''Kurşunlarla yıkılmazdım , yıktı beni bu aşk...'' Soğuk bir Aralık gecesi paltonun yakaları yukarı kalkık,gözler uzaklarda,sigaradan derin nefesler çekerek dinlenen şarkılara düştük. İnşallah gece gece birilerine mesaj atmayız...
Altın ateşle sınanırmış , güçlü olan acıyla. Kansızın kan davası olmazmış, kalpsizin de sevda sözü. Ben seni dualarıma boşuna almışım. Bütün güzel dualarıma tövbe. Şimdi sevil sevilebilirsen, sevin sevinebilirsen.
Otobüste yanımda ki adam mesajlaşırken şunları yazmıştı; “umarım hayatını adadığın insanın sevgisinden şüphe ederek bir ömür geçirirsin de rüyalarına girerim ağlayarak uyanırsın.”
Artık seninle ilgili kendime anlatacak ne doğru dürüst gerçek ne avutacak kadar güzel bir yalan bulamıyorum. Allahım varsa güzel bir şeyler söyle bana.
Herkese hallederiz, görüşürüz, çözeriz falan diyorum hiçbir fikrim yok ne yapacağım hakkında, kafamın içinde kıyamet kopuyor her şeye tamam diyorum ama neye tamam diyorum nasıl yapıcam bilmiyorum.
İçimde sadece haklı olmanın yükü kaldı, haksız olsaydım özür dilemeyi bilirdim, koşardım, sarılırdım geçene kadar sarılırdım, gitmezdim bırakmazdım bir yolunu bulur kırgınlığı geçirirdim ama lanet olsun ki haklıyım. İnsan haklı olmaktan pişman olur mu ? Beni buna pişman ettiler.