Üzgünüm. Olanlar için üzgünüm. Sonrası için üzgünüm. Onsuz yaşayamam dediklerin yok artık. Kendini en güvende hissettiğin yer, sana ait mahrem bir dünya, gece rahat uyuduğun bir yatak yok artık. Tüm ezberin bozulmuş. Hayattasın ama kolay mı yaşamak?
Antakya’yı galiba hep çektiğim bu videoyla hatırlamak istiyorum. Çan sesi gelen kilise ve bu binalar artık yok ama aklımda hep böyle kalacak. Bu video bana hep huzur veriyordu.
Antakya’nın kapıları, insanları yok oldu. Kelimelere sığdıramayacak kadar sevdiğimiz şehir artık yok. Ailemden enkaz altında olan var. Onlarca arkadaşım öldü. Bu hesap da artık bir arşiv oldu. Hesap eski Antakyamızdan bir anı olarak kalsın.
Elveda Antakya…
Antakya sıradan bir şehir değildi. İnsanları ona ruhen bağlıydı. Antakya hakkında her şey kutsaldı bizim için. Öfkem, yasım dinmeyecek. Bizden sevdiklerimizi aldınız, kutsal toprağımızı aldınız. Anılarımızı aldınız. Geçmişimizi, geleceğimizi aldınız…