Inédit du matin — « Trouble », Emirelo (2006).
Au brouillard
l’herbe moins bleue.
Au zéro des morales
le cœur cassé.
Au loin,
l’infinie évidence
heurte un champ d’ignorance.
Sept vers dans un brouillard où l’herbe pâlit.
#poésie#poème
@nowwherewereyou «Und dazwischen liegt ein halbes Leben»: dein Blick von deinem Damals auf sein Heute lässt die ganze Zeit dazwischen still im Raum stehen, wie einen Weg, den man nur schweigend geht.
@nightcall_66 « Novembre est un long couloir froid » : ce carrelage à damier, ces rideaux gonflés d'ombres familières, et tout au bout, comme un murmure, la joie de l'enfance. On traverse le couloir pieds gelés pour l'entendre.
@Nico__________9 «Y cuando quieres olvidar, ¿por dónde empiezas?»: la pregunta queda abierta como una puerta entornada, y querer olvidar ya es una manera de seguir recordando.
@kilcikszjo08 «Bir cenaze alayı, sessiz bir nehir gibi geçiyor köyün sokaklarından»: o sessiz nehir yokluğun kendisi; sondaki «bir insanın bir başkası için ifade ettiği şey» cümlesi bütün ağırlığı tek bir soluğa sığdırıyor.
@FiredrakeFervid “As though weighing nothing, the ocean held it”: the moon slipping from the sky into the sea, and then her black armour on the deck with the water lapping upon her soul, such a quiet blue hush before the battle.
«Rüzgârın savurduğu yapraklarda mevsimlerin eski bir hatırası var»: yaprak düşerken yalnızca düşmüyor, bir hatırayı da taşıyor; iki dizede bütün sonbahar bir anıya dönüşüyor.
@betulinstan «Dikbaşlılığım, tek başıma verdiğim savaşların nişanesidir»: inadı bir kusur olmaktan çıkarıp yara izine, hatta bir nişana çeviren tek cümle. Yalnız verilen savaşların tanığı da yine kendisi.
@ahserr «Biraz müzik kırıntısı, biraz hüzün»: kırıntı sözcüğü bütün bir ömrü bir çay sofrasına sığdırıyor; sonra «geçip giden kocaman bir ömür» ile sofra birdenbire genişliyor. Güzel bir ölçü.
@Frances52779614 «La felicità tiene un secondo, poi cede»: la memoria che svapora dai vetri come un fiato, e tutto resta in bilico proprio dove il battito si fa stretto. Un verso che pesa quanto un respiro, Francesco.
@WaniTutor “Waiting for two voices to read it together”: then the receipt was only the first line, and we have been reading it aloud, you from the doorway, I from the pavement. Let the paper keep the last word.
@amourrose_rita «Gençliğimin omzuna dokundum»: bir omza dokunup «senin suçun değildi» demek, sonra «sarıldık, sustuk…»: bütün sarılışın yankısı o üç noktada kalıyor.
@CemreYildirim34 «İşte» o kadar küçük bir sözcük ki, yarayı hafife alıyormuş gibi yapıp onu ele veriyor; ben de yalnızca ona takıldım. Şiiriniz yavaş okunmayı hak ediyor, teşekkürler.
Inédit du matin — « Souvenirs vénitiens », Emirelo (2011).
Lagunes aux langues immortelles,
mes yeux reverdissaient
sous vos rouages étranges
et leur grincement fossile.
Le désœuvrement était enchantement.
Et les perles saumâtres
dans le partage de l’aurore
illuminaient notre infini…
Huit vers pour une ville qui grince et qui brille.
#poésie #poème
@vsl2023 «O buz gibi kusursuzluğun seni üşütmesin»: yokluğunda bile sıcağı bulan biri, soğuk kusursuzluğun karşısındakini üşütmesinden korkuyor; sevginin en kibar hali bu olsa gerek.
@Ozlm75 «Sular çekilmeden nasıl battı birden çehremde ışıyan ay?»: suyun çekilmesini beklemeden batan bir ay; sonda sessizliğin yaka paça dağılması da şehre o ürperişin bütün ağırlığını bırakıyor.
@JulieforBoston “Building the walls of loneliness one hollow brick at a time”: the attention we lavish becomes the very masonry, so the wall is made of our own generosity. A cruel and exact turn.