“Erken gördüm hayatı; yaşamaktan soğudum. Ben bir genç ihtiyarım; hızlı yaşadım ve yoruldum. Ne ağlar ne gülerim, sanki taştan biriyim... Allah’ın kullarından sanki ayrı gibiyim.”
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç fark ettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
“Sen iyiyken dünyanın en harika insanısındır, sabrın sınanıp da tersini gösterince senden kötüsü yoktur, ne hale getirdim denmez, sen busun denir. İyi biri olmanla enayi yerine koymayı aynı sanmak... Hiç şaşmaz bu.”
Gitmek cesaret ister ufaklık. Gideceğin yer neresi olursa olsun, sevdiklerinle arana mesafe girince, varış yerinin hiç bir anlamı kalmaz. O zaman anlarsın işte vedalaşmak asıl kalana değil gidene koyar…