خطرناکترین سوگیریها آنهاییاند که حس فضیلت میدهند.
وقتی ناتوانی در مدیریت هیجان را «همدلی»، واکنشپذیری را «اصالت» و خشم را «عدالتخواهی» مینامیم
دیگر نمیپرسیم: واقعاً درست است؟
فراآگاهی یعنی به احساسهای انسانیمان هم شک کنیم؛
تا احساس خوب را با رفتار درست اشتباه نگیریم.
مدیری گفت: «فلان کارشناس خیلی خنگه!»
گفتم: «خدا رو شکر کن!»
پرسید: «چرا؟»
گفتم: «چون اگه از تو باهوشتر بود، الان تو مدیرش نبودی، شاید هم زیر دستش بودی»
گاهی تنها مزیت بعضی مدیرها، ضعف زیردستهاشونه!
#قحط_الرجال
بعد از جلسه گفت: «فرصت کافی بهم ندادن.»
گاهی این جمله بهانه نیست، تلخترین واقعیته. فرصتها عادلانه تقسیم نمیشن.
و هیچ فرصتی نخواهد پرسید «کجا بایستم که راحتتر شکارم کنی؟»
شکارچی خوب شکار رو از زاویهای میزنه که خودش میسازه، نه زاویهای که شکار انتخاب کرده.
#فرصتساز
پیرمردی از بزرگان فامیل، بعد از دعوایی که خودش آتش آن را روشن کرده بود، با چشمهای خیس و در نقش قربانی این بیت را خواند:
«زندگی قصهٔ تلخیست که از آغازش
بس که آزرده شده، چشم به پایان دارم»
و من فکر کردم: عمر به ما سال میدهد، اما الزاما حکمت را نه.