Eğer bir gün senden önce gidersem..
Gel, son kez yüzüme bak
Ve gözlerimi sen kapat.
Kalbim görmek ister seni son defa.
Eğil yüzüme,
Sessizce fısılda: “Canımın içi”
Bir damla gözyaşı bırak bana;
Toprak bilsin nasıl sevdiğimi.
Çünkü ben seni
Ölümle bile susturamadım içimde.
Bi’ Ocak soğuğunda başladı sevdam,
Bi’ Temmuz sıcağında veda ediyorum.
Bu sana dair son satırlarım olsun,
ben gidiyorum.
Ne olursun yanlış anlama beni,
Sanma bile bile vazgeçtiğimi.
Unutma,
Sana adım attığım yollarda
önüme engeller attan seni.
Ne olursun anla beni,
Seni beklerken kaybettim kendimi.
Bi’ Temmuz akşamında özledim, seni değil,
seni beklerken kaybettiğim kendimi.
Arayıp da bulamadığım gülüşlerimi.
Bir kitap okuyordun dalgın... İçinde insanlar seviyor ya da ölüyorlardı. Genç bir adamı öldürdüler romanda. Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın.. O ölen ben değildim..
Bir akşamüstü pencerenden bakıyordun Ağır ağır, yollara inen karanlığa. Bana benzeyen biri geçti evinin önünden. Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya... O geçen ben değildim. Bir gece, yatağında uyuyordun.. Uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan, Ve karanlıklar içindeydi odan... Seni gören ben değildim. Ben çok uzaktaydım o zaman, Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya. Artık beni düşünmeye başladığındanBıraktın kendini aşk içinde yaşamaya... Bunu bilen ben değildim.
Arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum
Benim derdim yeter bana banane!
Alıştım mı yokluğuna?
Vaz mı geçiyorum, varlığından?
Tedirginim aslında,
Ya başkasını seversem?
İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem..
Eskisi kadar özlemiyorum seni,
Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda..
Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor..
Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
Biraz yorgunum..
Biraz kırgın..
Biraz da kirletti sensizlik beni!
Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
“İyiyimler” yamaladım dilime.
Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni..
Gel diye beklemiyorum artık,
Hatta istemiyorum gelmeni..
Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede, kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.
Uzaktan seviyorum seni!
Kokunu alamadan, Boynuna sarılamadan.
Yüzüne dokunamadan. Sadece seviyorum!
Öyle uzaktan seviyorum seni
Elini tutmadan. Yüreğine dokunmadan. Gözlerinde dalıp dalıp gitmeden.
Şu üç günlük sevdalara inat, Serserice değil adam gibi seviyorum.
Öyle uzaktan seviyorum seni;
Sana söylemek istediğim her kelimeyi, Dilimde parçalayarak seviyorum.
Damla damla dökülürken kelimelerim, Masum beyaz bir kağıtta seviyorum.
Neden beni özlemiyorsun ? Bunca eşsiz anı yalnızca ben mi yüreğimde hissettim? Şafağa dek seninle dertleşen yalnızca ben miydim?
Hatırlıyor musun, bir gece kollarımda, gözlerin gözlerime değdi ve “Seni seviyorum” dedin. O anları sen de benimle yaşamadın mı?
Peki, neden anımsamıyorsun?
Bunca zaman, bunca tatlı an ve derin duygular varken,
Neden özlem duymuyorsun bana? Yolun neresinde yanlış yaptım? Bütün o hisleri yalnızca ben mi yaşadım?
Gözlerin de mi yalan söylüyordu? Neden hiçbirini hatırlamıyorsun?