Mesela ben çok gülerdim. çok konuşur, saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim. ama bir şeyler oldu sonra, gerçi bir şeyler hep oluyordu ama ben geç fark ettim işte, bazı konuları aşamadım, bazı şarkıları susturamadım, bazı cümleleri unutamadım.
İnsanların sizinle bağlantıda kalmak istediği, ancak gizlice sizden hoşlanmadığı bir çağdayız. Sizi alkışlamıyorlar, size yardım etmiyorlar, etrafınızda dolaşıp sizi inceliyorlar, enerjinizi tüketiyorlar ve gizlice rekabet ediyorlar. Çevrenizdeki herkes sizin tarafınızda değil.
Aldığım en büyük ders hiçbir koşulda ve hiçbir sebeple taviz vermemem gerektiği. Zor zamanmış, iyi değilmiş, yanlışlıkla olmuş, öyle olacağını düşünememiş. Ben kimsenin alttan alındığı durumları bir daha yapmadığına şahit olmadım.
İnsanlar birbirini yedekte tutuyor. Flört, arkadaşlık, hatta dostlukta bile. Sürekli ana ve yan kadroları var. Bir kişi boşalırsa sizi davet edip, sizinle iyi geçinmeye başlıyorlar. Böyle bir oyunda olmayı baştan reddettiğinizde ise her şey değişiyor. Bana odaklanmazsan, yokum.
Biri bana mesaj atmadığında, mesaj atmak istemediğini düşünüyorum. Görüşmediğinde, görüşmek istemediğini. Eskiden uzun uzun düşünürdüm, sürekli “başka sebepler” bulmaya çalışırdım. Böyle basit düşünmek çok işime yarıyor; gereksiz çabadan koruyor beni. Tavsiyemdir