Ανακάλυψα το επιχειρηματικό δαιμόνιο μέσα μου, όταν στα 8 μου μάζεψα λουλούδια από τον κήπο της διπλανής γειτόνισσας και τα πούλησα στην απέναντι γειτόνισσα.
@fri_louise_ Είναι μια πολύ φορτισμένη περίοδος για τους εκπαιδευτικούς. Για εμάς το ετος κλείνει τώρα, όχι την πρωτοχρονιά. Αποχαιρετάμε ανθρώπους, κάνουμε ανασκόπηση της χρονιάς, σχέδια για τη νέα, ξαφνικά μένουμε σε μια πιο «άδεια» καθημερινότητα.
Σήμερα προετοίμασα το τέλειο μάθημα.
Διαφάνειες, βίντεο, παραδείγματα, ερωτήσεις.
Μπήκα στην τάξη γεμάτος ενθουσιασμό.
5 λεπτά μετά κατάλαβα ότι κανείς δεν παρακολουθούσε.
Έκλεισα τον υπολογιστή και είπα:
«Τι σας απασχολεί σήμερα;»
Και τότε άρχισε το πραγματικό μάθημα.
Το σενάριο δεν είναι το σημαντικό.
Τα παιδιά είναι.
Συζήτηση με το 9χρονο
- Εσύ πού πήγαινες σχολείο;
- Εγώ πήγαινα σε μονοθέσιο, ξέρεις τι είναι το μονοθέσιο;
- Οχι
- Πήγαινε ψάξτο
Μετά από 2 λεπτά μου δείχνει στο τάμπλετ μια εικόνα από αυτοκίνητο της φόρμουλα και μου λέει
- ΕΚΕΙ ΚΑΘΟΣΑΣΤΑΝ?
Η νύχτα απόψε είναι για ελαφριά ζακετουλα, ρεμπεταδικο με καλό κρασί, τρεις κολλητές, α καπέλα Μοσχολιού δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ, δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ και στο απέναντι τραπέζι ένα ψηλό μελαχρινό να σε παίζει.
Εξηγώ στον Γιάννη 10 ετών πως τώρα στις διακοπές πρέπει να του αλλάξουμε το όνομα γιατί όλα τα παιδάκια στην παραλία τα φωνάζουν Έκτορα, Ιάσονα, Υάκινθο και γινόμαστε ρεζίλι και δεν εννοεί να το καταλάβει, επιμένει να τον φωνάζουμε Γιάννη. Έχετε καμιά ιδέα να τον μεταπείσω;
Σούρωσα την κοτόσουπα του δεκατριάχρονου γιατί "είχε λίγα κοκαλακια" και νομίζω ότι άκουσα τη μελλοντική μου νύφη να φωνάζει αμ δε φταίει κανείς άλλος, η καριόλα η μάνα σου φταίει.