Ordebewaking als machtsvertoon
De invallend Kamervoorzitter Paulusma lijkt een fascinerend nieuw bestuursprincipe te vertegenwoordigen:
de orde zó agressief bewaken,
dat je zelf de grootste bron van wanorde wordt.
Het is een bijzondere bestuurskunst.
Mensen mogen inspreken,
maar vooral niet te lang.
Niet te kritisch.
Niet te emotioneel.
Niet te scherp.
En het liefst ook niet buiten het vooraf goedgekeurde ritme van bestuurlijke beleefdheid.
Dus zie je voortdurend hetzelfde patroon:
onderbreken,
afkappen,
corrigeren,
waarschuwen,
ingrijpen,
“meneer wilt u afronden”,
“mevrouw houdt u zich aan de vraag”,
“dat is geen vraag”,
“we gaan verder”.
Alsof democratie tegenwoordig een soort klantenserviceformulier is geworden waar burgers maximaal dertig seconden frustratie mogen indienen voordat de microfoon weer dichtgaat.
En ondertussen noemt men dat:
“het handhaven van de orde.”
Wat je ziet is eigenlijk bestuurlijke angst.
Angst voor ongecontroleerde emotie, voor publieke woede.
Angst voor uitspraken die buiten het Haagse format vallen.
Want Den Haag houdt van geregisseerde spanning.
Van gecontroleerde verontwaardiging.
Van debat binnen veilige parameters.
@helpdeskert Ik denk dat t vroeger ook vaak warm was. Alleen waren we toen met minder mensen, minder fabrieken en machines die warmte afgeven en was er meer natuur. Je kon naar t bos, de duinen, verkoeling zoeken aan t water. We deden niet spastisch over de hitte, maar gingen door.
Column: Romeo’s spelen Nazi-cabaret
Max von Kreyfelt
De Romeo’s. Klinkt gezellig. Alsof de politie een romantische verrassing organiseert voor betrokken burgers die een middagje willen demonstreren.
In werkelijkheid gaat het om mannen zonder herkenningstekens die tussen demonstranten lopen, plots iemand uit de menigte trekken, tegen de grond werken en afvoeren in een busje zonder publieke controle. Maar geen zorgen: dit alles gebeurt natuurlijk “ter bescherming van de democratische rechtsstaat”. Dat wordt er snel bij gezegd door mensen die zelf nooit door vier mannen in burger een arrestantenbusje in zijn gewerkt.
Volgens de officiële uitleg dienen Romeo’s om “de motor uit de groep te halen”. Prachtige technocratische taal ook. Alsof burgers geen mensen zijn, maar defecte scooteronderdelen die verwijderd moeten worden voor onderhoud aan de openbare orde.
Maar laten we niet doen alsof dit willekeurig is.
Opvallend genoeg verschijnen deze undercoverbrigades slechts bij demonstraties waar de overheid nerveus van wordt. Protesteer je tegen immigratiebeleid, coronamaatregelen, stikstofbeleid of Europese machtsoverdracht? Dan lopen er ineens types tussen de menigte die eruitzien alsof ze auditie doen voor een Netflix-serie over corrupte havenbeveiligers.
Bezet je een universiteit voor een politiek modieuze zaak of lijm je jezelf vast voor het klimaat, dan verandert de staat in een begripvolle welzijnsinstelling. Dan gaat het over “maatschappelijke emoties” en “ruimte voor activisme”.
Wonderlijk hoe flexibel grondrechten worden wanneer de politieke boodschap overeenkomt met de agenda van bestuurders.
En dan de media.
Die brengen deze acties steevast alsof het gaat om een noodzakelijke ingreep tegen staatsgevaarlijke extremisten. Een vreedzame demonstrant wordt door vijf mannen in burger tegen een muur gedrukt, maar de krant spreekt de volgende ochtend over “spanningen rond het protest”.
De echte spanning zit natuurlijk ergens anders.
Namelijk in het feit dat een overheid undercoverknokploegen inzet tegen eigen burgers en verwacht dat niemand historische parallellen trekt. Want autoritaire systemen beginnen zelden met tanks in de straat, maar met intimidatie. Willekeur. Angst. Met de boodschap dat de staat je overal kan aanraken wanneer je de verkeerde mening ontwikkelt.
En nee, Nederland is geen nazi-Duitsland. Maar het blijft fascinerend hoe snel bestuurders methodes normaliseren die ze op 4 mei zelf nog plechtig zeggen te veroordelen.
“Dit nooit meer,” klinkt het dan.
Behalve wanneer het wordt verpakt in een modern beleidsdocument met Engelse politietermen en een communicatiestrategie van het ministerie.
Dan heet het ineens professioneel optreden.
De ironie is schitterend: een overheid die zichzelf presenteert als tolerant en democratisch, voelt zich zó zeker van haar legitimiteit dat ze anonieme straatintimidatie nodig heeft om critici onder controle te houden.
Dat is geen kracht.
Dat is angst in een maatpak.
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1
Column: De juiste leugenaar van de NPO heet Halbe Zijlstra
Wat een prachtig land blijft Nederland toch.
Een land waar je als burger een vergeten btw-bonnetje uit 2011 mag uitleggen aan drie instanties, maar waar een minister die een complete ontmoeting met Poetin verzint na een korte afkoelperiode gewoon weer mag aanschuiven als nationaal geweten.
Halbe Zijlstra is daarmee eigenlijk geen politicus meer. Hij is een bestuurskundige natuurwet geworden. Een levende herinnering dat geloofwaardigheid in Den Haag niet afhangt van waarheid, maar van netwerkcompatibiliteit.
Want laten we eerlijk zijn: Halbe loog niet verkeerd. Hij loog establishment-proof.
Dat is een belangrijk verschil.
De verkeerde politicus die over een statistiek struikelt, wordt wekenlang gefileerd door factcheckers, talkshows en bezorgde hoofdredactionele analyses over “de staat van onze democratie”. Maar een VVD’er die een geopolitieke ontmoeting complete fanfiction geeft? Ach ja. Kan gebeuren. Iedereen maakt fouten. Kopje koffie erover. Nieuwe podcast?
En dus zien we het wonder van Hilversum: de mediatische wederopstanding van Halbe.
Daar zit hij weer bij WNL of op de NPO. Serieus kijkend. Handen gevouwen. Lage stem. Alsof hij zojuist persoonlijk vrede heeft gesloten in het Midden-Oosten. Dan mag hij uitleggen welke politici gevaarlijk zijn voor het vertrouwen in de democratie.
Dat is ongeveer alsof een pyromaan op brandveiligheidscongres wordt gevraagd voor de keynote: brand blussen.
Maar wacht, het wordt nog mooier.
Na zijn politieke loopbaan rolde Halbe doodnormaal door richting lobby- en bedrijfswereld. Want in Nederland noemen we dat geen belangenverstrengeling. Wij noemen dat “maatschappelijke ervaring”.
En precies daar komt die heerlijke granuliet-/asfaltsoap binnenwandelen. Een dossier waarin tonnen industrieel restmateriaal plotseling administratief transformeren tot keurige “grond”, omdat de asfaltmachine vooral niet mocht haperen.
Ambtenaren die waarschuwen? Lastig.
Milieurisico’s? Complex dossier.
Kritische journalisten? Polariserend.
De asfaltketen stilleggen? Natuurlijk niet, straks mist iemand een kwartaalbonus.
Dus begon de bekende Haagse stoelendans weer:
ministeries die duwen, adviesclubs die sussen, lobbyisten die bellen, bestuurders die elkaar vinden, en media die vooral uitleggen dat alles “binnen de regels” gebeurde.
Binnen de regels.
De favoriete zin van bestuurlijk Nederland. Ook maffiaorganisaties hebben tenslotte vaak uitstekende interne procedures.
En terwijl de burger zich afvraagt waarom niemand ooit écht verantwoordelijkheid neemt, schuift dezelfde bestuursklasse alweer door naar de volgende talkshowtafel om bezorgd te praten over “afnemend vertrouwen in instituties”.
Dat vertrouwen neemt inderdaad af.
Heel mysterieus allemaal.
Nederland is geen bananenrepubliek, maar een banenrepubliek.
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1
Hier is zó vaak voor gewaarschuwd, maar de moraalridders vonden dat het EU-Mercosur-handelsakkoord koste wat kost door moest gaan. Terecht dat @jessikavanlee24@BBB_EUropa hier werk van maakt.
Nu ligt het bewijs er. In een lading Braziliaanse diepvrieskip (3 ton vlees), één van de eerste zendingen onder het nieuwe handelsakkoord die in Griekenland werd ingevoerd, bleek maar liefst 80% besmet met salmonella. De complete zending is direct teruggestuurd. Maar toch.
Dit onderstreept precies waar boeren, voedselproducenten en critici al jaren op wijzen: ongelijke productiestandaarden en onvoldoende controle brengen niet alleen onze eigen landbouw in de knel, maar kunnen ook direct risico’s opleveren voor voedselveiligheid en volksgezondheid.
https://t.co/58djQVhAWd
🇪🇺 De EU bouwt de muur verder!
Je vader schuift je 12.000 euro contant over de keukentafel. Borg voor de nieuwe woning. Jarenlang gespaard. Vijftig-eurobiljetten. Hij reikt ze je aan, jij neemt ze aan. Een normaal gebeuren. Generaties hebben het zo gedaan. Vader aan zoon, geld in de hand.
Vanaf 10 juli 2027 is precies dit moment illegaal, zodra het geld naar de woning gaat. Niet omdat jij iets fout doet. Maar omdat Brussel heeft besloten dat het niet meer mag.
Ik heb de afgelopen 18 maanden bekeken. Vier verordeningen. Een patroon.
Zomer 2024. De AML-verordening 2024/1624 wordt aangenomen. Contante bovengrens 10.000 euro. Vanaf 3.000 euro identificatieplicht bij de handelaar. Boetes tot 40 procent van het bedrag. Strak ingevoerd op 10 juli 2027. Contant geld tussen familie en vrienden blijft toegestaan. Maar het moment waarop geld de economie in gaat - auto, woning, sieraden, goudhandelaar - wordt vastgelegd, gedocumenteerd, gecentraliseerd.
April 2025. De EU-Commissie start "Going Dark", later hernoemd tot "ProtectEU". In juni 2025 volgt het plan. Zomer 2026 moet de wetgeving komen die VPN-aanbieders dwingt data op te slaan. No-log-VPN's worden in Europa illegaal. Mullvad heeft in december 2025 publiek aangekondigd: Als dit doorgaat, verlaten ze de EU-markt. Anoniem internetgebruik - afgeschaft.
Lente 2026. De chatcontrole wordt officieel versoepeld. Kop in elke krant: "EU stopt massasurveillance." De waarheid in de kleine lettertjes: De "vrijwillige" scan-toestemming voor aanbieders loopt door, tweede verlenging net goedgekeurd. Patrick Breyer waarschuwt al jaren: Wat als "vrijwillig" wordt verkocht, wordt verplicht zodra de infrastructuur er staat. De infrastructuur staat er. Niemand praat er nog over. Precies dat was het doel van de vertraging.
Juli 2026. MiCA-fase 2 wordt volledig van kracht. Elke crypto-platform in de EU heeft een CASP-licentie nodig. Travel Rule streng, naam, adres, geboortedatum bij elke overdracht vanaf 1.000 euro. Stablecoins zoals USDT zijn in de EU regulatoir klaar. Niet omdat de markt dat wilde, maar omdat Brussel geen concurrentie duldt voor de digitale euro, die parallel in aantocht is.
Einde 2026. EU-brede leeftijdsverificatie in alle 27 lidstaten. Pseudonimiteit op internet - verleden tijd. Wie wat reageert, wie wat leest, wie wat bekijkt. Alles gekoppeld aan je identiteitsbewijs.
Kijk er nog eens naar.
Contant geld beperkt. Crypto geïdentificeerd. VPN omzeild. Chats geopend. Internettoegang geketend aan je persoonlijke ID. Wie heeft nog een achterdeur over?
Niemand. Precies dat is het plan.
Dit is geen toeval. Vier verordeningen, precies na elkaar gelegd, elke voor zich onschuldig gerechtvaardigd, witwassen, kinderbescherming, veiligheid, consumentenbescherming. Allemaal samen een kooi. Geen open debat, geen volksraadpleging, geen noodrem. Jij wordt niet gevraagd. Jij wordt ook niet gewaarschuwd. Jij wordt dichtgemetseld, verordening na verordening.
Ik vertel het je, omdat niemand anders het samenhangend zegt. De meeste media laten je steeds één steen zien en noemen hem redelijk. Ik laat je de muur zien.
18 maanden. Vier verordeningen. Eén enkel bouwplan.
Dat was het plan. Jij was alleen niet de opdrachtgever. Ik was ook niet uitgenodigd. Maar ik kan lezen. En jij kunt het nu ook.
Column: U wordt opnieuw misleid
Max von Kreyfelt
Vanaf eind mei mogen de hoofdrolspelers uit de coronacrisis zich eindelijk verantwoorden. Niet nu. Niet wanneer iedereen oplet. Maar precies wanneer Nederland massaal verdwijnt richting campings, festivals en buitenlandse snelwegen. Wanneer talkshows stoppen en het nieuws plaatsmaakt voor zonnebrandfactoren.
Timing dicteerde het toeval.
Wie iets groots en gevoeligs moet uitgraven, doet dat niet midden in de winter, wanneer iedereen binnen zit en oplet. Dan is de kans te groot dat mensen vragen stellen. Nee, je kiest een moment waarop de barbecue belangrijker is dan beleid. Waarop aandacht schaars is en verontwaardiging sneller verdampt dan een glas rosé in de zon.
Eind mei dus. De perfecte bestuursmaand.
Dezelfde overheid die dagelijks besmettingscijfers pushte, persconferenties tot nationale rituelen verhief en diep ingreep in het privéleven van burgers, kiest voor haar zwaarste parlementaire onderzoek op een moment waarop het publiek vooral wil weten of het zwembad al open is.
Formeel klopt het. Inhoudelijk is het wanstaltig.
Want de vragen zijn niet klein. Wie nam de echte besluiten over avondklokken, schoolsluitingen en toegangsbewijzen? Wie bepaalde de koers rond vaccinatiedruk, het verbieden van behandelingen, het criminaliseren van artsen, het sluiten van bedrijven en het uitstellen van zorg? Hoe ontstond de druk op afwijkende meningen, tot en met het buitensluiten van professionals?
Dat zijn geen technische details, maar fundamentele vragen over macht, vrijheid en democratische controle.
En toch wordt het moment gekozen waarop de collectieve aandacht op halve kracht draait. Waarop redacties dun bezet zijn. Waarop debat wordt ingeruild voor ontspanning.
Handig. Je voldoet aan de verplichting en laat de timing het werk doen.
Maar de rekensom kan misgaan.
Want mensen vergeten niet zomaar wat er gebeurde. Niet als hun bedrijf verdween, hun zorg werd uitgesteld of hun stem werd weggezet. Niet als regels tot achter de voordeur reikten. En de toekomst van hele generaties negatief beïnvloeden. Dat zet je niet uit met een vakantieschakelaar.
Dus nee, eind mei is geen neutrale datum. Deze keuze past één op één het beleid wat onderzocht wordt. HHet is een politieke keuze. En politieke keuzes verdienen politieke duiding. Dus ook dit is een onderwerp van onderzoek.
Als dit werkelijk het zwaarste onderzoek is dat de Kamer kent, dan behandel het dan ook zo. Niet verstopt tussen feestdagen en vakantieplannen, maar midden in het publieke debat.
Dan hoort het op prime time.
U kunt mij op drie manieren steunen;
📌Help u mee met reageren, liken en delen om het algoritme de baas te blijven? En de shadowban te bevechten ?
📌Voor financiële steun: https://t.co/V2P6pFuNy1
📌Voor aankoop bundel “STENEN VOOR GOLIATH” https://t.co/y64gXJ5yrY
🇪🇸 Here is Spain, where thousands of centuries-old olive trees are being uprooted and replaced with solar panels.
Trees, bees, and insects — all gone. You know… to save the planet… 🤡
Wat een smerige leugen van de #NOS.
De #PVV stemde in de Eerste Kamer helemaal niet tegen maar VOOR de asielnoodmaatregelenwet. D66 stemde tegen.
Fake news producerende linkse nitwits zijn het bij de NOS.
Column: Opnieuw een minister zonder enig benul (spoiler; volksverlakkerij)
Max von Kreyfelt
Wat valt er nog te zeggen over deze minister?
Dat ze geen benul heeft?
Dat is bijna te makkelijk.
Dat ze zich zou moeten schamen?
Daar moet je eerst iets voor voelen.
Dat ze precies doet waarvoor ze er zit?
Dat komt dichter in de buurt.
Want laten we ophouden met doen alsof dit een ongeluk is. Alsof er per ongeluk iemand zonder kennis van de woningmarkt op Volkshuisvesting is gezet. Alsof dit een misser is. Een luitenant-generaal die blijkbaar ongeschikt is, in oorlogstijd voor het leger blijkbaar wel geschikt is om huizen te bouwen.
Dit is geen misser. Dit is selectie. Ten behoeve van de ‘agenda’.
Je zet geen luitenant-generaal op deze plek om huizen te bouwen. Je zet haar daar om iets anders te doen: beleid uitvoeren dat al vastligt. Schaarste verdelen. Prioriteiten afdwingen. Tempo maken waar het politiek gewenst is en vertragen waar dat beter uitkomt.
En dan helpt het als iemand geen last heeft van twijfel.
Of van kennis.
Want kennis leidt tot oplossingen. En oplossingen helpen niet te vertragen. En vertraging is precies wat je wilt als het beleid al lang buiten de oplossing ligt.
Dus krijg je iemand die niet uit de sector komt, maar ver weg uit de structuur, of de hockeyclub. Iemand die niet denkt in oplossingen, maar in uitvoering. Niet in “hoe lossen we het op?”, maar in “hoe krijgen we dit erdoorheen?”
En ondertussen blijft het echte probleem onaangeraakt.
Er worden geen huizen bijgebouwd op het tempo dat nodig is. De wachttijden blijven oplopen. Jongeren blijven thuis wonen. Gezinnen zitten vast. Dat verandert niet.
Wat wél verandert, is wie er voorgaat.
En daar zit de kern.
Want terwijl Nederland wacht, wordt de volgorde herschreven. Wordt beleid aangepast, versneld, doorgedrukt. Geen tekort oplossen, maar om het te organiseren.
En daar staat ze dan. Minister van Volkshuisvesting.
Hoe deze minister langdurig wachtende burgers plaats laat maken voor AZC bewoners. Voor nieuwkomers.
Niet als iemand die het probleem begrijpt.
Maar als iemand die het probleem beheert.
En dat is misschien nog wel het meest cynische van alles.
We krijgen geen ministers meer die iets kunnen.
We krijgen ministers die iets moeten.
En zolang ze dat netjes doen, maakt de rest blijkbaar niet uit.
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1