İbn hacer el askalaniye şöyle sordular:
Kuran okuyucu Kurandan bir
şey okuduğu zaman ve onu ölülere hediye ettiği zaman bu onlara ulaşır mı yoksa ulaşmaz mı? Ve okunanı ölü işitir mi yoksa işitmez mi?
Şöyle dedi:+++
Eğer böyle demeyip de Allah’ım okuduğum Kuran sevabını filana ver derse; bu sevabın ölüye ulaşıp ulaşmaması âlimler arasında ihtilaflıdır. Birinci söz dua mahiyetindedir. Allah dilerse onu kabul eder, dilerse kabul
etmez. Allah bunu kabul etmişse muhakkak ki ölüye fayda verir
(Bedenin azap ve nimeti hissetmesinin sabitliği
daha önce açıklanmıştı.)
Bunun için ölü okumayı duyar ve duyunca da dinleme sevabı ona ulaşır. Bu söz, söyleyen
kişiyi çıkmaza sokar. Çünkü ölünün idraki ve
duyuşu mükellef kişilerin (dirilerin) idraki gibi
değildir. +++
Birincisi: Sevabı hediye etmek sahih değildir.
İkincisi: Ruhlar kabirler etrafındadır. Azaplanmayı ve nimetlenmeyi bedenlerinin hissetmesi sebebiyle ölülerin ruhları, kabirle ve bedenle manevi bir birleşmeyle birleşmişlerdir.+++
Abdullah b. Ömer (رضي الله عنهما) dedi ki:
“Biz, Nebî ﷺ döneminde Ebû Bekir'i hiç kimseyle denk tutmazdık. Sonra Ömer'i, sonra Osman'ı üstün görürdük. Daha sonra Resûlullah'ın ﷺ sahâbîlerini kendi aralarında birbirlerine üstün tutmazdık.”
Sahîh-i Buhârî, 3697.
İmâm Hâfız Abdurrahman bin Ebî Hâtim şöyle demiştir:
— Bidat ehlinin alameti; Eser ehline dil uzatmalarıdır.
Cehmiyye'nin alameti Ehl-i Sünnet'i Müşebbihe diye isimlendirmeleridir
(İbnu'l-Mibred, Cem'u'l-Cuyûşi ve'd-Desâkir 'alâ İbn 'Asâkir, 1/103)