Özgür

Var öyle bir şey

[Özgür @EvSonsuz]

@SizisevenbirCan Dönmem.

[Özgür @EvSonsuz]

@surrealistnot Mevcut yasalara göre 39 yaşında cumhurbaşkanı adayı olmak mümkün değil.

[Özgür @EvSonsuz]

@nuohbrown Kuran’daki ilah, insani sıfatlar taşımıyor. Bilakis insan, yaratılmış olduğu için, zorunlu olarak ilahi sıfatlar taşıyor. Varoluşu insandan değil ilahtan başlayarak tariflemezsek kafalar böyle karışıyor maalesef.

[Kaan H. Ökten @Kaan_H_Okten]

Çeşitli çağ ve kültürlerde Hermes Trismegistos (Hz. İdris) tasvirleri:

[Mehmet Genç @Mehmet_Genc59]

“Ey Niyâzî mürşid istersen bu yolda ’aşka uy
Enbiyâ vü evliyâya ’aşk olupdur rehnümâ.”
Şerh:
•Mürşidlik iddiası ilimle değil, aşkla sahih olur.
•Peygamberlerin ve velilerin asıl kılavuzu aşktır.
-Burada aşk, vahyin iç yüzü, şeriatin ruhudur.

~Niyâzî-i Mısrî’ye göre aşk, Allah’a giden yol değil; Allah’ın kulda kendini tanıma tarzıdır.

[Mehmet Genç @Mehmet_Genc59]

" •İnsan hayâl gücüne sahip tek varlıktır!..
•Hayâl bineğin, binicin Akıl olsun.”
İbnü’l-Arabi.

~İbnü’l-Arabî’nin “hayâl” öğretisini, “binek–binici” benzetmesinin anlamını ve düşünce-pratik boyutlarını özetlersek:
Kısaca: Hayâl, varlığın ana diyalektiğidir; akıl onun sürücüsü, şeriat-hikmet ise dizgini ve yol haritasıdır.

~Hayâlin tanımı ve ontolojik makamı:
Hayâl ≠ kuruntu/fantezi: İbnü’l-Arabî’de hayâl, psikolojik “uydurma” değil, varlık tarzıdır: berzah. Ne salt madde gibi “katı”, ne de salt aklî gibi “soyut”tur; ikisini birbirine tercüme eden ara-âlemdir.
•Aʿyân ile zuhûr arasındaki köprü: İlâhî isimlerin (esmâ) ve sabit hakikatlerin, duyulur/kültürel dünyada şekil kazanması hayâl aracılı��ıyladır. Bu yüzden “âlem bütünüyle hayâldir” der: Hakikatin suretlerde temessülü hayâl kanalıyla olur.
•Berzahın iki yönü: Yukarıya (mâna, aklî hakikat) ve aşağıya (hissî suret) dönük yüzü vardır. Bu çift-yüzlülük hem te’vil (anlamı yükseltme) hem teşbih (anlamı indirme) işlemlerine imkân verir.

~İki hayâl: münfasıl Ve muttasıl
•Hayâl-i münfasıl: Kozmik/mekânsal “misâl âlemi”. Rüyalar, vizyonlar, berzah tecrübeleri, ölüm sonrası ilk idrak alanı. “Âlem-i misâl” diye de bilinir.
•Hayâl-i muttasıl: İnsan şuurundaki yaratıcı/algısal hayâl gücü. Duyuların verisini birleştirir, kalbe inen mânâlara suret giydirir.
•Bu ikisi sürekli alışveriş hâlindedir: İçte kurduğun suret, uygun istidatla kozmik misâlden beslenebilir; kozmik tecelli de iç-hayâlde dile gelebilmek için senin diline/biçemine bürünür.

~”Binek–binici” (hayâl–akıl) metaforu:
•Binek = Hayâl: Seni diyar-ı mânâ ile hissin yollarında taşıyan güç. Hızlı, çevik, yön verilebilir; ama dizginsiz bırakılırsa kişiyi seraplara sürükleyebilir.
•Binici = Akıl: Yolu bilen, istiksaf eden sürücü. Yön tayin eder, ölçer, ayırt eder. Fakat binek olmadan hedefine varamaz; salt akıl, canlı temessül kuramaz.
•Dizgin = Şeriat/Adab: İbnü’l-Arabî’de şer‘î ölçü, keşif ve hayâlin disiplinidir: İlhamın sıhhati, mîzan ile sınanır. Böylece “hakikatin hayâlî temsilleri” ile “nefsin fantezileri” ayrılır.

~Neden hayâl zorunludur? (Teşbih–tenzih dengesi):
•Tenzih (aşkınlık) dile geldiğinde soyut kalır; teşbih (yakınlaştırma) suret ister. Bu diyalektik hayâlle çözülür: aşkın olan, sembolik görünüşlerle yaklaşır.
•Vahyin misâl dili (rüya, kıssa, teşbihler), nübüvvetin hayâl yetisi ile taşınır. Peygamberlerin getirdiği anlamlar, ümmete suretlerle (kıssalar, ibadet şekilleri, semboller) aktarılır.

~Hakiki hayâl ile kuruntu nasıl ayırt edilir?
İbnü’l-Arabî’nin çizdiği ayırt etme kriterleri pratik bir “zihnî fıkıh” gibi çalışır:
1.Mîzan: Kur’ân’ın usûl ilkelerine ve sahih sünnete muhalif düşen hayâlî içerik, ne kadar etkileyici olursa olsun reddedilir.
2.Meyve: Hakikî tecelli yakîn, itidal, merhamet ve adab doğurur; kuruntu acele hüküm, benlik kabarması, taşkınlık doğurur.
3.Süreklilik: Hakikî sezgi tekrarlandıkça berraklaşır; kuruntu değişken ve dağınıktır.
4.Müşahede-teyit: Âriflerin ortak şâhitliği ve mürşid görgüsü ile tartıya vurulur.
5.İmtihan: Sahih tecelli, kişiyi sınar ve dönüştürür; sırf “haz veren” hayaller nefsi okşar ama özde dönüştürmez.

~Bilgi teorisi: Hayâl, tecellinin dili
•Suretlenmeyen mâna idrak edilmez: Kalp bir mânâyı “tutar”; hayâl ona biçim verir; akıl o biçimi tahlil eder; dil onu ifade eder.
•Rüya ve keşif: Rüya (münfasıl hayâl) ile uyanık keşif (muttasıl hayâl) aynı berzahî mantığa tabidir; ikisinin te’vil usulü benzerdir: mânâya yükselt (te’vil), sûrete indir (temsîl).

~Sanat, ibadet ve hayâl:
•Sanat: Hakikatin güzel suret kurma istidadı; “ihsan”ın dili. Sanatın kıymeti, “mânâ-suret muvafakati” ile ölçülür.
•İbadet: Suretli fiiller (namazın şekli, tavafın yürüyüşü, orucun zamanı) hayâl-dilidir; mânâyı beden-zaman mekânında yerli yerine koyar.
•Ahlâk: Erdemler, hayâlde rol/suret kazanır (rahîm baba, adil hâkim, emin dost). Hayâlin doğru eğitimi karakter inşasıdır.

~Kavramsal harita (özet):
•Lâhût (Zâtî hakikat) → Ceberût (aklî mâna) → Melekût / Misâl (hayâl) → +

[Özgür @EvSonsuz]

@lanbisalya Zeyman ya da Sartin

[Özgür @EvSonsuz]

@abdullahyuyucu .

[Mehmet Genç @Mehmet_Genc59]

Caravaggio’nun “The Sacriface of Isaac” tablosu. “Kurban, kişinin kendi nefsini Allah��a kurban etmesidir. Hayvan ise sadece onun sembolüdür.”
(Fütûhâtü’l-Mekkiyye, c.5)

Hayırlı Bayramlar💐❤��

[KonHİÇyus @konhicyus]

“Akıl ile idare edilen sevgide hayr yoktur.”

İlahi Aşk
Muhyiddin İbn Arabi

[ezgi @ezgihoscan]

sizsiniz.

[Kaan H. Ökten @Kaan_H_Okten]

.

Yanması gereken
ateşleri
söndürmedim.

.
.
["Eski Mısır'ın Ölüler Kitabı, 125. Tılsım", Ölüm Kitabı, Alfa: 2022, s. 57]

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

Fazlasını gören, fazlasını hisseden, çok duyarlı sinirleri olan, gereğinden çok şey bilen insan için savaş hep vardır.

—Jean-Luc Godard

[tennūrī @elemveirfan]

Ben daha seninle dolmadığımdan kendime henüz bir yüküm.

st. augustinus

[Mehmet Genç @Mehmet_Genc59]

Soru: Allahın iradesi dediğimiz şey, iki şey arasından birini seçmesi midir?
Eğer öyle ise bu irade, Hakk’ın hangi mertebesinde gerçekleşir?

İbnü’l-Arabî’nin metafiziğinde irade, klasik kelam anlayışındaki gibi iki şey arasında seçim yapma anlamında değildir. Onun anlayışında, Allah’ın iradesi, zatından ayrılmayan bir fiil ve tecelli süreci içinde işler. Ancak bu konuyu detaylandırmak için iradenin hangi ilahi mertebede ortaya çıktığını ve nasıl işlediğini açıklamak gerekir.

1. Allah’ın İradesi Seçim Yapmak mı?

Kelamcılar genellikle Allah’ın iradesini, iki mümkün şeyden birini tercih etmek olarak tanımlarlar. Ancak İbnü’l-Arabî, Allah’ın iradesini zatından bağımsız, haricî bir seçim süreci olarak görmez. Ona göre:
•Allah’ın ilmi ezelîdir ve her şey bu ilimde a’yân-ı sâbite (sabit hakikatler) olarak bulunmaktadır.
•Allah’ın iradesi, zaten ilminde belirlenmiş olan hakikati zaman içinde ortaya çıkaran bir süreçtir.
•Bu nedenle irade, Allah’ın belirli bir anda karar verdiği bir fiil değildir; aksine, zatının bir gereği olarak sürekli bir tecellidir.

Bu anlamda irade, varlığın açığa çıkış sürecinin ilahi bir yasasıdır, bir seçenekler arasında karar verme eylemi değildir. Allah bir şeyi irade ettiğinde, bu şey zaten O’nun ilminde sabit olan hakikatler arasında yer almaktadır. İrade, bu hakikatlerin dış dünyada gerçekleşmesini sağlayan ilahi bir belirleyiciliktir.

2. İrade Hangi İlahi Mertebede Gerçekleşir?

İbnü’l-Arabî’nin varlık mertebeleri anlayışında irade, Allah’ın farklı mertebelerdeki tecellisi bağlamında şöyle açıklanabilir:

a) Zatî Mertebe (Ahadiyet) – Mutlak İrade Yoktur
•Bu mertebede Allah, hiçbir sıfat ve nitelikle tanımlanamaz; sadece mutlak varlık (el-Vücûd) olarak mevcuttur.
•Burada henüz irade, ilim, kudret gibi sıfatlar ayırt edilemez; çünkü hepsi Allah’ın zatında mündemiçtir.
•Bu yüzden, bu düzeyde seçim ya da belirlenmiş bir irade kavramı söz konusu değildir.

b) Sıfatlar Mertebesi (Vahidiyet) – İlmin İçinde İrade
•Allah’ın ilim sıfatı, O’nun tüm mümkün varlıkları ezelî olarak bilmesini ifade eder.
•Bu mertebede irade, ilmin içinde bir yönelim olarak bulunur, ancak henüz varlık âleminde tezahür etmemiştir.
•İrade, burada bir seçim değil, belirlenmiş hakikatlerin varlığa çıkış sürecinin başlangıcıdır.

c) Tecelli ve Yaratılış Mertebesi (Rubûbiyet) – İrade ve Kudret Birlikte İşler
•Bu mertebede Allah’ın iradesi, kudretiyle birlikte yaratmayı gerçekleştirir.
•“Kün” (Ol!) emri bu mertebede tecelli eder ve ilimde mevcut olan şeyler, irade ve kudret aracılığıyla vücuda gelir.
•Burada irade artık bir fiil halini alır ve varlıkta gerçekleşen her şeyin Allah’ın ilminde önceden belirlenmiş olduğu biçimde ortaya çıkmasını sağlar.

3. İrade ve Seçim Kavramı

İbnü’l-Arabî’nin görüşüne göre, Allah’ın iradesi iki şey arasında bir seçim yapmaz, çünkü:
•Allah’ın ilmi zaten her şeyi kuşatmıştır ve her şey, ilahi bilgide belirlenmiş hakikatlere sahiptir.
•Allah’ın iradesi, seçim yapmaktan ziyade ilminde mevcut olan şeyleri vücuda çıkarma sürecidir.
•Eğer irade bir seçim süreci olsaydı, Allah’ın ilminde değişiklik meydana gelmesi gerekirdi ki, bu imkânsızdır.

Bunun sonucunda, Allah’ın iradesi, zaman içinde belirli bir anda karar verilen bir şey değil, ezelî bilgide sabit olan hakikatlerin, kudret aracılığıyla varlığa çıkma yasasıdır.

Sonuç: Allah’ın İradesi Mertebeler İçinde Nasıl İşler?
1.Allah’ın zatında (Ahadiyet) irade, henüz ayrı bir sıfat olarak belirmez.
2.Allah’ın ilminde (Vahidiyet) irade, her şeyin belirlenmiş olduğu ezelî bir bilgidir.
3.Rab mertebesinde (Rubûbiyet) irade, kudret ve kelam ile birleşerek yaratılışı gerçekleştirir.

Bu açıdan irade bir seçim değil, ilahi bilginin varlık sahnesine çıkışındaki ilahi prensiptir. Seçim kavramı, insan aklının algılaması için kullanılan bir mecazdır; gerçekte, Allah’ın ilminde her şey sabittir ve irade, o sabit hakikatlerin kudret aracılığıyla açığa çıkmasını sağlar.

[Özgür @EvSonsuz]

Çıplan dünyadan çıplan ve gövdenden
O büyülü çiçekleri yol arın bir kere

Cahit Zarifoğlu

[Mehmet Genç @Mehmet_Genc59]

İbnü’l-Arabî, tasavvufun derinliklerine inen bir mutasavvıf olarak kalp, sadr, fuad ve gönül gibi kavramlara çok özel anlamlar yükler ve bunları insanın manevi yolculuğu ile ilahi hakikat arasındaki bağlantıyı anlamak için kullanır. Bu kavramlar, insanın batınî yapısını ve Allah’a yakınlaşma sürecindeki çeşitli bilinç ve idrak düzeylerini temsil eder.
1.Kalp: İbnü’l-Arabî’ye göre, insanın manevi merkezidir ve Allah’ın tecellilerinin tezahür ettiği bir makamdır. Ancak kalp, sürekli değişken bir yapıya sahiptir (kalp kelimesinin Arapça kökü olan k-l-b, “dönüşmek, değişmek” anlamına gelir). Bu değişkenlik, insanın manevi durumlarının iniş çıkışlarını ve Allah’a yakınlık derecesindeki değişimlerini ifade eder.
•Kalp, ilahi hakikatin aynasıdır: Ancak bu ayna, kişinin manevi arınmışlığına bağlı olarak Allah’ın tecellilerini yansıtabilir. Eğer kalp arınmış değilse, hakikat tam anlamıyla yansımaz.
•Kalp ile sevgi: sevgi (muhabbet) kalpte kök salar ve insanın Allah’a duyduğu aşkın merkezinde yer alır. Kalbin saflaşması, Allah sevgisinin en yüksek derecesine ulaşmayı sağlar.
2.Sadr (Göğüs): insanın manevi dünyasının dışa açılan ve genişleme kapasitesine sahip ilk katmanıdır. Sadr kişinin imanının ve manevi yolculuğunun başlangıç aşamasını temsil eder.
•İlk genişleme (inşirah): Kur’an’da “göğsün genişlemesi” (inşirah) kavramı, insanın Allah’ın nurunu kabul etmeye hazır hale gelmesi olarak görülür. İbnü’l-Arabî de bu bağlamda sadrı, kişinin Allah’a yönelişinde ilk farkındalık ve teslimiyet alanı olarak görür.
•Marifetin başlangıcı: Sadr, ilahi bilgiyi (marifet) kabul etmeye hazır bir alan olarak tanımlanır. Ancak bu bilgi, sadrın derinliklerine (kalbe) ulaşmadan tam anlamıyla bir dönüşüm gerçekleştiremez.
3.Fuad (Derin Kalp): İbnü’l-Arabî’nin terminolojisinde kalbin derinliklerindeki özel bir katman ya da özdür. Bu katman, daha yüksek bir bilinç ve idrak düzeyini temsil eder.
•İlahi hakikatlerin doğrudan idraki: Fuad, insanın yalnızca akıl veya duyular aracılığıyla değil, doğrudan Allah’tan gelen ilham yoluyla hakikati kavradığı bir makamdır.
•Aşk ve ilham: Fuad, Allah ile insan arasındaki en derin bağın hissedildiği bir alandır. Bu seviyede kişi, Allah’ın tecellilerini daha doğrudan ve saf bir şekilde algılar.
•Zorluk ve yük: Fuad, aynı zamanda Allah’ın tecellilerini taşımakta zorluk çekebilecek kadar hassas bir katmandır. Bu, Kur’an’da Hz. Peygamber’e yönelik olarak kullanılan “Fuadımız şaşırmadı” ifadesiyle de ilişkilendirilir.
4. Gönül (Kalp ile Fuad Arasındaki Bağlantı): Gönül, Türk tasavvuf geleneğinde İbnü’l-Arabî’nin “kalp” ve “fuad” kavramlarıyla uyumlu bir biçimde kullanılır. Ancak Arabî’nin eserlerinde doğrudan “gönül” kelimesi geçmese de, onun kalbe yüklediği anlam Türk tasavvufunda gönül terimiyle ifade edilmiştir.
•Gönül, Allah’ın nazargâhıdır: Türk mutasavvıfları, İbnü’l-Arabî’nin görüşlerinden etkilenerek, Allah’ın bir insanın zahirine değil, gönlüne baktığını vurgularlar. Gönül, sevgi ve ilahi nurun merkezi olarak görülür.
•İdrakin merkezi: Gönül, aklın ötesinde bir idrak ve sevgi mekanıdır. Bu, İbnü’l-Arabî’nin kalbin en yüksek manevi bilinç düzeyi olduğuna dair görüşleriyle uyumludur.
Bu Kavramların Tasavvufi Yolculuktaki Yeri: İbnü’l-Arabî’ye göre insanın manevi yolculuğu, bu katmanların her birini aşarak Allah’a yaklaşma sürecini temsil eder:
1.Sadr: İman ve teslimiyetin başlangıç aşamasıdır.
2.Kalp: İlahi aşk ve marifetin yavaş yavaş tezahür ettiği yerdir.
3.Fuad: İlahi hakikatlerin doğrudan idrak edildiği, en derin ve saf bilinç alanıdır.
4.Gönül: Tüm bu katmanların harmanlandığı, insanın Allah’la tam bir sevgi ve teslimiyet içinde birleştiği nihai makamdır.
İbnü’l-Arabî’nin düşüncesinde bu dört kavram, insanın Allah ile ilişkisini anlamlandırmak için birbirine bağlı bir sistem oluşturur. İnsan, gönlünü temizledikçe ve manevi arınmayı sağladıkça, Allah’ın tecellilerine daha açık hale gelir. Bu, insanın varoluş amacını yerine getirdiği ve “İnsân-ı Kâmil” mertebesine ulaşma yolunda ilerlediği bir süreçtir.

[tasavvufokulu @ihyaca]

Ey Oğul! Dünya hayatında akıbetinden hiçbir an eminlik içinde bulunma. Daima Allah'a dayan, O'na güven.

Abdülkadir Geylani (ks)

[Mehmet Genç @Mehmet_Genc59]

1. Zuhur (Ortaya Çıkış): gizli olanın görünür hâle gelmesi veya açığa çıkmasıdır. Allah’ın mutlak hakikatinin varlık âleminde kendini göstermesini ifade eder. Zuhur, ilahi hakikatin saf ve soyut hâlinin, yaratılmışlar aracılığıyla idrak edilebilir bir şekle bürünmesidir. Allah, zatı itibarıyla bilinemez; ancak isimleri ve sıfatlarıyla görünür olur. Bu süreç zuhur olarak adlandırılır. Allah’ın rahmet sıfatının bir annenin merhametinde görünmesi, bir zuhurdur.
2. Tecelli (Parlama, Yansıma): Allah’ın isim ve sıfatlarının belirli bir düzeyde ve bağlamda görünür hâle gelmesidir. Zuhurla benzer olsa da daha sınırlı ve bağlama özgü bir anlam taşır. Tecelli, Allah’ın sıfatlarının yaratılmışlar üzerinde bir aynaya yansıması gibidir. İbnü’l-Arabî’ye göre, her varlık ilahi isimlerin bir tecellisidir. Bu, Allah’ın varlık üzerindeki doğrudan etkisini ifade eder. Tecelli, bazen bireysel bir farkındalık düzeyinde gerçekleşir (örneğin bir kişinin Allah’ın büyüklüğünü idrak etmesi). Tecelli, daha çok bireysel ve anlık bir deneyimi ifade ederken, zuhur genel bir varoluş sürecine işaret eder.
Mesela, dağda Musa Peygamber’e Allah’ın bir sıfatının yansıması (tecellisi) olmuş ve dağ yerle bir olmuştur.
3. Sudûr (Taşma, Çıkış): yaratılışın Allah’tan taşarak varlık kazanması sürecini ifade eder. İslam felsefesinde özellikle Sudûr Nazariyesi (Emanasyon Teorisi) çerçevesinde ele alınır.
Allah’tan sudûr eden ilk şey, felsefi gelenekte akl-ı evvel (ilk akıl) olarak adlandırılır. Diğer varlıklar bu ilk sudûrdan türeyerek meydana gelir.
Bu teori, Allah’tan doğrudan bir yaratma eylemi yerine, kademeli bir varoluş sürecini vurgular.
Sudûr, Allah’ın zatının değil, isimlerinin ve sıfatlarının bir taşmasıdır. Yaratılış bu taşmanın sonucudur.
4. Feyz (Lütuf, Akış):
Allah’ın varlık âlemine sürekli olarak sunduğu varlık, hayat ve ilahi lütuf akışıdır. Bu, Allah’ın yaratmaya ve desteklemeye devam eden etkisini ifade eder. Feyz, yaratılışın sürekliliğini sağlar; Allah her an varlık âlemine lütuf ve enerji sunar.
Sudûr ile bağlantılıdır, ancak sudûr bir defaya mahsus bir yaratılış süreci gibi düşünülürken, feyz sürekliliği ifade eder.
Tasavvufta feyz, genellikle insanın ilahi hakikati idrak etmesine yardım eden manevi akış anlamında kullanılır. Allah’ın, kâinatı varlıkta tutan sürekli rahmeti ve inayeti feyzdir.
5. Taayyün (Belirlenme, Özelleşme): Allah’ın ilahi hakikatinin belirli bir düzeyde özelleşmesi ve sınır kazanmasıdır. İbnü’l-Arabî’nin tasnifine göre varlığın belirli mertebelere ayrılmasıdır. Allah’ın zatı (mutlak hakikat) herhangi bir kayıt ve sınır içermez. Ancak yaratılışta, bu mutlak hakikat belirli isimler ve sıfatlarla sınır kazanır.
Taayyün, Allah’ın zatından sıfatlara, sıfatlardan varlıklara doğru bir belirlenme sürecini ifade eder.
Taayyün, yaratılış sürecinde varlıkların farklı özellikler ve bireysellikler kazanmasını açıklar.
İnsan, ilahi hakikatin bir tecellisi olsa da her insanın farklı bir mizacı ve yeteneği vardır. Bu farklılık taayyünün sonucudur.
Sonuçta;
•Zuhur: Gizli olanın görünür hâle gelmesiVarlığın genel yaratılış süreciİlahi hakikatin görünürlüğü,
•Tecelli: İlahi sıfatların belirli bir bağlamda parlamasıKişisel veya bağlama özgü idrakSınırlı ve bağlamsal bir yansıma,
•Sudûr: Allah’tan taşarak varlık kazanma. Felsefi yaratılış teorisi İlk çıkış (emanasyon)
•Feyz: Sürekli ilahi lütuf ve akış. Sürekli yaratılış ve varlıkta tutmaYaratılışın sürekliliği ve ilahi inayet.
•Taayyün: İlahi hakikatin belirlenmesi. Yaratılış mertebeleri ve bireysel özellikler. İlahi sıfatların sınır ve form kazanması.
Zuhur yaratılışın genel sürecine işaret ederken, tecelli daha sınırlı ve bağlamsal bir görünürlük ifade eder.
Sudûr, yaratılışın kaynağını ve akışını açıklar; feyz ise bu yaratılışın sürekliliğini vurgular.
Taayyün, bu yaratılış sürecinde varlıkların ilahi hakikate göre belirlenmesini ifade eder.
Bu kavramlar, Allah’ın mutlak zatından yaratılışın çokluğuna doğru uzanan süreci anlamak için birbirini tamamlayan bir sistem oluşturur.

[ezgi @ezgihoscan]

“Time is no healer: the patient is no longer here.”
— T. S. Eliot