ey benim iyimser hallerim,
çabuk aldanışlarım,
hep inanışlarım,
alttan alışlarım,
hatayı hep kendimde buluşlarım,
değmeyecekleri kafama takışlarım,
yoktan yere akıp giden gözyaşlarım,
herkesi insan yerine koyuşlarım,
hepinize elveda
artık ben kimsenin
hiç kimsesi olmayacağım
“Babana bile güvenme...” Bu cümle sanki güzel, matah bir şey söyleniyormuş gibi kullanılıyor. Oysa insanı yalnızlaştıran, dünya algısını parçalayan, insanı kimsesizleştiren bir cümle. Güvensizliğin yüceltilmediği bir dünya diliyorum. Çünkü güven duymak kadar güzel bir şey yok.
"Çünkü bu hayatta ne yaşanırsa ne geç ne erkendir. Her şey olması gerektiği vakittedir.Sadece ne olursa olsun vakit, umudunu yitirmek için çok erkendir..."