»، زمین را میدان تاختوتاز و مصرف بیپایان خواهد پنداشت. اما اگر رسالت خود را در اینجا دریابد: با کیهان همفاز میشود و میآموزد که نجات زمین، نجات خودِ انسان است.
📌منبع: سایت #سازمان_صلح_طاهری :
https://t.co/2WLZCi0H2A
پاکسازی و حفظ محیط زیست و احترام به همه مواهب الهی
تشکلهای محیط زیست که زیر مجموعهای از سازمان صلح طاهری هست، ارزش اهمیت بسیار زیادی دارد و آن هم این است که فرهنگ حفظ محیط زیست را به میان مردم میبرد و از آنجا که با پاکسازی صورت میگیرد، خودش میتواند یک آموزشی باشد برای پیشگیری از آلودهسازی محیط زیستمان.
بعد از اینکه این فرهنگ جا افتاد و همه دانستند در هر کجا که پا میگذارند، اولین موضوع اینجاست که از آلوده کردن محیط خودداری کنند و بعد از آن مسلماً ترمیم محیط، درختکاری، به هرحال ترمیم محیطی که به شدت صدمه خورده، جنگلها چقدر دچار آسیب شده، چقدر از باغات و... تبدیل به خونه و... شده که خب دیگر جبران نشده و ما امروز میدانیم چقدر از جنگلها باغات، سواحل مختلف، حاشیه رودخانهها، مورد صدمه و آسیب قرار گرفته است.
@TaheriOfficial
#محمدعلی_طاهری
#سازمان_صلح_طاهری
#حفظ_محیط_زیست
#Taheri_Movement
گسترش کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در هفته نود و چهارم در ۵۴ زندان مختلف
با پیوستن بند مردان زندان زاهدان به کارزار
در حا��یکه سایهی سنگین اعدام بر سر جامعه ایران گستردهتر از همیشه است، نود و چهارمین هفتهی کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» با پیوستن بند مردان زندان زاهدان، از درون ۵۴ زندان کشور طنینانداز شد. این هفته در حالی رقم خورد که همزمان با سالگرد خیزش آبان ۹۸، خبر انتقال احسان افرشته، مهدی فرید و بهزاد پناهی از بند ۷ زندان اوین پس از اعتراض زندانیان سیاسی و ضرب و شتم آنان، موجی از نگرانی را برانگیخت.
متن بیانیه:
«در آستانه سالگرد خیزش آبان ۹۸، با گرامیداشت یاد جانباختگانی که توسط حکومت مستبد به خاک و خون کشیده شدند آغاز میکنیم.
از زمان روی کار آمدن دیکتاتوری ولایت فقیه در بهمن ۵۷ تا قیام آبان ۹۸، از آبان ۹۸ تا خیزش سراسری ۱۴۰۱ و تا امروز، مردم ایران در مسیر پرهزینهی آزادی و کرامت انسانی گام برداشتهاند. دههها سرکوب، تبعیض و کشتار، نتوانسته اراده مردم به رهایی و آزادی را خاموش کند.
در همین روزها، رضا عبدالی، زندانی سیاسی و از هموطنان عرب اهوازی، با حکم اعدام روبهرو شده است. ما خواهان لغو فوری این حکم و توقف چرخهی مرگ در زندانهای ایران هستیم.
در خبری دیگر روز دوشنبه، احسان افرشته و مهدی فرید دو زندانی امنیتی محکوم به اعدام پس از ضرب و شتم از بند هفت زندان اوین به مکان نامعلومی منتقل شدهاند. اگر چه زندانیان سیاسی کوشیدند مانع این انتقال شوند اما بیم آن میرود احکام این زندانیان اجرا گردد.
در روزگاری که صدای حقخواهی با زندان، شکنجه و اعدام پاسخ داده میشود، بازتاب اجتماعی سرکوب لجامگسیخته در میان محرومترین اقشار جامعه، گاه به شکل دردناکِ خودسوزی نمود پیدا میکند؛ عملی اعتراضی که از جان برآمده است.
در هفته ای که گذشت با خبر درگذشت کوروش خیری راننده اداره آموزش و پرورش خرم آباد که در اعتراض به اخراج از کار دست به خودسوزی زده بود روبرو شدیم؛ همچنین خبر دردناک خودسوزی احمد بالدی، دانشجوی اهوازی که پس از تخریب دکهاش در اعتراض به بیعدالتی دست به این اقدام زد، جانهایمان را به آتش کشید. اینها نمونههایی تلخ از فریاد بیصدای مردمی است که زیر بار فشار و تحقیر، تنها جان خود را برای اعتراض مییابند.
حکومتی که صدای اعتراض را با اعدام و سرکوب میخواهد ساکت کند در این روزهای پر التهاب و خطیر و بحرانی در ایران اعدام را دیوانهوار شدت بخشیده به طوری که از ابتدای آبانماه سال جاری تاکنون ۱۶۵ تن اعدام شدهاند؛ تنها در هفتهی گذشته ۷۲ تن، از جمله یک زن و در روزهای ۱۲ و ۱۳ آبان بهتنهایی ۲۹ تن جان خود را بر چوبهی دار از دست داده اند.
آمار رسمی نشان میدهد که از آغاز ۱۴۰۴ تاکنون بیش از ۱۳۱۳ اعدام در ایران صورت گرفته است. عددی هولناک که بیانگر عادی سازی مرگ در سایهی بیعدالتی است.
کارزار #سهشنبههای_نه_به_اعدام یادآور میشود که هیچ حکومتی با اعدام نمیتواند صدای بلند حقیقت، عدالت و آزادی را خاموش کند؛ و از تمامی وجدانهای بیدار میخواهد تا فریاد «نه به اعدام» را به موجی بلند در هر شهر و خیابان تبدیل کنند، زیرا بیعملی و سکوت، برابر با جان گرفتن انسانهای بیگناه و بیپناه در زندانهای استبداد حاکم و خونخوار ولایت فقیه است.
زندانیان به پشتوانه مردم ایران، در برابر ماشین ترس و وحشت، ایستادهاند. در نود و چهارمین هفته اعتصاب کارزار، بند مردان زندان زاهدان نیز به کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» پیوسته است.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» روز سهشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۴ در هفته نودوچهارم در ۵۴ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین (بند ۶ و بند ۷)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان ��یروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و بند مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه و…
هفته نودوچهارم
سهشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۴»
#احسان_افرشته
#مهدی_فرید
#بهزاد_پناهی
#نه_به_اعدام
#StopExecutionsInIran
تفال زدن؛ استفادهٔ ابزاری از قرآن
در گذشته، قرآن را چون فال حافظ میگشودند؛ صفحهای «خوب»، صفحهای «بد»
اما قرآن، کتاب هدایت است، نه ابزار بازی و نه وسیلهای برای سنجش منافع مادی.
اگر پای منافع مادی در میان باشد، تقدس آن از میان میرود.
#محمدعلی_طاهری#عرفان_حلقه#قرآن#استخاره
🟨⬛️🟨⬛️🟨
❗️دامنه تحریفات «خود عارف پنداران» گستردهتر شد؛
حالا نوبت توهین، به نوح(ع) رسید!
پیشتر خاطرنشان ساخته بودیم که «خودعارف پندار» برای دیده شدن، از تحریف هیچ قصه تاریخی و هیچ آموزهای ابایی ندارد و حالا برای اینکه خود را ابراهیم(ع) زمان جلوه دهد، حاضر است با تحریف آیات تمام کتب آسمانی، در قالب ادبیاتی سخیف و دور از باور، از نوح(ع) یاد کند!
این خودعارف پندار متوهم، پیامبر اولوالعزمی چون نوح(ع) را با توصیفات مشمئز کنندهای نظیر «مدعی پیام رسانی از منبعی ناپیدا و مبهم!»، «عاجز و ناتوان در اجرای ماموریت خودخواسته» و ... یاد کرده و یاران مومن و نجات یافتهی داخل کشتی را «به ظاهر یکدست» و «مدعی وحدت» خوانده؛ تا در نهایت به این نتیجه برسد که اگر بازماندگان کشتی نجاتِ نوح، قادر به بسط و گسترش خداپرستی میبودند، ابراهیم(ع) در میان مردم بت پرستزاده نمیشد!
1️⃣ اولا، در کتب آسمانی (قرآن، کتب عهد قدیم و عهد جدید) با چنان احترامی از اندیشه توحیدی نوح(ع) یاد شده و صبر جمیل او در مواجهه با کافران و مشرکان، چنان تحسینآمیز توصیف شده که در مخیله نمیگنجد؛ پس وای بر مکذبین!
2️⃣ ثانیا اگر توحید ارائه شده توسط نوح(ع) را بخاطر مواجهه ابراهیم(ع) با محیطی شرکآمیز میتوان زیر سوال برد، سوال ما از آقای خودعارفپندارِ تحمیق شده این است که آیا مواجهه موسی(ع) با گوساله پرستان، مصلوب شدن عیسای مسیح(ع) توسط منکران حق و زاده شدن پیامبر اسلام(ع) در مرکز بت پرستی دنیا را هم باید به حساب شکست تمام عیار ابراهیمِ مدنظر شما نویسنده شیاد داستان موهومی «نوح و ابراهیم» نوشت؟!
اینکه با «شیادی تاریخ به خود ندیده» هم عصر شدهایم که در عصر ثبت و ضبط مکتوبات، صداها و فیلمها، شبانه روز در حال مانور با ادبیات مکتب عرفان حلقه و دروغگویی است و از تحریف آشکار آیات الهی نیز ابایی ندارد، تردید نداریم؛ اما مسئله اصلی، این است که چنین خودع��رفپندار شیطان صفت و خداناشناسی، با آسمان و ریسمان بافتن، پناه بردن به ادبیات موهوم و وام گرفتن از صنایعی چون تشبیه و ... قصد دارد آدرس خود را به مخاطب بدهد!
او، استاد و معلم خویش را صاحب کشتی شکست خوردهای معرفی می کند تا خود را ابراهیمِ قهرمان زمان معرفی کند؛ گرچه نیک میداند کشتیِ دست سازِ این استاد اعظم بشریت، امروز هزاران معتاد، ده ها هزار بیمار، صدها هزار تشنه وادی معرفت و ... را نجات داده است.
به هر حال، از کسی که در غیاب استادش، با تحریف معنای «بنام بی نام او» پروژه امنیتی حذف نام و اندیشه #استاد_محمدعلی_طاهری را کلید میزند، مخالف نوشتن استاد در خصوص آموزهها است ولی خودش در خصوص اراجیف شیطانیاش مثنوی هفتادمن مینویسد، در روز روشن اتفاقات ثبت و ضبط شده را منکر میشود و تحریف می کند، بیش از اینها نباید انتظار داشت.
خطاب به این ابراهیم قهرمان(!!!) یادآور می شویم: «اگر جرات داری، اگر شرف داری و اگر کمترین بویی ��ز انسانیت بردهای، لطفا جربزهات را به خرج بده و بدون پناه بردن به ترمینولوژی عرفان حلقه که دریافتهای ناب استاد طاهری است، جملهای بنویس تا ثابت شود که استقلال شخصیت و عقیده داری»
🔺 آقای خودعارف پندارِ دزد!
تو چه موجود تاریخ به خود ندیده و بیشخصیتی هستی که به جرم سرقت اندیشه، توسط استاد خود تذکر میگیری و بعد از نافرمانی، اخراج میشوی و هنوز هم با تک تک تعاریف و واژگان او(شبکه مثبت، شبکه منفی، قانون صلیب، هوشمندی و ...) مانُور میدهی؟!
در کدام قصه تاریخی، شاگرد به سرقت اندیشه و تک تک واژگان استادش پرداخته و پس از رد و نفی معلم خویش، کماکان از همان واژگان نشخوار کرده است؟!
چرا پیش از آشنایی با استاد طاهری و مکتب عرفان کیهانی حلقه، دُرفشانی نمیکردی و موسی شناس و عیسیشناس نشده بودی و همچون رفقای خودهمه چیز پندارت، حتی برای همسایگانت نیز ناشناخته بودی؟!
✳️ خطاب به عُشاق استاد عشق و عشق نوشتهای: «معرفتپژوه، خودت بشنو و خ��دت بنویس و...»؛ در حالیکه اگر با گوش خودمان صدای آسمانی استاد را در مقاله «و خدا گفت» نمیشنیدیم، امروز از زالو صفتیِ تو و دوستان امنیتیات نمینوشتیم.
به هر تقدیر هنوز هم برایمان جای سوال دارد که به چه قیمتی با تصور اجرای حتمی حکم اعدام استاد نازنین ما، به تحریف ترمینولوژی اصیل و الهی عرفان حلقه پرداختی و به چه قیمتی ��ر حال تحریف آشکار آیات الهی هستی؟!
پس وای بر کسانی که با دستهاشان نوشتهای را مینویسند، سپس میگویند: این از سوی خداست. تا با این [کار زشت و خائنانه] بهایی ناچیز به دست آورند؛ پس وای بر آنان از آنچه دستهاشان نوشت، و وای بر آنان از آنچه به دست میآورند.(بقره ۷۹)
#مکتب_عرفان_کیهانی_حلقه #خود_مدیر_پنداران #معاندین_عرفان_کیهانی_حلقه #معاندین_سهمخواه #یاوه_سرایان #اخراجی_های_حلقه #بنام_بی_نام_او #معاندین #عوامل_امنیتی #خود_عارف_پندار #آزمون_راستی_سنجی_ادعا #نوح #ابراهیم
🔺🔻🔺🔻
دوباره شاهد دو ارتش سایبری هستیم که تماموقت در حال عملیات هستن:
از یه طرف لشکر #لبیک_خامنهای با بودجهی حکومتی، شبانهروز توی شبکهها میچرخن تا هر صدای مستقلی رو خفه کنن. اینا که دویت دارن امت بمونن
از اون طرف، لشکر سایبری پهلوی با حمایت آشکار گروههای اسراییلی و کمپینهای هماهنگ، مشغول داغکردن هشتگ های #جاوید_شاه و #KingRezaPahlavi هستن؛ همونهایی که عاشق اینن دوباره رعیت بشن یا در توهم “امپراتوری گذشته” غرق بمونن.
هر دو طرف، یک چیز مشترک دارن:
نمیخوان صدای سوم شنیده بشه
صدای اونهایی که نه دنبال ولایتن، نه تاج. اونهایی که دنبال آزادی واقعی، آگاهی و انقلاب تفکری و تفکر رنسانسی هستن.
ما اجازه نمیدیم صدای اون انقلاب اندیشه که در پی #مانیفست_رنسانس_ایران_آزاد و فراتر از سلطنت و ولایت فکر میکنه، بین این هیاهو گم بشه.
امروز نيز همچنان بر همان باور نخست ايستادهایم
گشودن راهى براى رهايى انسانها از هرگونه اسارت و بردگی، عبور از سلطه استبداد، و دست يافتن به مفهومى تازه از حقوق بشر نو��ن كه بر پایهی دكترين #اينتريونيورساليزم و هويت مشترک انسانى معنا مىيابد…
#محمدعلی_طاهری
#سازمان_صلح_طاهری
روز جهانی علم در خدمت صلح و توسعه با رویکرد صلح، کرامت و برابری در یک سیاره سالم
در دهم نوامبر هر سال، جهان «روز جهانی علم در خدمت صلح و توسعه» را گرامی میدارد؛ روزی برای تأمل در نقش علم بهعنوان ابزاری برای پیشرفت بشریت و تحقق صلحی پایدار. این روز، فرصتی است برای بازنگری در مسیر علم و تکنولوژی و جهتدهی آن به سوی کرامت انسانی و حفاظت از زمین و کیهان.
علم، زمانی در خدمت صلح و توسعه قرار میگیرد که از دایرهی سلطهطلبی، انحصار و مصرفگرایی خارج شود و بهسوی ارتقای آگاهی و خودشناسی انسان سوق پیدا کند. از منظر تفکر اینتریونیورسالیزم، که بر درک وحدت پیکره هستی و همفازی انسان با کل وجود تأکید دارد، علم نه هدف، بلکه ابزاری برای شناخت جایگاه حقیقی انسان در هستی است. اما در عصر کنونی، پیشرفتهای علمی و تکنولوژیکی، بهجای آنکه به تکامل اخلاقی بشر کمک کنند، گاه به ابزار سلطه، جنگ و تخریب بدل شدهاند. این بحران، ناشی از فقدان معرفت و کاهش همدلی در فرآیند علمورزی است.
انسان موجودی است که توانایی اندیشهورزی برای زیستن مسالمتآمیز را دارد، اما هنوز از مرحلهی بدویت ذهنی و زورمداری تاریخی فاصله نگرفته است. علمِ بیاخلاق، همچون سلاحی در دست انسانِ بیمعرفت، به تخریب طبیعت، نابرابری اجتماعی و بازتولید اشکال نوین بردگی منجر میشود. از این رو، رسالت امروز بشر، بازتعریف رابطه میان «علم، اخلاق و صلح» است.
از دیدگاه سازمان صلح طاهری، صلح جهانی تنها در سایهی آگاهی و کرامت انسانی محقق میشود. انسان باید از سلطهی انسان بر انسان، طبیعت و حتی فناوری رها گردد تا علم، به جای ابزار سلطه، ابزار تعالی شود. علم در خدمت صلح، یعنی علم در خدمت زندگی؛ علمی که به جای تسلیح، به ترمیم بپردازد، و به جای تصرف، به تفاهم بینجامد.
در جهانی که بقا و کرامت ��شر در گرو همزیستی آگاهانه با زمین است، این روز یادآور مسئولیت مشترک همه ما برای پیوند دادن علم با اخلاق، توسعه با عدالت و پیشرفت با انسانیت است.
@TaheriOfficial
#محمدعلی_طاهری
#سازمان_صلح_طاهری
#روز_جهانی_علم_درخدمت_صلح_و_توسعه
#اینتریونیورسالیزم
#WorldScienceDay
#Taheri_Movement
Celebrated every 10 November, #WorldScienceDay for #Peace and #Development highlights the significant role of science in society and the need to engage the wider public in debates on emerging scientific issues. It also underlines the importance and relevance of science in our daily lives.
By linking science more closely with society, World Science Day for Peace and Development aims to ensure that citizens are kept informed of developments in science. It also underscores the role scientists play in broadening our understanding of the remarkable, fragile planet we call home and in making our societies more sustainable.
The Day offers the opportunity to mobilize all actors around the topic of science for peace and development – from government officials to the media to school pupils. UNESCO strongly encourages all to join in celebrating World Science Day for Peace and Development by organizing your own event or activity on the day.
Trust, Transformation, and Tomorrow: The Science We Need for 2050
In August 2023, the United Nations General Assembly declared 2024–2033 the International Decade of Sciences for Sustainable Development, underscoring the essential role of science in tackling the world’s most pressing challenges. This initiative recognizes that achieving the ambitions of the 2030 Agenda and beyond will require not only advances in knowledge and innovation but also stronger partnerships between science, policy, and society.
Against this backdrop, the 2025 World Science Day will provide a vital platform to consider what kind of science—and what kind of relationship between science and society—will be essential to meet future challenges, with UNESCO at the forefront of this effort.
The organization of a focused event related to the commitment to science and society was one of the positive outcomes of the 1999 World Conference on Science in Budapest. It was considered an opportunity to reaffirm each year the commitment to attaining the goals proclaimed in the Declaration on Science and the Use of Scientific Knowledge and to follow up the recommendations of the Science Agenda: Framework for Action.
Since its proclamation by UNESCO in 2001, World Science Day for Peace and Development has generated many concrete projects, programmes, and funding for science around the world. The Day has also helped foster cooperation between scientists living in regions marred by conflict—one example being the UNESCO-supported creation of the Israeli-Palestinian Science Organization (IPSO).
The rationale of celebrating a World Science Day for Peace and Development has its roots in the importance of the role of science and scientists for sustainable societies and in the need to inform and involve citizens in science. In this sense, a World Science Day for Peace and Development offers an opportunity to show the general public the relevance of science in their lives and to engage them in discussions. Such a venture also brings a unique perspective to the global search for peace and development.
The first World Science Day for Peace and Development was celebrated worldwide on 10 November 2002 under UNESCO auspices. The celebration involved many partners, such as governmental, intergovernmental, and non-governmental organizations, UNESCO National Commissions, scientific and research institutions, professional associations, the media, science teachers, and schools.
#ScienceDay
#ScienceDayforPeaceandDevelopment
اصل ۱۱ مانیفست رنسانس ایران آزاد
🔴 ممنوع بودن مداخله تیمی در اداره امور مملکت برای جلوگیری از ایجاد کانون قدرت و رانت و …
#محمد_علی_طاهری#سازمان_صلح_طاهری
جهت آشنایی با حقوق انسانی و آزادیهای بن��ادین خود #مانیفست_رنسانس_ایران_آزاد را بخوانیم:
https://t.co/cBYsaZa7Ye